การบริหารส่งเสริมสุขภาพจิตของครูและบุคลากรทางการศึกษา ศูนย์การศึกษาพิเศษประจำจังหวัดบุรีรัมย์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารส่งเสริมสุขภาพจิตของครูและบุคลากรตามความคิดเห็นของบุคลากรในศูนย์การศึกษาพิเศษ จังหวัดบุรีรัมย์ 2) เปรียบเทียบการบริหารส่งเสริมสุขภาพจิตของครูและบุคลากรตามความคิดเห็น ของบุคลากรในศูนย์การศึกษาพิเศษ จังหวัดบุรีรัมย์ 3) ศึกษาแนวทางในการส่งเสริมการบริหารส่งเสริมสุขภาพจิตของครูและบุคลากรทางการศึกษาของศูนย์การศึกษาพิเศษ ประจำจังหวัดบุรีรัมย์ จำแนกตามตำแหน่ง ระดับการศึกษา ประสบการณ์กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ บุคลากรในศูนย์การศึกษาพิเศษ จังหวัดบุรีรัมย์ ปีการศึกษา 2568 จำนวน 108 คนกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามตารางของเครจซี่และมอร์แกน และสุ่มแบบแบ่งชั้น (stratified random sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ ได้ค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่าง 0.80 -1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับเท่ากับ .80 และการสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที (t-test) และค่าเอฟ (F-test)
ผลการวิจัย พบว่า
- ผู้ตอบแบบสอบถามส่วนใหญ่เป็นครูผู้สอน มีระดับการศึกษาปริญญาตรี และมีประสบการณ์ทำงานต่ำกว่า 10 ปี
- การบริหารส่งเสริมสุขภาพจิตของครูและบุคลากร จำแนกตามตำแหน่งและประสบการณ์ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนระดับการศึกษาพบความแตกต่างในด้านการประเมินและปรับปรุงที่ระดับ .05
- แนวทางการส่งเสริมสุขภาพจิตควรมุ่งสร้างสภาพแวดล้อมการทำงานที่เอื้อต่อสุขภาวะทางจิตใจ พร้อมระบบสนับสนุนและกิจกรรมสร้างความสัมพันธ์ในองค์กร เพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตและประสิทธิภาพการทำงานของบุคลากร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมสุขภาพจิต. (2566). รายงานสถานการณ์สุขภาพจิตครูและบุคลากรทางการศึกษา พ.ศ. 2566. นนทบุรี: กระทรวงสาธารณสุข.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2565). นโยบายและจุดเน้นการดำเนินงานด้านการศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2565. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กิตติคุณ สายเสมา และวิมลรัตน์ ศรีสุพรรณ. (2564). การบริหารจัดการเพื่อส่งเสริมสุขภาวะจิตของบุคลากรทางการศึกษาในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่ง จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิราภรณ์ พงษ์ศิริ. (2566). การพัฒนาสุขภาพจิตครูและบุคลากรทางการศึกษาโดยใช้แนวคิดการบำบัดเชิงบวก. วารสารจิตวิทยาและการพัฒนา, 8(2), 45–58.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ศิริพร จันทร์แสง. (2566). คุณลักษณะเชิงบวกของครูกับการส่งเสริมสุขภาพจิตในสถานศึกษา. วารสารการศึกษาพิเศษ, 13(1), 25–40.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566–2570). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
UNESCO. (2021). Supporting teachers’ mental health and well-being: Global education monitoring report 2021/2. Paris: UNESCO
World Health Organization. (2020). Promoting mental health in schools: An evidence-based framework. Geneva: WHO Press.
World Health Organization. (2022). Mental health and psychosocial well-being in schools: Global status report 2022. Geneva: World Health Organization.
World Health Organization. (2022). Promoting mental health: Concepts, emerging evidence, and practice (Updated ed.). Geneva: World Health Organization.
