ภาวะผู้นำและการบริหารจัดการที่ส่งผลต่อประสิทธิผลต่อการบริหาร องค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครราชสีมา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยมีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับประสิทธิผลต่อการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครราชสีมา 2) วิเคราะห์ภาวะผู้นำและการบริหารจัดการที่ส่งผลต่อประสิทธิผลต่อการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครราชสีมา และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาประสิทธิผลขององค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครราชสีมาเป็นการการวิจัยแบบผสานวิธี ประชากรคือประชาชนอายุ 18 ปีขึ้นไปใน อบต. จังหวัดนครราชสีมา 1,502,700 คน กำหนดกลุ่มตัวอย่าง 400 คน โดยสูตรยามาเน่ เชิงคุณภาพสัมภาษณ์ประชาชน 10 คน และผู้นำท้องถิ่น 10 คน เครื่องมือคือแบบสอบถามระดับ 5 และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการถดถอยพหุคูณ ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับประสิทธิผลต่อการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครราชสีมา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน ค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย พบว่าทั้ง 6 ด้านอยู่ในระดับมากที่สุด ได้แก่ ด้านกระบวนการต่าง ๆ อยู่ในระดับมากที่สุด รองลงมา คือ ด้านโครงสร้าง ด้านกลยุทธ์ ด้านสภาพแวดล้อม ด้านเทคโนโลยี และด้านวัฒนธรรม
2) ผลการวิเคราะห์ภาวะผู้นำและการบริหารจัดการที่ส่งผลต่อประสิทธิผลต่อการบริหารองค์การ พบว่า ตัวแปรจำนวน 5 ตัวร่วมกันพยากรณ์ประสิทธิผลต่อการบริหารองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครราชสีมา ได้ร้อยละ 43.10 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
3) แนวทางพัฒนาองค์การบริหารส่วนตำบลในจังหวัดนครราชสีมา ควรมุ่งยกระดับการบริหารแบบบูรณาการ พัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและสาธารณูปโภค ส่งเสริมอาชีพและเศรษฐกิจฐานราก พัฒนาสาธารณสุขเชิงรุก นำเทคโนโลยีมาใช้ และสร้างวัฒนธรรมองค์กรที่เน้นผลสัมฤทธิ์ เพื่อการบริหารที่มีประสิทธิภาพและยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นเรศ นครศรี. (2565). ภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์กับประสิทธิผลขององค์การบริหารส่วนตำบลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารการบริหารและพัฒนา, 20(2), 89–104.
ประภัสสร เจริญนาม. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการดำเนินงานของโรงพยาบาลชุมชนในเขตบริการสุขภาพที่ 3-6. สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ วิทยาลัยการบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปิยะดา วรรธนะสาร, พูลสุข กิจรัตน์ภร, และ สวนา พรพัฒน์กุล. (2025). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำแบบคล่องตัวกับการบริหารงานตามพันธกิจสถาบันอุดมศึกษามหาวิทยาลัยเอกชนไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 14(1), 98–113.
พิทยา บวรวัฒนา. (2552). ทฤษฎีองค์กรสาธารณะ. กรุงเทพมหานคร: ศักดิโสภา.
พิศสมัย หมกทอง. (2554). การบริหารตามหลักธรรมาภิบาลของสำนักงานเขตบางกอกน้อย. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย.
สมชาย น้อยฉ่ำ และคณะ. (2559). ธรรมาภิบาลกับประสิทธิผลในการบริหารงานตามหลักการประเมินแห่งดุลยภาพของเทศบาลนคร เจ้าพระยาสุรศักดิ์ อำเภอศรีราชา จังหวัดชลบุรี. วารสารเกษมบัณฑิต, 17(2), 240.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2546). คู่มือคำอธิบายและแนวทางปฏิบัติตามพระราชกฤษฎีกาว่าด้วยหลักเกณฑ์และวิธีการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี พ.ศ. 2546. กรุงเทพมหานคร: สิรบุตย์ การพิมพ์.
ศุภชัย ยาวประภาษ. (2552). นโยบายสาธารณะ. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เชาลิต ฝักฝ่าย และธนัช กนกเทศ. (2566). สุขภาพหนึ่งเดียว การป้องกันการติดเชื้อ สเตร็พโตค็อกคัส ซูอิส. วารสารวิจัยการพยาบาลและวิทยาศาสตร์สุขภาพ, 15(1), 290-300.
Daft, R. L. (2008). The New Era of Management. Ohio: Thomson Corporation.
Parasuraman, A., Zeitham, V. A., & Berry, L. L. (1988). SERVQUAL: a Multiple-item Scale for Measuring Consumer Perception of Service Quality (Electronic Version). The Journal of Retention, 64(1), 12–14.
