การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เรื่อง บุญซำฮะ เพื่อสร้างความตระหนักรู้ในการอนุรักษ์มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของนักเรียนโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 14 จังหวัดหนองคาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน และความต้องการการจัดการเรียนรู้เรื่อง บุญซำฮะ 2. เพื่อพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เรื่อง บุญซำฮะ 3. เพื่อประเมินประสิทธิผลของการพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เรื่อง บุญซำฮะ การวิจัยครั้งนี้ผู้วิจัยใช้รูปแบบวิธีการวิจัยแบบการวิจัยและพัฒนา (R&D) ประชากรและกลุ่มตัวอย่างในระยะที่ 1 คือนักเรียนที่ศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 14 ด้วยการเลือกแบบเจาะจง จำนวน 30 คน ในระยะที่ 2 ใช้กลุ่มผู้เชี่ยวชาญประเมินรูปแบบ จำนวน 7 คน ในระยะที่ 3 ใช้กลุ่มเป้าหมายจำนวน 30 คน ในระยะที่ 4 ใช้กลุ่มเป้าหมายคือผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 15 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์ แบบสนทนากลุ่ม คู่มือรูปแบบการจัดการเรียนรู้ สถิติที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ t-test ในส่วนเชิงคุณภาพวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท
ผลการวิจัย พบว่า 1. การรับรู้สืบเสาะหาความรู้ ควรส่งเสริมให้นักเรียนได้เรียนรู้และสภาพความเป็นจริง โดยมีครูคอยเป็นผู้สนับสนุนให้คำแนะนำ ส่งเสริมให้นักเรียนสืบค้น สำรวจ ตรวจสอบ และค้นคว้าจากการไปทัศนศึกษาหรือประสบการณ์จริง 2. รูปแบบการจัดการเรียนรู้ประกอบด้วย 5 ขั้นตอน โดยใช้ ILRCE Model ประกอบด้วย 1) ขั้นเกริ่นนำ 2) ขั้นเรียนรู้ในเนื้อหา 3) ขั้นสะท้อนความคิด 4)ขั้นสร้างความรู้ และ 5) ขั้นประเมินผล สรุปผล 3. ประเมินความตระหนักรู้ของนักเรียนกลุ่มเป้าหมาย พบว่า ความตระหนักรู้ในด้านการอนุรักษ์บุญซำฮะของนักเรียนกลุ่มเป้าหมายโดยรวมอยู่ในระดับมาก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.(2559). ชุมชนต้นแบบสืบสานมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมสู่เศรษฐกิจ สร้างสรรค์. กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมวัฒนธรรม กระทรวงวัฒนธรรม.
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม.(2562). ประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมอีสาน. กรุงเทพมหานคร: สถาบันวัฒนธรรมศึกษา.
กาญจนา คำผา.(2559). แนวทางการสืบทอดประเพณีฮีตสิบสองเพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็งของชุมชน. ใน หลักสูตรปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณัฐวุฒิ คำประเทือง.(2558). การพัฒนากระบวนการสร้างความตระหนักรู้ในการอนุรักษ์ป่าไม้ โดยใช้สื่อโฆษณาหนังสั้น สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสิ่งแวดล้อมศึกษา. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ประทวน คล้ายศรี.(2560).การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนโดยใช้แนวคิดการเรียนรู้แบบผสมผสานร่วมกับแนวคิดอภิปัญญา สำหรับนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัย ราชภัฏในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
วชริรพงษ์ มณีนันทวัฒน์ และนพดล ใจเจริญ.(2561). กระบวนการเรียนรู้และจัดการความรู้เพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมและประเพณีชุมชนริมน้ำบางปะกง อำเภอบางปะกง จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารศิลปกรรมบูรพา, 21(1),108-116.
สวนีย์ ภิรมย์ไกรภักดิ์ และคณะ. (2559). รูปแบบการเรียนตระหนักรู้ตนเองด้านความรับผิดชอบของเด็กด้อยโอกาสโดยใช้กระบวนการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมของโรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 50 จังหวัดขอนแก่น. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 12(1), 69.
สุภาภรณ์ วงธิ. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการป้องกันโรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 ของอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน จังหวัดสุโขทัย. ใน หลักสูตรสาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สุรชัย ธชีพันธ์.(2565). การพัฒนาทักษะชีวิตเพื่อส่งเสริมการตระหนักรู้ในตนเองและการปรับตัวด้านจิตสังคม สำหรับผู้เรียนระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย กรณีโรงเรียนกำเนิดวิทย์. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการศึกษา. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
อารดา พลอาษา.(2564). การศึกษาองค์ความรู้ การอนุรักษ์ การส่งเสริมและการเพิ่มคุณค่าการทอผ้า ไหมหางกระรอกคู่ตีนแดง อำเภอนาโพธิ์ และอำเภอพุทไธสง จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยวัฒนธรรม, 4(1), 11.
