การประเมินกระบวนการและผลการดำเนินงานของโครงการ โรงเรียนอีโคสคูล กรณีศึกษา โรงเรียน อบจ. บ้านนาบอน สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดภูเก็ต
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินการบริหารจัดการการดำเนินงานโรงเรียนอีโคสคูล ด้านบริบท ปัจจัยนำเข้า กระบวนการ ผลผลิต ผลกระทบ ประสิทธิผล ความยั่งยืน และการถ่ายทอดส่งต่อ ของโรงเรียน อบจ. บ้านนาบอน 2) ระบุจุดแข็งและข้อบกพร่องของแนวทางปัจจุบันในการดำเนินงาน และ 3) เสนอแนวทางพัฒนาและปรับปรุงการบริหารจัดการให้มีประสิทธิภาพยิ่งขึ้น โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสมวิธี กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหาร ครู คณะกรรมการสถานศึกษา และนักเรียน จำนวน 249 คน เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) การบริหารจัดการโครงการโดยรวมอยู่ในระดับดีมากทุกด้านตามกรอบ CIPPIEST Model สะท้อนถึงความสอดคล้องของนโยบายกับบริบทโรงเรียนและชุมชน การได้รับการสนับสนุนด้านทรัพยากรและเครือข่ายอย่างเหมาะสม และการบูรณาการกิจกรรมสิ่งแวดล้อมสู่การเรียนรู้และการบริหารอย่างเป็นระบบ ส่งผลให้นักเรียนมีความรู้ ความตระหนัก และพฤติกรรมที่เหมาะสม ตลอดจนเกิดผลกระทบเชิงบวกต่อครอบครัว ชุมชน และสิ่งแวดล้อม
2) จุดแข็งของการดำเนินงาน ได้แก่ การสนับสนุนอย่างต่อเนื่องจากผู้บริหาร การมีส่วนร่วมของครู นักเรียน และภาคีเครือข่าย และการมีนโยบายด้านสิ่งแวดล้อมที่ชัดเจน ส่วนข้อบกพร่อง ได้แก่ ระบบติดตามและประเมินผลระยะยาว การจัดเก็บองค์ความรู้ และกลไกสนับสนุนความยั่งยืน
3) แนวทางการพัฒนา ควรมุ่งพัฒนาระบบติดตามและประเมินผลให้เป็นรูปธรรม จัดทำคลังแนวปฏิบัติที่ดี ส่งเสริมเครือข่ายความร่วมมือ และสนับสนุนการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน เพื่อยกระดับการดำเนินงานให้มีความยั่งยืนและสามารถถ่ายทอดเป็นแบบอย่างสู่สถานศึกษาอื่นได้อย่างแพร่หลาย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ณัฐวิคม พันธุวงศ์ภักดี. (2565). การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์การศึกษาเพื่อสิ่งแวดล้อม.
วีระพงษ์ พิมพ์สาร. (2561). การประเมินประสิทธิภาพของหลักสูตรสิ่งแวดล้อมศึกษาเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน (Eco-School) ของโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตประเวศ กรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
สมคิด พรมจุ้ย. (2552). การวิจัยและประเมินผลทางการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.
Freeman, R. E. (1984). Strategic management: A stakeholder approach. Boston: Pitman.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Englewood Cliffs, NJ: Prentice Hall.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Nonaka, I. & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company: How Japanese companies create the dynamics of innovation. New York: Oxford University Press.
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research & evaluation methods (3rd ed.). Thousand Oaks, CA: SAGE Publications.
Rogers, E. M. (2003). Diffusion of innovations (5th ed.). New York: Free Press.
Stufflebeam, D. L. (1971). The relevance of the CIPP evaluation model for educational accountability. Journal of Research and Development in Education, 5(1), 19–25.
Stufflebeam, D. L. (2007). The CIPP evaluation model: How to evaluate for improvement and accountability. New York: Guilford Press.
Stufflebeam, D. L. & Coryn, C. L. S. (2014). Evaluation theory, models, and applications (2nd ed.). San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Tilbury, D. (2011). Education for sustainable development: An expert review of processes and learning. Paris: UNESCO.
UNESCO. (2017). Education for sustainable development goals: Learning objectives. Paris: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
