อิทธิพลของการจัดการประสบการณ์ลูกค้าต่อคุณค่าที่รับรู้ ของนักท่องเที่ยวในธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดนครพนม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการจัดการประสบการณ์ลูกค้าในธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดนครพนม 2) ศึกษาระดับคุณค่าที่รับรู้ของนักท่องเที่ยวในธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดนครพนม 3) วิเคราะห์อิทธิพลของการจัดการประสบการณ์ลูกค้าที่มีต่อคุณค่าที่รับรู้ของนักท่องเที่ยวในธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดนครพนม เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ นักท่องเที่ยวที่มาใช้บริการธุรกิจการท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม จำนวน 400 คน เครื่องมือสำหรับงานวิจัยเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และวิเคราะห์การถดถอยแบบพหุคูณ
ผลการวิจัย พบว่า
1) ระดับการจัดการประสบการณ์ลูกค้าของนักท่องเที่ยวที่มาใช้บริการธุรกิจการท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม อยู่ในระดับมาก ( = 4.10, S.D. = 0.854)
2) ระดับคุณค่าที่รับรู้ของนักท่องเที่ยว (Perceived Value) ที่มาใช้บริการธุรกิจการท่องเที่ยวในจังหวัดนครพนม อยู่ในระดับมาก ( = 4.10, S.D. = 0.847)
3) ผลการวิเคราะห์อิทธิพลของการจัดการประสบการณ์ลูกค้าที่มีต่อคุณค่าที่รับรู้ของนักท่องเที่ยวในธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดนครพนม พบว่า ด้านการรับรู้และการเรียนรู้ ด้านการมีส่วนร่วมและการปฏิบัติ และด้านความสัมพันธ์ มีอิทธิพลเชิงบวกต่อคุณค่าที่รับรู้ของนักท่องเที่ยวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ขณะที่ด้านประสาทสัมผัสและด้านอารมณ์ความรู้สึก ไม่พบอิทธิพลต่อคุณค่าที่รับรู้ของนักท่องเที่ยวอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566). รายงานสถานการณ์การท่องเที่ยวประเทศไทย.เรียกใช้เมื่อ 10 มกราคม 2569 จาก https://www.mots.go.th/news/category/705
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2562). สถิติสำหรับการวิจัยทางธุรกิจ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณรงค์วิทย์ แสนทอง. (2561). กลยุทธ์การบริหารทรัพยากรมนุษย์เชิงสมรรถนะ. กรุงเทพมหานคร: เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
ณัฐพล พันธุ์พานิช. (2561). คุณค่าที่รับรู้กับความตั้งใจใช้บริการซ้ำของผู้บริโภค. วารสารการตลาด, 12(1), 23–38.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2566). รายงานสถิติรายปีประเทศไทย พ.ศ. 2566 (Statistical Yearbook Thailand 2023). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานสถิติแห่งชาติ. เรียกใช้เมื่อ 10 มกราคม 2569 จาก https://e-purchase.nso.go.th/product_details/L8
เสรี วงษ์มณฑา. (2560). การตลาดยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสาร.
Chen, C. F., & Chen, F. S. (2010). Experience quality, perceived value, satisfaction, and behavioral intentions for heritage tourists. Tourism Management, 31(1), 29–35.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). New York: John Wiley & Sons.
Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2009). Multivariate data analysis (7th ed.). Pearson.
Lemon, K. N., & Verhoef, P. C. (2016). Understanding customer experience throughout the customer journey. Journal of Marketing, 80(6), 69–96.
Pine, B. J., & Gilmore, J. H. (1999). The experience economy: Work is theatre and every business a stage. Boston: Harvard Business School Press.
Prebensen, N. K., Woo, E., Chen, J. S., & Uysal, M. (2013). Motivation and involvement as antecedents of the perceived value of the destination experience. Journal of Travel Research, 52(2), 253–264.
Schmitt, B. (1999). Experiential marketing. New York: Free Press.
Sheth, J. N., Newman, B. I., & Gross, B. L. (1991). Why we buy what we buy: A theory of consumption values. Journal of Business Research, 22(2), 159–170.
Woodruff, R. B. (1997). Customer value: The next source for competitive advantage. Journal of the Academy of Marketing Science, 25(2), 139–153.
Zeithaml, V. A. (1988). Consumer perceptions of price, quality, and value. Journal of Marketing, 52(3), 2–22.
