PRESERVING THE VALUE OF THE THAI LANGUAGE AMONG THAI YOUTH IN THE 21ST CENTURY
Main Article Content
บทคัดย่อ
ภาษาไทยเป็นมรดกทางวัฒนธรรมและอัตลักษณ์ของชาติที่มีบทบาทสำคัญยิ่งต่อการดำรงอยู่ของสังคม ทั้งในด้านการสื่อสารและการศึกษา ทว่าในบริบทของสังคมศตวรรษที่ 21 ซึ่งมีการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วภายใต้อิทธิพลของเทคโนโลยีดิจิทัลและกระแสโลกาภิวัตน์ ส่งผลให้รูปแบบการใช้ภาษาของผู้คนโดยเฉพาะในกลุ่มเยาวชนไทยปรับเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เช่น การใช้คำย่อ ภาษาที่ไม่เป็นทางการ และการผสมผสานภาษาต่างประเทศ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวอาจส่งผลกระทบต่อมาตรฐานและความงดงามของภาษาไทยในระยะยาวหากขาดการปลูกฝังที่เหมาะสม บทความวิชาการนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อวิเคราะห์บริบทการเปลี่ยนแปลงทางสังคมที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการใช้ภาษาของเยาวชน และนำเสนอแนวทางการธำรงคุณค่าภาษาไทยให้สอดคล้องกับบริบทของสังคมร่วมสมัย โดยดำเนินการศึกษาผ่านกระบวนการวิจัยเอกสารจากการรวบรวมและสังเคราะห์ข้อมูลเชิงวิชาการที่เกี่ยวข้อง
ผลการศึกษา พบว่า การธำรงคุณค่าภาษาไทยในยุคปัจจุบันจำเป็นต้องอาศัยการพัฒนาทักษะการอ่าน การพูด และการเขียนอย่างบูรณาการควบคู่กับการใช้เทคโนโลยีอย่างสร้างสรรค์ โดยมีแนวทางขับเคลื่อนสำคัญผ่านความร่วมมือของ 3 ภาคส่วนหลัก ได้แก่ สถาบันครอบครัวในการเป็นแบบอย่างและปลูกฝังนิสัยรักการอ่าน สถานศึกษาในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ที่ทันสมัยและเชื่อมโยงกับวิถีชีวิตจริง และสื่อดิจิทัลรวมถึงสังคมในการร่วมสร้างค่านิยมที่ถูกต้องและรณรงค์การใช้ภาษาไทยอย่างเหมาะสม เพื่อให้เยาวชนตระหนักในคุณค่าและร่วมสืบสานภาษาไทยให้เป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่ยั่งยืนสืบไป
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. (2546). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2544. กรุงเทพมหานคร:กระทรวงศึกษาธิการ.
กระทรวงวัฒนธรรม. (2562). แนวทางการส่งเสริมและอนุรักษ์ภาษาไทยในสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงวัฒนธรรม.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กาญจนา นาคสกุล. (2550). ภาษาไทยของเรา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
กิดานันท์ มลิทอง. (2553). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). เทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2557). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ปรมะ สตะเวทิน. (2554). หลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: ภาพพิมพ์.
ประภาศรี สีหอำไพ. (2555). การใช้ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2556). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.
วรรณี โสมประยูร. (2553). การสอนภาษาไทยระดับประถมศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิไลลักษณ์ จงพานิช. (2563). ภาษาไทยกับการสื่อสารในสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมบัติ จำปาเงิน และ สำเนียง มณีกาญจน์. (2553). หลักการอ่าน. กรุงเทพมหานคร: โอเดียน สโตร์.
สำนักงานราชบัณฑิตยสภา. (2564). ภาษาไทยกับการเปลี่ยนแปลงในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานราชบัณฑิตยสภา.
สุคนธ์ สินธพานนท์. (2558). การจัดการเรียนรู้ของครูยุคใหม่. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจริต เพียรชอบ. (2551). การสอนภาษาไทยในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิทย์ มูลคำ และ อรทัย มูลคำ. (2554). 21 วิธีจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนากระบวนการคิด. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2560). การประเมินการเรียนรู้: แนวคิดและแนวปฏิบัติ. กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อุทัย บุญประเสริฐ. (2554). การบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.