แนวทางส่งเสริมการบริหารงานห้องเรียนพิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ของการบริหารงานห้องเรียนพิเศษ 2) เพื่อศึกษาความต้องการจำเป็นในการบริหารงานห้องเรียนพิเศษ และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการส่งเสริมการบริหารงานห้องเรียนพิเศษในสังกัดเดียวกัน ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ครูผู้ดำเนินงานห้องเรียนพิเศษและครูผู้สอนนักเรียนห้องเรียนพิเศษ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช ปีการศึกษา 2568 จำนวน 2,336 คน กลุ่มตัวอย่างจำนวน 331 คน ได้จากตารางของ Krejcie and Morgan (1970) และทำการสุ่มแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 46 ข้อ มีค่าความเชื่อมั่นทั้งฉบับเท่ากับ .941 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนี PNI modified
ผลการวิจัย พบว่า
1) สภาพปัจจุบันในการบริหารงานห้องเรียนพิเศษของโรงเรียนสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครศรีธรรมราช ในภาพรวมสภาพปัจจุบันอยู่ในระดับมาก และสภาพที่พึงประสงค์ในการบริหารงานห้องเรียนพิเศษของโรงเรียน ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก
2) ความต้องการจำเป็นในการบริหารงานห้องเรียนพิเศษของโรงเรียน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีความต้องการจำเป็นสูงสุดคือ การบริหารงานด้านวิชาการ
3) แนวทางการส่งเสริมการบริหารงานห้องเรียนพิเศษ พบว่า ควรมุ่งพัฒนาหลักสูตรเฉพาะของห้องเรียนพิเศษ และประเมินผลอย่างต่อเนื่อง ควบคู่กับการสร้างความร่วมมือกับผู้ปกครอง และชุมชนในการสนับสนุนทรัพยากร ตลอดจนพัฒนาครูให้มีความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง รวมถึงการจัดหาสื่อและเทคโนโลยีที่ส่งเสริมการเรียนรู้ของห้องเรียนพิเศษ และควรกำหนดเกณฑ์ขั้นต่ำของเกรดเฉลี่ยรวมหรือรายวิชาที่เกี่ยวข้อง ควรมีการสอบสัมภาษณ์ และประเมินแฟ้มสะสมผลงานของผู้เรียน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิดาภา ศรีมูล. (2567). การบริหารงานวิชาการที่ส่งผลต่อทักษะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาน่าน เขต 1. ใน การศึกษาค้นคว้าด้วยตนเองปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยพะเยา.
จารุภูมิ กุลทอง และชมแข พงษ์เจริญ. (2567). การบริหารจัดการโครงการห้องเรียนพิเศษของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 7(6), 362–377.
ชิษณุพงศ์ ปัญญ์ชยธร และสุวิมล ว่องวาณิช. (2568). การวิจัยประเมินความต้องการจำเป็น เพื่อการพัฒนาทักษะการคิดออกแบบของนักศึกษา. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้และเทคโนโลยี, 5(2), 38-49.
เนตรทราย สุขนาแซง และเพ็ญนภา สุขเสริม. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานโรงเรียน โครงการห้องเรียนพิเศษวิทยาศาสตร์ กลุ่มนครชัยบุรินทร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 17(2), 118–135.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ. (ฉบับที่ 4). (2562). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 57 ก หน้า 49 (1 พฤษภาคม 2562).
สำนักนโยบายและแผนการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แนวทางการเปิด ห้องเรียนพิเศษในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักนโยบายและแผนการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
อดิศักดิ์ คชรินทร์, พระครูศรีสุธรรมนิวิฐ และพระมหาอุดร อุตตโร. (2567). แนวทางการบริหารงานวิชาการของห้องเรียนพิเศษตามหลักทุติยปาปณิกธรรม ของโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดสระบุรี. Journal of Educational Review Faculty of Education in MCU, 11(3), 542–552.
Mofield, E. L. (2020). Benefits and Barriers to Collaboration and Co-Teaching: Examining Perspectives of Gifted Education Teachers and General Education Teachers. Gifted Child Today, 43(1), 20–33. https://doi.org/ 10.1177/1076217519880588
Wermke, W., Freier, R., & Nordholm, D. (2023). Framing curriculum making: Bureaucracy and couplings in school administration. Journal of Curriculum Studies, 55(5), 562–579. https://doi.org/10.1080/00220272.2023.2251543
