ปัจจัยการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์กรที่ส่งผลต่อสมรรถนะ ด้านการบริหารงานของข้าราชการนักบริหารงานระดับต้นในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของประเทศไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์กร และระดับสมรรถนะด้านการบริหารงานของข้าราชการนักบริหารงานระดับต้นในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และ 2) ศึกษาปัจจัยการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์กรที่ส่งผลต่อสมรรถนะด้านการบริหารงานของข้าราชการนักบริหารงานระดับต้นในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ โดยมีประชากรและกลุ่มตัวอย่างคือผู้บริหารระดับกลางขึ้นไปซึ่งเป็นตัวแทน อปท. 400 แห่ง ในการตอบแบบสอบถามแบบประเมินค่า และเก็บรวบรวมจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สถิติที่ใช้การวิเคราะห์ถดถอยเชิงพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า
- ระดับการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์กร ภาพรวมค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ค่าเฉลี่ยมากที่สุดคือ ด้านการศึกษาดูงาน ค่าเฉลี่ยระดับมาก รองลงมาคือ ด้านการสอนงาน ค่าเฉลี่ยระดับมาก และค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดคือ ด้านการสับเปลี่ยนหมุนเวียนงาน ค่าเฉลี่ยระดับมาก ส่วนระดับสมรรถนะด้านการบริหารงานของข้าราชการนักบริหารงานระดับต้น ภาพรวมค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณารายด้านพบว่าด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดคือ ด้านการจูงใจ ค่าเฉลี่ยระดับมาก รองลงมาคือ ด้านจิตวิทยาการบริหารทีมงาน ค่าเฉลี่ยระดับมาก และด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดคือ ด้านการแก้ไขปัญหา ค่าเฉลี่ยระดับมาก
- ผลการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุคูณ พบว่า ปัจจัยการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ในองค์กรร่วมกันอธิบายการเปลี่ยนแปลงของสมรรถนะด้านการบริหารงานของข้าราชการนักบริหารงานระดับต้นในองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นของประเทศไทยโดยรวม ได้ร้อยละ 54.2
การพัฒนาสมรรถนะแบบบูรณาการทั้ง 9 ด้าน ช่วยสร้างคนเก่งและคนดี สู่ระบบราชการท้องถิ่น เพื่อยกระดับประสิทธิภาพในการบริหารงานองค์กรที่ยึดประชาชนเป็นศูนย์กลางอย่างแท้จริง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2568). แผนปฏิบัติราชการประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2568 ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น.
เจริญ ภูสุวรรณ และกมลวรรณ วรรณธนัง. (2564). แนวทางการพัฒนาสมรรถนะหลักของพนักงานในเทศบาลเมืองเสนา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. วารสารการบริหารนิติบุคคลและนวัตกรรมท้องถิ่น, 9(3), 103-117.
ธงชัย สันติวงษ์. (2542). การบริหารงานบุคคล. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
ธนิต สินศุภสว่าง. (2566). การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. วารสารบัณฑิตศึกษาวิชาการ, 1(2), 25-32.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2548). คู่มือสมรรถนะหลัก: คำอธิบาย และตัวอย่างพฤติกรรมบ่งชี้. นนทบุรี: บริษัท พี.เอ.ลีฟวิ่ง จำกัด.
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ. (2567). รายงานสถานการณ์การทุจริตและข้อมูลระบบตรวจรับคำกล่าวหา (PESCA). สำนักงาน ป.ป.ช.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566 – 2570). สำนักนายกรัฐมนตรี.
สุปราณี ยาเลิศ. (2568). การจัดการในการพัฒนาสมรรถนะการปฏิบัติราชการของข้าราชการสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดชุมพร. วารสารสหวิทยาการรัฐศาสตร์, 3(1), 49–60.
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for "intelligence". American Psychologist, 28(1), 1–14.
Mulder, M. (2014). Conceptions of Professional Competence. In S. Billett, C. Harteis, & H. Gruber (Eds.), International Handbook of Research in Professional and Practice Based Learning. (107-137).
Raven, J. & Stephenson, J. (Eds.). (2001). Competence in the Learning Society. New York: Peter Lang.
Swanson, R. A. & Holton, E. F. III. (2009). Foundations of human resource development (2nd ed.). Berrett-Koehler Publishers. Retrieved: October 23, 2025, from https://lsms.ac/wp-content/uploads/2023/02/18.pdf.
