พฤติกรรมของประชาชนต่อการเลือกตั้งท้องถิ่นในเขต ตำบลตลาดขวัญ อำเภอเมืองนนทบุรี จังหวัดนนทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาพฤติกรรมการเลือกตั้งท้องถิ่นของประชาชนในเขตตำบลตลาดขวัญ จังหวัดนนทบุรี 2) เปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยลักษณะส่วนบุคคลกับพฤติกรรมการเลือกตั้งท้องถิ่น และ 3) นำเสนอแนวทางการส่งเสริมพฤติกรรมการเลือกตั้งของประชาชนในระดับท้องถิ่น โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลคือแบบสอบถามจากกลุ่มตัวอย่างประชาชนที่มีสิทธิเลือกตั้งในเขตตำบลตลาดขวัญ จำนวน 400 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่า t-test และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One-way ANOVA) โดยทดสอบความแตกต่างรายคู่ด้วยวิธี LSD
ผลการวิจัยพบว่า 1) พฤติกรรมการเลือกตั้งท้องถิ่นของประชาชนในเขตตำบลตลาดขวัญ โดยรวมอยู่ในระดับมาก โดยด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือการออกไปใช้สิทธิเลือกตั้ง รองลงมาคือการตัดสินใจเลือกผู้สมัครโดยมีเหตุผล และการติดตามข่าวสารและนโยบาย 2) ผลการเปรียบเทียบปัจจัยลักษณะส่วนบุคคล พบว่า ประชาชนที่มีเพศ อายุ อาชีพ รายได้เฉลี่ยต่อเดือน ประสบการณ์การเลือกตั้ง และระยะเวลาในการติดตามกิจกรรมพรรคการเมืองที่แตกต่างกัน มีพฤติกรรมการเลือกตั้งท้องถิ่นแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 ส่วนสถานภาพสมรสและระดับการศึกษาไม่พบความแตกต่าง 3) แนวทางการส่งเสริมพฤติกรรมการเลือกตั้งท้องถิ่นควรเน้นการจัดเวทีสาธารณะเพื่อแสดงวิสัยทัศน์เชิงนโยบาย การเพิ่มช่องทางการสื่อสารที่เข้าถึงง่ายผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัล และการจัดกิจกรรมสร้างประสบการณ์ทางการเมืองให้แก่กลุ่มเยาวชนและผู้มีสิทธิเลือกตั้งหน้าใหม่ เพื่อยกระดับการมีส่วนร่วมทางการเมืองในระดับท้องถิ่นอย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กัลยา วานิชย์บัญชา. (2561). การใช้ SPSS for Windows ในการวิเคราะห์ข้อมูล. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชัชวาล พันธุ์ทิพย์. (2562). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในระดับท้องถิ่น: ศึกษาเปรียบเทียบระหว่างช่วงวัย. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองการปกครอง. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ชูวงศ์ ฉายะบุตร. (2539). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพมหานคร: บริษัทพิฆเนศพริ้นติ้งเซ็นเตอร์ จำกัด.
ทรงยศ รุ่งมณี. (2558). แนวทางการพัฒนาการมีส่วนร่วมทางการเมืองระดับท้องถิ่น: กรณีศึกษาการเลือกตั้งสมาชิกสภาเทศบาลจังหวัดสมุทรสงคราม. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาวิชาการบริหารและพัฒนาประชาคมเมืองและชนบท. มหาวิทยาลัยราชภัฎเพชรบุรี.
บุศรา โพธิสุข. (2559). การมีส่วนร่วมทางการเมืองท้องถิ่นของประชาชนตำบลช้างเผือก อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารสังคมศาสตร์, 8(2), 73–95.
ปิยนุช สุนทรเจริญกิจ. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในระดับท้องถิ่น จังหวัดนครปฐม. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัย มหิดล.
มาสสิริ พงษ์ศิริ. (2559). การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชนในเขตเทศบาลนครนนทบุรี. วารสารการเมืองการปกครอง, 6(1), 89–110.
วัชรา ไชยสาร. (2553). พฤติกรรมและความสนใจทางการเมืองของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์นิติธรรม.
เสถียร เชยประทับ. (2540). การสื่อสารกับการเมือง: เน้นสังคมประชาธิปไตย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เสรี วงษ์มณฑา. (2537). การประยุกต์ทฤษฎีในการสื่อสารหลักและทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Clarke, M. & Green, P. (2022). Occupation and democratic participation. Political Sociology Review, 14(3), 145–162.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychology testing (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers Inc.
Hossain, M. (2020). Education and political engagement at local level. Local Government Studies, 46(5), 745–763.
Kaplowitz, M., et al. (2022). Experience and electoral engagement. Political Psychology, 43(1), 105–123.
