ความต้องการพัฒนาสมรรถนะการใช้ปัญญาประดิษฐ์ เพื่อการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาวิชาชีพครู
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาความต้องการพัฒนาสมรรถนะการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาวิชาชีพครู และ (2) สังเคราะห์แนวทางการพัฒนาสมรรถนะดังกล่าวจากผลการวิจัยเชิงคุณภาพให้เหมาะสมกับบริบทการศึกษาในปัจจุบัน กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ นักศึกษาวิชาชีพครู จำนวน 30 คน ได้มาจากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามปลายเปิด การวิเคราะห์ข้อมูลใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเชิงธีม
ผลการวิจัยพบว่า
1) ความต้องการพัฒนาสมรรถนะการใช้ปัญญาประดิษฐ์ของนักศึกษาวิชาชีพครู ได้แก่ (1) ความต้องการพัฒนาความรู้พื้นฐานและความเข้าใจเกี่ยวกับปัญญาประดิษฐ์ (2) ความต้องการพัฒนาทักษะการประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการจัดการเรียนรู้ (3) อุปสรรคและข้อจำกัดในการพัฒนาสมรรถนะด้านการใช้ปัญญาประดิษฐ์ (4) ความกังวลด้านจริยธรรมและความรับผิดชอบในการใช้ปัญญาประดิษฐ์ และ (5) ความคาดหวังต่อการพัฒนาหลักสูตรวิชาชีพครูเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์
2) สังเคราะห์เป็นแนวทางการพัฒนาสมรรถนะการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อการจัดการเรียนรู้ของนักศึกษาวิชาชีพครู ซึ่งประกอบด้วย (1) การพัฒนาความรู้และความเข้าใจพื้นฐานด้านปัญญาประดิษฐ์สำหรับครู (2) การพัฒนาทักษะการประยุกต์ใช้ปัญญาประดิษฐ์ผ่านการเรียนรู้เชิงปฏิบัติ (3) การส่งเสริมการใช้ปัญญาประดิษฐ์อย่างมีจริยธรรมและความรับผิดชอบ และ (4) การพัฒนาหลักสูตรวิชาชีพครูให้บูรณาการสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์อย่างเป็นระบบ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
สิริน ฉกามานนท์ และ คณะ. (2567). แนวทางการยกระดับความฉลาดรู้ทางปัญญาประดิษฐ์ของครูไทยในยุคดิจิทัล. Journal of Education and Innovation, 27(1), 186–201.
ศิริน ชากะมณฑล. (2566). แนวทางการพัฒนาความฉลาดรู้ด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
สุพัตรา ปากดี และธีระภาพ เพชรมาลัยกุล. (2567). แนวทางการนำปัญญาประดิษฐ์มาใช้ในการจัดการศึกษาไทย: มิติด้านจริยธรรมและความรับผิดชอบของครู. วารสารสหวิทยาการวิจัยและวิชาการ, 4(6), 555–571.
วิจารณ์ พานิช. (2564). การเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21: ครูเพื่อศิษย์ในโลกดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิสยามกัมมาจล.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2563). การประเมินเพื่อพัฒนาการเรียนรู้: แนวคิดและการประยุกต์ใช้.กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). แนวทางการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษาในยุคดิจิทัล. เรียกใช้เมื่อ 1 พฤศจิกายน 2568 จาก https://www.onec.go.th
เสียงสนั่น วันวิสา. (2568). ครูยุคใหม่กับ AI: การอยู่ร่วม การปรับตัว และการใช้เทคโนโลยีเพื่อเพิ่มคุณภาพการเรียนรู้. วารสารราชสีมาปริทัศน์, 1(2), 22–34.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). การศึกษาไทยในยุคดิจิทัล: แนวคิด ทิศทาง และความท้าทาย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Holmes, W., Bialik, M., & Fadel, C. (2019). Artificial intelligence in education: Promises and implications for teaching and learning. Center for Curriculum Redesign.
Knowles, M. S., Holton, E. F., & Swanson, R. A. (2015). The adult learner (8th ed.). Routledge.
Kolb, D. A. (2015). Experiential learning: Experience as the source of learning and development (2nd ed.). Pearson Education.
Luckin, R., Holmes, W., Griffiths, M., & Forcier, L. B. (2016). Intelligence unleashed: An argument for AI in education. Pearson Education.
OECD. (2019). Artificial intelligence in society. OECD Publishing.
Redecker, C. (2017). European framework for the digital competence of educators: DigCompEdu. Publications Office of the European Union.
Tondeur, J., Aesaert, K., Pynoo, B., Van Braak, J., Fraeyman, N., & Erstad, O. (2018). Developing a validated instrument to measure preservice teachers’ ICT competencies. Computers & Education, 123, 145–160.
UNESCO. (2019). Artificial intelligence in education: Challenges and opportunities for sustainable development. UNESCO.
Zawacki-Richter, O., Marín, V. I., Bond, M., & Gouverneur, F. (2019). Systematic review of research on artificial intelligence applications in higher education. International Journal of Educational Technology in Higher Education, 16(39), 1–27.
