คุณลักษณะของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน ชุมชนบ้านเนินกลาง ตำบลบางสระเก้า จังหวัดจันทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) สำรวจและจำแนกประเภทของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ 2) ศึกษาคุณลักษณะทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ และ 3) เพื่อเสนอผลิตภัณฑ์และกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน บ้านเนินกลาง ตำบลบางสระเก้า จังหวัดจันทบุรี กลุ่มตัวอย่างในการศึกษา คือ 1. นักท่องเที่ยวชาวไทยที่เดินทางท่องเที่ยวในจังหวัดจันทบุรี จำนวน 400 คน ใช้วิธีการสุ่มแบบบังเอิญ มีแบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บข้อมูลของนักท่องเที่ยวและวิเคราะห์ใช้สถิติเชิงพรรณนา หาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และ ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 2. หน่วยงานภาครัฐ และตัวแทนคนในพื้นที่ รวม 10 คน ใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึก และการประชุมกลุ่มย่อย ในการเก็บข้อมูลหน่วยงานภาครัฐ และตัวแทนคนในพื้นที่ และวิเคราะห์เชิงเนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บ้านเนินกลางสามารถแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มคือ ประเภทมรดกวัฒนธรรม ประเภทกลุ่มวิถีชีวิต และสินค้าที่ตอบสนองตามความต้องการที่แตกต่าง 2. คุณลักษณะของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ของบ้านเนินกลางนั้นภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ซึ่งคุณลักษณะของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ที่มีค่าสูงสุด คือ 1. ด้านการเปิดโอกาสให้นักท่องเที่ยว 2. ด้านการสร้างทักษะและประสบการณ์ 3. ด้านการมีเอกลักษณ์และโดดเด่น 4. ด้านการมีความแท้จริงในวิธีการผลิต ผลิตภัณฑ์ และประสบการณ์จริง 5. ด้านการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของนักท่องเที่ยวและคนท้องถิ่น ตามลำดับและ 3. ผลิตภัณฑ์และกิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน บ้านเนินกลาง ตำบลบางสระเก้า จังหวัดจันทบุรี ได้แก่1. กิจกรรมการถ่ายภาพ และวาดภาพสะท้อนวิถีชีวิตชุมชน 2. การเรียนรู้ทำขนมจากถั่วลิสง 3. ทำอาหารเมนูขาหมูต้มถั่วลิสง 4. เปิดศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง 5. โปรแกรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กชธมน วงศ์คำ และคณะ. (2563). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์อย่างยั่งยืนบ้านดอนบม ตำบลเมืองเก่า อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น. ใน วิทยานิพนธ์. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ธนาวดี ปิ่นประชานันท์ และคณะ. (2564). การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรมกลุ่มชาติพันธุ์อูรักลาโวยจในพื้นที่เกาะลันตา จังหวัดกระบี่. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วันวิสาข์ พลอย อินสว่างนันท์ และคณะ. (2564). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์เพื่อการเรียนรู้ในแหล่งท่องเที่ยวจังหวัดตรังอย่างมีส่วนร่วม.
ใน รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย.
ศราวุธ ผิวแดง และคณะ. (2559). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวชุมชนเชิงสร้างสรรค์กลุ่มชาติพันธุ์ลุ่มน้ำโขง. ใน รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี (พ.ศ. 2561 – 2580). เรียกใช้เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2567 จาก https://www. nesdc.go.th/download/document/SAC/NS_SumPlanOct2018.pdf
สำนักงานจังหวัดจันทบุรี. (2565). แผนพัฒนาจังหวัดจันทบุรี (พ.ศ. 2566 – 2570). เรียกใช้ เมื่อวันที่ 11 มกราคม 2567 จาก https://www.chanthaburi.go.th/files/com_ news_devpro/202212_b87deded14ae58a.pdf
อธิป จันทร์สุริย และคณะ. (2563). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์บนฐานอัต- ลักษณ์ความเป็นไทยตลาดไทยย้อนยุคบ้านระจัน จังหวัดสิงห์บุรี. วารสารทีทัศน์ วัฒนธรรม, 3(2), 141.
อุษาวดี พลพิพัฒน์. (2545). การท่องเที่ยวแบบยั่งยืน: กรณีศึกษาการท่องเที่ยวเชิงนิเวศ โดยชุมชนในประเทศไทย. จุลสารการท่องเที่ยว, 21(4), 38.
Raymond, C. (2007). Creative Tourism in New Zealand: The practical challenges of developing Creative Tourism, 2007, 144 – 158.
Richards, G. (2010). Creativity and tourism: The state of the art. Annals of Tourism Research, 2010, 1239-1240.
Richards, G. and Raymond, C. (2000). Creative tourism. ATLAS News. 23, 16-20.Greg Richards. (2010).Tourism development trajectories from cultural to creative?.
USA: n.p.
