การประยุกต์ใช้กาลามสูตรอย่างมีสติในสังคมยุคใหม่
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหมาย บทบาท และการประยุกต์
ใช้หลักธรรมใน กาลามสูตร อันเป็นพระสูตรสำคัญในพระพุทธศาสนาเถรวาท ซึ่งปรากฏใน
อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต โดยมุ่งเน้นที่หลักการใช้ปัญญาและเหตุผลกลั่นกรองก่อนเชื่อหรือยึดมั่นในสิ่งใด บริบทของการแสดงพระสูตรนี้คือ ความสับสนของชาวกาลามะแห่งเกสปุตตนิคม
ที่เผชิญกับคำสอนจากนักบวชนิกายต่าง ๆ ที่มีความขัดแย้งกัน พระพุทธเจ้าจึงทรงแสดง
หลัก 10 ประการแห่ง “การไม่ควรเชื่อทันที” เพื่อเป็นแนวทางในการพิจารณาความจริง โดยเน้นการใช้ โยนิโสมนสิการ หรือการพิจารณาโดยแยบคาย
ในสังคมปัจจุบันที่ข้อมูลข่าวสารไหลบ่าอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะในสังคมดิจิทัล
หลักกาลามสูตรจึงยังคงความร่วมสมัยและมีคุณค่าทางจริยธรรมและปัญญาอย่างเด่นชัด
เนื้อหาในบทความได้วิเคราะห์การประยุกต์ใช้กาลามสูตรในหลากหลายมิติ เช่น การเสพข่าวสารอย่างมีสติ การตัดสินใจทางสังคมอย่างมีเหตุผล การปลูกฝังเยาวชนให้คิดเป็น ถามเป็น และการพัฒนาตนเองด้วยการตั้งคำถามต่อความเชื่อที่ยึดถือ บทความชี้ให้เห็นว่า กาลามสูตรมิใช่เพียงหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา หากแต่เป็นเครื่องมือทางความคิดที่มีศักยภาพในการสร้างภูมิคุ้มกันทางปัญญาในสังคมโลกยุคใหม่ แนวคิดในพระสูตรนี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อส่งเสริมการอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสร้างสรรค์ ด้วยความเคารพความแตกต่าง ลดความขัดแย้ง และส่งเสริมสันติภาพภายในและภายนอก โดยมีปัญญาเป็นเครื่องนำทางในการดำรงชีวิตอย่างมีสติและไม่หลงเชื่อตามกระแสอย่างไร้เหตุผล
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชัยวัฒน์ สุทธิรัตน์. (2559). พุทธปรัชญา: การศึกษาวิธีคิดในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญเลิศ วิเศษปรีชา. (2564). พุทธธรรมกับการพัฒนาปัญญาในยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2550). กาลามสูตร: วิธีคิดที่ไม่งมงาย. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี. (2553). กาลามสูตร: วิธีคิดที่ไม่งมงาย. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พูนลาภ อุทัยเลิศ. (2558). โยนิโสมนสิการ: เครื่องมือแห่งปัญญาในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิชิต จันทะวงค์. (2559). กาลามสูตรกับการสร้างเสรีภาพทางความคิดในพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 13(2), 127–128.
สมเกียรติ โอสถสภา. (2561). โยนิโสมนสิการ: แก่นแห่งการคิดในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สมชาย เสถียรยุทธ. (2562). การคิดอย่างมีวิจารณญาณในบริบทสื่อสังคม. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สุพัตรา พิริยะพงศ์. (2562). สังคมออนไลน์กับการรับรู้ของประชาชน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วิชาการ.
สุภาพร พงษ์พานิช. (2564). จิตวิทยาสังคมยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุเมธ สุวรรณเนตร. (2560). การคิดแบบพุทธ: การแสวงหาปัญญาในโลกสมัยใหม่. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.