ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงและวัฒนธรรมองค์กรของผู้บริหารที่ส่งผลต่อความสุขในการทำงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับความสุขในการทำงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี 2) วิเคราะห์ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงและวัฒนธรรมองค์กรที่ส่งผลต่อความสุขในการทำงาน และ 3) เสนอแนวทางการพัฒนาความสุขในการทำงานของบุคลากร การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสม (Mixed Methods) โดยอิงกรอบแนวคิดจากทฤษฎีของ Bass และ Avolio (1991), Schein (1992) และ Manion (2003) กลุ่มประชากรคือบุคลากรทั้งหมด 474 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่าง 214 คน โดยใช้ตารางของเครจี่และมอร์แกน ส่วนการเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์ข้าราชการ 10 คน และพนักงานจ้าง 5 คน รวม 15 คน เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ และแบบสัมภาษณ์ การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับความสุขในการทำงานโดยรวมอยู่ในระดับมาก ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือ ความสำเร็จในงาน รองลงมาคือ การเป็นที่ยอมรับ ความรักในงาน และการติดต่อสัมพันธ์ 2) ปัจจัยที่สามารถพยากรณ์ความสุขในการทำงานได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (ระดับ .05) ได้แก่ การสร้างแรงบันดาลใจ การกระตุ้นทางปัญญา และวัฒนธรรมองค์กรแบบสนับสนุน ซึ่งสามารถอธิบายความแปรปรวนได้ร้อยละ 76.60 และ 3) แนวทางพัฒนา ได้แก่ การปรับวิธีสร้างแรงบันดาลใจ พัฒนาทักษะการสื่อสารวิสัยทัศน์ และส่งเสริมการฝึกอบรมและสัมมนาร่วมกัน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิรภัทร์ โพธิ์บาทะ. (2565). ความสุขในการทำงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนจังหวัดชลบุรี. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
นูร์ปาซียะห์ กูนา. (2561). ความสุขในการทำงานของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลในอำเภอเมืองปัตตานีจังหวัดปัตตานี. ใน สารนิพนธ์สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ปรีดาภรณ์ ศุทธิเวทิน. (2562). ความสุขในการทำงานของคนทำงานส่วนกลาง กรมส่งเสริมสหกรณ์. ใน การศึกษาอิสระ บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
เปรมทิพย์ คำทะเนตร. (2564). ปัจจัยแรงจูงใจที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนสังกัดสำานักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในจังหวัดสกลนคร. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
พงศ์ชัย ณัฏฐโสภณ. (2566). ความสุขในการทำงานที่ส่งผลต่อประสิทธิผลในการปฏิบัติงาน กรณีศึกษาเจ้าหน้าที่เทศบาลตำบลบางละมุง. ใน การค้นคว้าอิสระ ปริญญามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ภัทรดนัย ฉลองบุญ. (2561). ความสุขในการปฏิบัติงานของบุคลากรภาครัฐ. Journal of MCU Peace Studies Special Issue, 6(พิเศษ), 590–598.
ศกลวรรณ วงษ์แจ้ง. (2561). การศึกษาความสุขในการทำงานของบุคลากรทางการศึกษา สังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี. ปทุมธานี: มหาวิทยาลัยรังสิต.
ศิริยุพา รุ่งเริงสุข. (2559). ROI ขององค์กรที่มีความสุข. เรียกใช้เมื่อ 30 พฤษภาคม 2568 จาก https://www.bangkokbiznews.com/blogs/columnist/111570
สิรินทร แซ่ฉั่ว. (2553). ความสุขในการทำงานของบุคลากรเชิงสร้างสรรค์: กรณีศึกษาอุตสาหกรรมเชิงสร้างสรรค์กลุ่มสื่อและกลุ่มงานสร้างสรรค์เพื่อการใช้งาน. ใน วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต. สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Bass and Avolio. (1991). The full range leadership development programs: Basic and advanced manuals. New York: Bass, Avolio Associates.
Burns. (1978). Leadership. New York: Harper and Row.
Gouran, Weithoff and Doeler. (1994). Mastering. Communication. (2nd Ed.). Boston: Allyn & Bacon.
Kouzes and Posner. (2002). The Leadership Challenge. (3rd Ed.) San Francisco: Jossey-Bass.
Manion. (2003). Joy at work: Creating a positive workplace. Journal of Nursing Administration, 33(12), 652–655.
Neagley and Others. (1969). The School Administrator and Learning Resources. New Jersey: Prentice-Hall.
Schein. (1992). Organizational culture and leadership. (2nd Ed). San Francisco: Jossey-Bass.
Stogdill. (1969). Validity of leader behavior descriptions. Personnel Psychology, 22(2), 153–158.
