แว่วเสียงตีบาตร: บททบทวนสถานภาพงานศึกษา “บาตรบ้านบาตร” ในฐานะมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อทบทวนสถานภาพ ทิศทาง และแนวโน้มของงานศึกษาที่เกี่ยวข้องกับการจัดการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม “บาตรบ้านบาตร” ภายหลังจากที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติในปี พ.ศ. 2555 การศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงเอกสาร โดยรวบรวมและวิเคราะห์งานวิจัยและบทความวิชาการที่เผยแพร่ระหว่างปี พ.ศ. 2556-2567 จากฐานข้อมูลวารสารไทย (ThaiJO) จากการคัดกรองพบบทความที่เข้าเงื่อนไขจำนวน 5 ชิ้นนำสู่การวิเคราะห์ ผลการวิเคราะห์สถานภาพงานศึกษา พบประเด็นการศึกษาใน 3 แนวทางหลัก ได้แก่ ประเด็นโครงสร้างปัญหาและการฟื้นฟูชุมชน ประเด็นการปรับตัวทางเศรษฐกิจ และ ประเด็นการสืบทอดองค์ความรู้ ซึ่งเป็นความท้าทายที่สำคัญที่สุดต่อการ แม้ชุมชนบ้านบาตรจะมีบทบาทเชิงรุกในการจัดการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของตนเอง แต่การบูรณาการความร่วมมือจากทุกภาคส่วนทั้งภาครัฐและเอกชนก็เป็นสิ่งจำเป็นเพื่อสนับสนุนให้มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม “บาตรบ้านบาตร” สามารถสืบทอดต่อไปได้อย่างยั่งยืน อย่างไรก็ตาม งานศึกษาครั้งนี้ได้พบว่า แม้ว่า “บาตรบ้านบาตร” จะได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ แต่งานศึกษาทางวิชาการที่มีเกี่ยวกับประเด็นนี้ยังปรากฎอยู่อย่างจำกัด
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2565). บาตรบ้านบาตร. เรียกใช้เมื่อ 1 สิงหาคม 2568 จาก https://ich-thailand.org/heritage/detail/6291e5b7978f238e61f77d62
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2558). คู่มือการเสนอขอขึ้นทะเบียนมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชาติ. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์ องค์การทหารผ่านศึกในพระ บรมราชูปถัมป์
คณพล จันทน์หอม และ มณรดา ศิลปะบรรเลง. (2565). ครูสุคนธ์ พุ่มทอง: นักร้องผู้สืบทอดความรู้เพลงร้องสำนักบ้านบาตร. วิพิธพัฒนศิลป์, 2(2), 35-48.
ณัฏฐา ผิวมา และ ปริศนา มัชฌิมา. (2561). การพัฒนาแอปพลิเคชันด้วยเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริมเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้ศิลปวัฒนธรรมภูมิปัญญาเรื่องการทำบาตรของชุมชนบ้านบาตร. วารสารปาริชาต, 31(1), 241-262.
ภาศิณี สกุลสุรรัตน์ และ วีรชาติ เปรมานนท์. (2562). บทประพันธ์เพลงดุษฎีนิพนธ์: จิตรกรรมเพลงภาพชีวิต ประสิทธิ์ ศิลปบรรเลง. วารสารดนตรีรังสิต, 14(2), 88-102.
ยิ่งยง ปุณโณปถัมภ์. (2556). บทบาทของสถาปนิกชุมชนกับกระบวนการมีส่วนร่วมในการฟื้นฟูชุมชนเก่า กรณีศึกษา โครงการบ้านมั่นคง ชุมชนบ้านบาตร. สิ่งแวดล้อมสรรค์สร้าง วินิจฉัย, 12(1), 64-77.
วิทยา เมฆขำ, วิทยา อยู่สุข, สิน พันธุ์พินิจ และ ละอองทิพย์ มัทธุรศ. (2551). ผลกระทบด้านความปลอดภัย อาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงานงานศิลปหัตถกรรม โลหะที่ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่นกรุงรัตนโกสินทร์. วารสารพัฒนาบริหารศาสตร์, 48(1), 137-156.
วิทยา เมฆขำ. (2551). การพัฒนารูปแบบการจัดการความปลอดภัยอาชีวอนามัย และสภาพแวดล้อมในการทำงาน งานศิลปหัตถกรรมโลหะ ที่ใช้ภูมิปัญญาท้องถิ่น กรุง รัตนโกสินทร์. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 19(2), 33-44.
วุทธิชัย ลิ้มอรุโณทัย, ธีระวัฒน์ จันทึก, วชิราภรณ์ จีระว่องวิทย์, ธีระ กุลสวัสดิ์, ภัสนันท์ พ่วงเถื่อน, ธัญพิชชา สามารถ, และ สมคิด เพชรประเสริฐ. (2567). แนวทางการมีส่วนร่วมของภาครัฐในการส่งเสริมภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมเพื่อพัฒนาชุมชนอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษาพื้นที่เกาะรัตนโกสินทร์. วารสารด้านการบริหารรัฐกิจและการเมือง, 13(1), 40-61.
สถาบันวัฒนธรรมศึกษา กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2566). คู่มือดำเนินงานตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม พ.ศ. 2559. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
อภิชญา พิภวากร, และ สันติธร ภูริภักดี. (2565). บทบาทการเป็นผู้ประกอบการเชิงสร้างสรรค์ของปราชญ์ชาวบ้าน กรณีศึกษา ผลิตภัณฑ์ชุมชนบ้านบาตร เขตป้อมปราบศัตรูพ่าย จังหวัดกรุงเทพมหานคร. วารสารวิจัยราชภัฏพระนคร สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 17(2), 234-249.
อรยา แจ่มใจ, พนิดา ศกุนตนาค, และ อิทธิพัทธ์ สุวทันพรกูล. (2564). การศึกษาปรากฏการณ์การถ่ายทอดความคิดสร้างสรรค์จากภูมิปัญญาท้องถิ่นในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(6), 156-174.
อัศนีย์ เปลี่ยนศรี. (2567). ชีวิตการเรียนดนตรี ณ สำนัก “บ้านบาตร” ในความทรงจำของครูเยื่อ อุบลน้อย. วารสารวิทยาการเรียนรู้และศึกษาศาสตร์, 3(2), 91-123.