การพัฒนาคู่มือภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในงานบริการ กรณีศึกษาสวนหมื่นบุปผา อำเภอเบตง จังหวัดยะลา

Main Article Content

ลาวัณย์ พงษ์สุวรรณศิริ
ซูซัน หามะ
เจนตา แก้วไฝ
สุไรดา กาซอ
ภานุวัฒน์ ศรีมาฆะ
ชฎาภรณ์ สวนแสน
แวซำซูดิน แวดอกอ

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการในการใช้ภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในงานบริการของบุคลากรสวนหมื่นบุปผา อำเภอเบตง จังหวัดยะลา 2) เพื่อพัฒนาคู่มือภาษาอังกฤษ และ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้ใช้คู่มือที่มีต่อคู่มือภาษาอังกฤษ โดยเป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ เชิงคุณภาพใช้การสนทนากลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 9 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์สนทนากลุ่ม ใช้การวิเคราะห์เนื้อหา และเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างเป็นบุคลากรที่ปฏิบัติงานในแผนกบริการของสวนหมื่นบุปผา คัดเลือกจำนวน 53 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้การหาสถิติค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน  เชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหา ซึ่งเป็นการบรรยายเชิงสรุปของประเด็นเนื้อหาต่าง ๆ


          ผลการศึกษา พบว่า 1) บุคลากรสวนหมื่นบุปผามีความต้องการให้จัดทำคู่มือภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร ประกอบไปด้วย 4 เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการให้บริการในปัจจุบันของสวนหมื่นบุปผา ได้แก่ คู่มือภาษาอังกฤษสำหรับการให้บริการในกิจกรรม DIY ทำเทียนดอกไม้ คู่มือภาษาอังกฤษสำหรับร้านอาหาร คู่มือภาษาอังกฤษสำหรับการให้บริการที่พัก และคู่มือภาษาอังกฤษสำหรับบริการนวดเพื่อสุขภาพ 2) โครงสร้างและองค์ประกอบของคู่มือที่พัฒนา มีการออกแบบโดยเน้นการใช้งานจริงและง่ายต่อการเรียนรู้ โดยมีรายละเอียดโครงสร้าง ได้แก่ ด้านคำศัพท์และสำนวน เป็นการรวบรวมคำศัพท์และสำนวนที่เกี่ยวข้องกับสถานการณ์การให้บริการต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นจริงในสวนหมื่นบุปผา ด้านบทสนทนา ได้มีการนำเสนอตัวอย่างบทสนทนาที่ใช้ในการโต้ตอบกับนักท่องเที่ยวต่างชาติในสถานการณ์ต่าง ๆ มีภาพประกอบ โดยใช้ภาพถ่ายจริงของงานบริการภายในสวนหมื่นบุปผา เพื่อช่วยให้ผู้ใช้คู่มือเห็นภาพและเข้าใจบริบทของบทสนทนาและคำศัพท์ได้ชัดเจนขึ้น และ 3) กลุ่มตัวอย่างมีความพึงพอใจต่อคู่มือภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารในงานบริการ โดยรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 4.76

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงแรงงาน. (2567). นโยบาย วิสัยทัศน์ พันธกิจ. เรียกใช้เมื่อ 4 สิงหาคม 2568 จากhttps://www.mol.go.th.

กลุ่มงานบริหารยุทธศาสตร์กลุ่มจังหวัดภาคใต้ชายแดน. (2565). แผนพัฒนากลุ่มจังหวัดภาคใต้ชายแดน (พ.ศ. 2566-2570). เรียกใช้เมื่อ 20 สิงหคม 2568 จาก https://www. osmsouth-border.go.th.

ชมพู อิสริยาวัฒน์. (2561). การพัฒนาคู่มือภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสำหรับชุมชนท่องเที่ยว: กรณีศึกษาบ้านหนองตาไก้ ตำบลหนองกง อำเภอนางรอง จังหวัดบุรีรัมย์. มนุษยสังคมสาร (มสส.) คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์, 16(2), 127-146.

เดชา ตาละนึก, พระครูปลัดณัฐพล ประชุณหะ, พระครูใบฎีกาทิพพนากรณ์ เลาลี และนฤภรณ์ วรายุทธโยติกุล. (2564). การบูรณาการเรียนรู้ภาษาอังกฤษด้วยตนเองกับการทำงานเพื่อบริการการท่องเที่ยวชุมชน ภายใต้โครงการชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี ในจังหวัดเชียงราย. ศึกษาศาสตร์ มมร, 9(1), 173-191.

เดชา ตาละนึก, สำราญ ขันสำโรง, วิสุทธิชัย ไชยสิทธิ, ปั่น อะทะเทพ และพระครูใบฏีกาทิพย์พนากรณ์ ชยาภินนฺโท. (2563). ศึกษาการพัฒนาสื่อการเรียนรู้ด้วยตนเองเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสารภาษาอังกฤษสำหรับผู้ประกอบธุรกิจท่องเที่ยวในชุมชน: กรณีศึกษา อำเภอดอยสะเก็ด จังหวัดเชียงใหม่. วารสารบัณฑิตแสงโคมคำ, 5(2), 294-312.

พัชทิชา กุลสุวรรณ์. (2558). การพัฒนาคู่มือการจัดการเรียนการสอนเศรษฐศาสตร์สิ่งแวดล้อมแบบบูรณาการสำหรับนิสิตปริญญาตรี มหาวิทยาลัยมหาสารคาม. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 9(4), 126-141.

พิกุล สายดวง และชญาณ์นันท์ ปิติกรพวงเพชร. (2560). การศึกษาความต้องการในการใช้ภาษาอังกฤษสำหรับการสื่อสารทางการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของกลุ่มอาชีพโฮมสเตย์ในชุมชนบ้านซะซอม อำเภอโขงเจียม จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 8(1), 284-300.

เพ็ญแข ศิริวรรณ และคณะ. (2551). สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพมหานคร: เท็กซ์ แอนด์ เจอร์นัลพับลิเคชั่น.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2554). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพมหานคร: ราชบัณฑิตยสถาน.

วิภาวี บัวผัน รัตติยา โกมินทรชาติ และ David Blyler. (2568). การพัฒนาคู่มือภาษาอังกฤษ สำหรับแนะนำแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดสกลนคร. วารสารสังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนาท้องถิ่น มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 9(3), 160-172.

ศาตรา สหัสทัศน์, ชนกกานต์ สหัสทัศน์, ธีติพล วิมุกตานนท์, ไพรวัลย์ หารฤทธิ์ และนุชจรินทร์ ทรัพย์สมบัติ. (2560). การพัฒนาคู่มือสนทนาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารกับนักท่องเที่ยวต่างชาติสำหรับวิสาหกิจทอผ้าไหมแพรวาบ้านโพน อำเภอคำม่วง จังหวัดกาฬสินธุ์. วารสารการบริหารปกครอง มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 6(Special Issue), 105-119.

สุชาติ ประสิทธิ์รัฐสินธุ์. (2555). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์. (พิมพ์ครั้งที่ 15). กรุงเทพมหานคร: สามลดา.

สำนักโฆษก สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี. (2560). Thailand 4.0 ขับเคลื่อนอนาคตสู่ความมั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน. วารสารไทยคู่ฟ้า, 33, 3-17.

อดินันท์ มะลี. (2568). ท่องเที่ยวและกีฬาจังหวัดยะลา เผยยอดนักท่องเที่ยวและมีรายได้จากการท่องเที่ยวทั้งหมดในปี 2566. NBT CONNEXT. เรียกใช้เมื่อ 4 สิงหาคม 2568 จาก https://thainews.prd.go.th/thainews/news/view/97436/?bid=1.

อารีรัตน์ บริบูรณ์ เจนตา แก้วลาย และนุชนาฎ สายทอง. (2567). การพัฒนาคู่มือภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสำหรับผู้ประกอบการธุรกิจการท่องเที่ยวชุมชนย่านเมืองเก่าริมแม่น้ำเพชรบุรี. ใน รายงานการวิจัย. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.

Mackay, R. and Mountford, A. (1978). English for Specific Purposes. London: Longman.