ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการขับเคลื่อนองค์กรคุณธรรม ต้นแบบโดดเด่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่ออธิบาย วิเคราะห์ และสังเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการขับเคลื่อนองค์กรคุณธรรมต้นแบบโดดเด่น โดยพิจารณาจากแนวคิดทางทฤษฎี วรรณกรรมที่เกี่ยวข้อง และกรณีศึกษาที่สะท้อนให้เห็นถึงปัจจัยสำคัญที่ทำให้องค์กรบรรลุผลสำเร็จอย่างยั่งยืน ผลการวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าความสำเร็จขององค์กรคุณธรรมขึ้นอยู่กับการบูรณาการปัจจัยหลายด้าน ได้แก่ ภาวะผู้นำคุณธรรมที่เป็นแบบอย่างและกำหนดทิศทาง วัฒนธรรมองค์กรที่หล่อหลอมค่านิยมร่วม การมีส่วนร่วมของบุคลากรที่สร้างความผูกพัน การสนับสนุนจากภายนอกที่เสริมทรัพยากรและความชอบธรรม และการจัดการความรู้และนวัตกรรมที่ทำให้องค์กรสามารถเรียนรู้และปรับตัวได้อย่างต่อเนื่อง การเชื่อมโยงของปัจจัยเหล่านี้ก่อให้เกิดวงจรเกลียวคุณธรรมที่ช่วยเสริมสร้างความโดดเด่นและความยั่งยืนขององค์กร บทความนี้จึงนำเสนอกรอบแนวทาง “MORAL-NET Spiral Model” เป็นข้อเสนอเชิงปฏิบัติที่สามารถใช้ขับเคลื่อนองค์กรคุณธรรมในบริบทต่าง ๆ เพื่อเป็นต้นแบบที่เข้มแข็งและสร้างผลกระทบเชิงบวกต่อสังคม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จินตนา ศรีชัย. (2561). ปัจจัยแห่งความสำเร็จขององค์กรคุณธรรมต้นแบบในสถานศึกษา. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณธรรม, 5(2), 77–92.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2563). รายงานการประเมินคุณธรรมและความโปร่งใส (ITA) ของหน่วยงานภาครัฐ. กรุงเทพมหานคร: ก.พ.ร.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมคุณธรรมแห่งชาติ. (2562). แผนแม่บทส่งเสริมคุณธรรมแห่งชาติ (พ.ศ. 2561–2565). กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
Arnstein, S. R. (1969). A ladder of citizen participation. Journal of the American Institute of Planners, 35(4), 216–224.
Brown, M. E., & Treviño, L. K. (2006). Ethical leadership: A review and future directions. The Leadership Quarterly, 17(6), 595–616.
Denison, D. R., Nieminen, L. R., & Kotrba, L. M. (2014). Diagnosing organizational cultures: A conceptual and empirical review of culture effectiveness surveys. European Journal of Work and Organizational Psychology, 23(1), 145–161.
Kaptein, M. (2019). The moral entrepreneur: A new component of ethical leadership. Journal of Business Ethics, 156(4), 1135–1150.
Nakano, C. (2017). Corporate ethics and compliance in Japan: From moral development to organizational learning. Asian Business & Management, 16(1-2), 42–62.
Nonaka, I., & Takeuchi, H. (1995). The knowledge-creating company. New York: Oxford University Press.
OECD. (2019). Government at a Glance 2019. Paris: OECD Publishing.
Pillay, S. (2016). Ethics in public service: The reality in practice. International Journal of Public Sector Management, 29(7), 650–665.
Provan, K. G., & Kenis, P. (2008). Modes of network governance: Structure, management, and effectiveness. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(2), 229–252.
Punyasavatsut, C. (2018). Anti-corruption and ethical promotion in Thai organizations. Journal of Social Sciences, 14(2), 45–60.
Putnam, R. D. (2000). Bowling Alone: The Collapse and Revival of American Community. New York: Simon & Schuster.
Schein, E. H. (2010). Organizational culture and leadership (4th ed.). San Francisco: Jossey-Bass.
Schwartz, M. S. (2013). Developing and sustaining an ethical corporate culture: The core elements. Business Horizons, 56(1), 39–50.
Treviño, L. K., den Nieuwenboer, N. A., & Kish-Gephart, J. J. (2014). (Un)ethical behavior in organizations. Annual Review of Psychology, 65, 635–660.
UNDP. (2020). Thailand Human Development Report 2020: Human Security Today and Tomorrow. Bangkok: United Nations Development Programme.
World Bank. (2017). World Development Report 2017: Governance and the Law. Washington, DC: World Bank.
