แนวทางการพัฒนาการเรียนรู้ตามหลักสมาธิของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านปล้องตลาด ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย

Main Article Content

พระสมุห์ไกรสิทธิ สุธมฺโม
วิโรจน์ คุ้มครอง

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ไว้ 3 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาสมาธิในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท 2) เพื่อศึกษาบริบทการเรียนรู้ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านปล้องตลาด ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย และ 3) เพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาการเรียนรู้ตามหลักสมาธิของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านปล้องตลาด ตำบลปล้อง อำเภอเทิง จังหวัดเชียงราย โดยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 7 รูป/คน โดยวิเคราะห์เนื้อประกอบบริบท


          ผลการวิจัยพบว่า สมาธิในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาทเป็นหลักธรรมในไตรสิกขา ทำหน้าที่ทำให้จิตตั้งมั่น เป็นบาทฐานของปัญญา แบ่งเป็น ขณิกสมาธิ อุปจารสมาธิ และอัปปนาสมาธิ สามารถประยุกต์ใช้ในชั้นเรียนเพื่อเตรียมจิต ลดความฟุ้งซ่าน และเสริมความพร้อมทางจิตใจบริบทการเรียนรู้มีจุดแข็ง เช่น พื้นฐานความรู้ตามเกณฑ์ บรรยากาศเป็นมิตร และกิจกรรมเสริมเอื้อต่อสมาธิ ข้อจำกัด ได้แก่ ทักษะคิดวิเคราะห์เชิงลึกต่ำ สมาธิไม่ต่อเนื่อง และสิ่งรบกวนจากสภาพแวดล้อมแนวทางพัฒนา ควรบูรณาการสมาธิอย่างเป็นระบบก่อน–ระหว่าง–หลังการเรียน จัดสิ่งแวดล้อมและกิจกรรมเสริมให้เอื้อต่อสมาธิ เน้นใช้ขณิกสมาธิ และอุปจารสมาธิในกิจกรรมต่าง ๆ เพื่อเสริมความจดจ่อข้อเสนอแนะ ได้แก่ ครูควรใช้กิจกรรมสมาธิสั้น ๆ ในการเรียนและกิจกรรมเสริม จัด “มุมสงบ” ในห้องเรียน และพัฒนาศักยภาพครูด้านการฝึกสมาธิ ข้อเสนอแนะการวิจัยต่อไป ควรศึกษาผลเชิงปริมาณ เปรียบเทียบรูปแบบสมาธิ และบูรณาการสมาธิกับสื่อดิจิทัลเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

คณาจารย์มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2559). ธรรมภาคปฏิบัติ 1-7. (พิมพ์ครั้งที่ 2-3). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2536) สมาธิ: ฐานสู่สุขภาพจิตและปัญญาหยั่งรู้. พระนคร: สยาม.

พระธรรมกิตติวงค์. (2556). คำวัด. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์เลี่ยงเชียง.

นงเยาว์ ชาญณรงค์. (2559). ศึกษาเปรียบเทียบการทำสมาธิของพุทธศาสนาและที.เอ็ม.: กรณีศึกษาเปรียบเทียบคําสอนวิธีปฏิบัติและผลที่ได้รับตามที่ปรากฏในคัมภีรและพึ่งปฏิบัติในสำนักปฏิบัติสมาธิวิปสสนากรรมฐานที่มีชื่อเสียงต่าง ๆ และที่ศูนย์ฝึก ที.เอ็ม. ใน วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัยมหิดล.

พรรณธิดา สายตา. (2553). ทักษะการรับรู้ของเด็กปฐมวัยที่ได้รับการฝึกสมาธิก่อนกิจกรรมเสริมประสบการณ์”. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

สถาบันแห่งชาติเพื่อการพัฒนาเด็กและครอบครัว. (2567). สถานการณ์และแนวความคิดด้านเด็กและเยาวชน. เรียกใช้เมื่อ 12 มกราคม 2567 จาก http://www.nicfd.cf.ma hidol.ac.th/th/index.php/2012-01-12-09-00-46/237-2011-11-14-04-12-09

ชะอรสิน สุขศรีวงศ์. (2558). โรคสมาธิสั้นในเด็กและวัยรุ่น. เรียกใช้เมื่อ 27 สิงหาคม 2566 จาก https://pharmacy. mahidol.ac.th/knowledge/files/0282.pdf

Herbert Benson, et al., The Relaxation Respone, Med Clin North AM., (New York : Harper Collins, 1977), p.119.

C. N. Alexander, et al., Transcendental Meditation, Mindfulness, and Longevity : An Experimental Study with Elderly, (Journal of Personality and Social Psyclology, 1989), pp.950-964.