รูปแบบการบริหารสถานศึกษาพอเพียง: กรณีศึกษาโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมืองชัยภูมิ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการบริหารสถานศึกษาพอเพียง: กรณีศึกษาโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมืองชัยภูมิ 2) สร้างรูปแบบการบริหารสถานศึกษาพอเพียง: กรณีศึกษาโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมืองชัยภูมิ และ 3) ตรวจสอบรูปแบบการบริหารสถานศึกษาพอเพียง: กรณีศึกษาโรงเรียนสังกัดเทศบาลเมืองชัยภูมิ เป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and Development) เก็บข้อมูลกับสถานศึกษา จำนวน 4 โรงเรียน ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 2 กลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้อำนวยการสถานศึกษา ครูงานวิชาการ และกรรมการสถานศึกษา จำนวน 6 คน เลือกแบบเจาะจงโดยใช้แบบสัมภาษณ์และแบบสอบถาม ผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 คน เลือกแบบเจาะจง โดยวิธี Focus Group Discussion วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis) และผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 7 คนผู้บริหารจำนวน 4 คน ใช้วิธีสอบถามความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความมีประโยชน์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลวิจัยพบว่า 1) กรอบในการกำหนดแนวทางการพัฒนาการบริหารสถานศึกษาพอเพียงประกอบด้วย 10 ประเด็น ครอบคลุมการบริหารสถานศึกษาพอเพียงทั้ง 5 ด้าน เช่น ปัญหาด้านการปฏิบัติจริง การขาดนโยบายที่ชัดเจนและความเข้าใจของครู ขาดการติดตามประเมินผลอย่างต่อเนื่อง 2) การสร้างรูปแบบการบริหารสถานศึกษาพอเพียงใช้วิธีการพัฒนาและดำเนินการขับเคลื่อนหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงสู่สถานศึกษาทั้ง 5 ด้านไปพร้อมกัน โดยไม่กำหนดลำดับเริ่มต้น ขึ้นอยู่กับสภาพปัญหา ความจำเป็น และบริบทของแต่ละสถานศึกษา และ3) การตรวจสอบรูปแบบการบริหารสถานศึกษาพอเพียง พบว่า ความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความมีประโยชน์ อยู่ในระดับมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). แนวทางการนิเทศเศรษฐกิจพอเพียงสู่สถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
_______. (2558). คู่มือการประเมินสถานศึกษาแบบอย่างการจัดการเรียนการสอนและบริหารจัดการตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง (สถานศึกษาพอเพียง). เอกสารประกอบการประเมินสถานศึกษาพอเพียง.
ดุลชิตร์ มงคล. (2565). การบริหารแบบมีส่วนร่วมของสถานศึกษาในยุคดิจิทัล. วารสารบวรสหการศึกษาและมนุษยสังคมศาสตร์, 4(1), 88–96. จาก https://so03.tci thaijo.org/index.php/JOB_EHS/article/view/266492
ธิดารัตน์ ศรีขาว. (2557). รูปแบบการพัฒนาการดำเนินชีวิตตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง ของประชาชนชนบทในจังหวัดกาฬสินธุ์. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
เนาวรัตน์ นาคพงษ์. (2555). กลยุทธ์การบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานจังหวัดกำแพงเพชรโดย ใช้หลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารศึกษาศาสตร์, 14(3), 49.
ประยงค์ แก่นลา. (2554). รูปแบบการมีส่วนร่วมของชุมชนในการบริหารจัดการสถานศึกษาโดยยึดหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารการบริหารการศึกษา, 5(1), 61.
ปรียานุช ธรรมปิยา. (2555). วิกฤติเศรษฐกิจ 2540 กับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สถานศึกษาพอเพียง มูลนิธิยุวสถิรคุณ.
เพ็ญนภา ธีรทองดี. (2552). การนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในการบริหาร จัดการของสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาราชบุรีเขต 2. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
สมาน อัศวภูมิ. (2550). การใช้วิจัยพัฒนารูปแบบในวิทยานิพนธ์ระดับปริญญาเอก. มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2556). แนวการดำเนินงานขับเคลื่อนปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2560). แผนพัฒนาการศึกษาของกระทรวงศึกษาธิการฉบับที่ 13 (พ.ศ.2560-2564). เรียกใช้เมื่อ 7 มกราคม 2568 จาก http://www. moe.go.th
สุรินทร์ ภูสิงห์. (2552). การพัฒนารูปแบบการจัดการศึกษาโดยบูรณาการปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนมัธยมศึกษาสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
อุบลราชธานี. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อรัญญา เพิ่มพีรพัฒน์. (2558). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารศูนย์การเรียนรู้ตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงด้านการศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
