ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการความเสี่ยง กับอัตราการหลุดออกจากระบบการศึกษาของนักเรียนในจังหวัดชัยภูมิ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาระดับการบริหารจัดการความเสี่ยงของสถานศึกษาในจังหวัดชัยภูมิ (2) ศึกษาอัตราการหลุดออกจากระบบการศึกษาของนักเรียน และ (3) วิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างการบริหารจัดการความเสี่ยงกับอัตราการหลุดออกจากระบบการศึกษา กลุ่มตัวอย่างคือผู้บริหารสถานศึกษาในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาชัยภูมิ จำนวน 250 คน ใช้การสุ่มแบบแบ่งชั้นและการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสอบถาม จำนวน 4 ตอน มีค่าความตรงเชิงเนื้อหา CVI = 1 และค่าความเที่ยงเท่ากับ 0.983 วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สันและการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) ระดับการบริหารจัดการความเสี่ยงของสถานศึกษาในจังหวัดชัยภูมิโดยรวมอยู่ในระดับมาก ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด ได้แก่ ด้านการระบุความเสี่ยงและการจัดการความเสี่ยง
2) อัตราการหลุดจากระบบการศึกษาโดยรวมอยู่ที่ร้อยละ 66.45 ระดับชั้นที่นักเรียนหลุดจากระบบการศึกษามากที่สุด คือ ระดับประถมศึกษาตอนต้น ปัจจัยเสี่ยงสำคัญ ได้แก่ ความยากจน ปัญหาพฤติกรรมติดเกมหรือโทรศัพท์และการย้ายถิ่นฐาน
3) การบริหารจัดการความเสี่ยงมีความสัมพันธ์เชิงลบในระดับปานกลางกับอัตราการหลุดออกจากระบบการศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 (r = –0.308)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2567). ความจริงและความเร่งด่วนของสถานการณ์เด็กนอกระบบในประเทศไทย. กรุงเทพมหานคร: กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา.
กระทรวงการคลัง. (2562). แนวทางบริหารจัดการความเสี่ยงสำหรับหน่วยงานของรัฐเรื่องหลักการบริหารจัดการความเสี่ยงระดับองค์กร. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงการคลัง.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง 2560). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภา.
เกศรัชนี ยืนวงศ์. (2564). นโยบายและกระบวนการขับเคลื่อนมาตรการป้องกันเด็กเยาวชนหลุดออกจากระบบการศึกษา หลังการเกิดสถานการณ์การแพร่ระบาดโควิด-19: ศึกษาเฉพาะกรณีสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน (สพฐ.). ใน การค้นคว้าอิสระรัฐศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดุษิต สว่างศร. (2565). การบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนอู่ทองสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา มัธยมศึกษาสุพรรณบุรี. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ธัญญ์พิชชา ท้วมทับ. (2563). แนวทางการป้องกันการออกกลางคันของนักศึกษากลุ่มเสี่ยง กรณีศึกษา: วิทยาลัยเทคนิคอุตรดิตถ์. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(6), 60–76.
นันธวัช นุนารถ. (2559). แนวทางการป้องกันความเสี่ยงในการออกกลางคันของเด็กและเยาวชนในเขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดนครสวรรค์. วารสารวิชาการและวิจัยสังคมศาสตร์, 11(31), 33–47.
ปัญจิรา อารีย์รัตนโชติ. (2567). แนวทางการบริหารจัดการเพื่อป้องกันการออกกลางคันของนักเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 1. ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พอรุ้ง แสงนวล. (2563). การบริหารความเสี่ยงกับประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 9. วารสารศิลปการจัดการ, 4(3), 1672–1685.
พัฒนโชค ชูไทย. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการลาออกจากโรงเรียนของนักเรียนในประเทศไทย.ใน วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย].
มหาวิทยาลัยมหิดล. (2560). การบริหารความเสี่ยง (Risk management). Mahidol University. จาก https://www.rama.mahidol.ac.th/risk_mgt/th/article/03212017-1509
สมเกียรติ ตั้งกิจวานิชย์, สุพจน์ ฤทธิเกียรติบุตร, & กนก วงษ์ตระหง่าน. (2562). วิจัยนโยบายเพื่อป้องกันเด็กและเยาวชนออกจากระบบการศึกษา. สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย (TDRI).
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). รายงานผลการวิจัยการออกแบบแนวทางการดำเนินงานป้องกัน เฝ้าระวัง ติดตามและช่วยเหลือเด็กตกหล่นและเด็กออกกลางคัน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
Alexander, K. L., Entwisle, D. R., & Horsey, C. S. (1997). From first grade forward: Early foundations of high school dropout. Sociology of Education, 70(2), 87–107.
Balfanz, R., Bridgeland, J. M., Bruce, M., & Fox, J. H. (2017). Building a grad nation: Progress and challenge in raising high school graduation rates. Everyone Graduates Center, Johns Hopkins University.
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp. 241–258). Greenwood.
Bridgeland, J. M., DiIulio, J. J., & Morison, K. B. (2006). The silent epidemic: Perspectives of high school dropouts. Civic Enterprises/Bill & Melinda Gates Foundation.
Cheama, S., & Kerdtip, C. (2021). School dropout problem and family's socioeconomic status of lower secondary students in Pattani's public schools: Its factors, perspectives, and solutions. Journal of MCU Nakhondhat, 8(9), 57–72.
Cohen, J. (1988). Statistical power analysis for the behavioral sciences (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Deci, E. L., & Ryan, R. M. (2000). The “what” and “why” of goal pursuits: Human needs and the self-determination of behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227–268. https://doi.org/10.1207/S15327965PLI1104_01
Dynarski, M., Clarke, L., Cobb, B., Finn, J., Rumberger, R., & Smink, J. (2008). Dropout prevention: A practice guide. National Center for Education Evaluation and Regional Assistance, Institute of Education Sciences, U.S. Department of Education.
Epstein, J. L. (2011). School, family, and community partnerships: Preparing educators and improving schools (2nd ed.). Routledge.
Finn, J. D. (1989). Withdrawing from school. Review of Educational Research, 59(2), 117–142.
García, E., & Weiss, E. (2018). Student absenteeism: Who misses school and how missing school matters for performance. Economic Policy Institute.
Hopkin, P. (2018). Fundamentals of risk management: Understanding, evaluating and implementing effective risk management. Kogan Page.
International Organization for Standardization. (2018). ISO 31000:2018 – Risk management – Guidelines. https://www.iso.org/standard/65694.html
Jeynes, W. H. (2012). A meta-analysis of the efficacy of different types of parental involvement programs for urban students. Urban Education, 47(4), 706–742.
Rumberger, R. W. (2011). Dropping out: Why students drop out of high school and what can be done about it. Harvard University Press.
Scott, L., & Asavisanu, P. (2023). Synthesis and model development of Thai undergraduate dropout risk factors. Higher Education Studies, 13(1), 1–15.
Sosu, E. M., & Pheunpha, P. (2019). Trajectories of university dropout: Insights from qualitative research. Frontiers in Education, 4, 6.
Suntrayuth, S. (2007). Risk management in Thai schools: Issues and challenges. Journal of Educational Administration, 45(3), 287–303.
UNESCO. (2020). Global education monitoring report 2020: Inclusion and education – All means all. UNESCO Publishing.
UNICEF. (2022). Education budget brief: Thailand 2022. UNICEF Thailand.
Wandee, M., Sirisuthi, C., & Leamvijarn, S. (2017). Elements and indicators of risk management system for secondary schools in Thailand. International Education Studies, 10(3), 154–165.
World Bank. (2019). Approach note: Global guidance for supporting and sustaining safe schools. World Bank.
