การพัฒนากิจกรรมตามแนวคิดสตอรีไลน์ เพื่อส่งเสริมการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม: ภาษาญี่ปุ่น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมญี่ปุ่นโดยใช้แนวคิดสตอรีไลน์ 2) เพื่อศึกษาผลการใช้กิจกรรมการเรียนรู้ภาษาและวัฒนธรรมญี่ปุ่นโดยใช้แนวคิดสตอรีไลน์ 3) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของผู้เรียนที่มีต่อกิจกรรมการเรียนรู้ กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 แผนการเรียนภาษาญี่ปุ่น โรงเรียนสตรีประเสริฐศิลป์ จังหวัดตราด จำนวน 12 คน ซึ่งได้มาด้วยวิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ จำนวน 4 แผน 2) แบบบันทึกการเรียนรู้และแบบประเมินความสามารถทางภาษาและความสามารถทางวัฒนธรรม 3) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 4) แบบสอบถามความพึงพอใจต่อกิจกรรมการเรียนรู้ สถิติที่ใช้การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการพิจารณาความเหมาะสมของแผนการจัดการเรียนรู้ทุกแผนอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.82, S.D.= 0.38) 2) ผลการใช้แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ พบว่า มีนักเรียนที่ผ่านเกณฑ์ประเมินผลสัมฤทธิ์หลังเรียนเทียบกับเกณฑ์ร้อยละ 80 จำนวน 6 คน คิดเป็นร้อยละ 50 และมีผลการประเมินความสามารถทางภาษาและความสามารทางวัฒนธรรมในระดับดีขึ้นไป จำนวน 8 คน คิดเป็นร้อยละ 66.67 และ 3) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อกิจกรรมการเรียนรู้ในระดับมากที่สุด ( = 4.57, S.D.= 0.67)
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
แก้วกัลยาณี ใจสมัคร และณิรดา เวชญาลักษณ์. (2565). การศึกษาสภาพการบริหารการจัดการเรียนรู้วิชาภาษาญี่ปุ่นของโรงเรียนมัธยมศึกษาที่เปิดสอนวิชาภาษาญี่ปุ่น. ในเขตภาคเหนือ. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(5), 170-183.
จิตราวดี เกิดศิริ. (2566). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความสามารถในการวิเคราะห์วรรณคดีด้วยการจัดการเรียนรู้แบบสตอรี่ไลน์ร่วมกับหนังสืออิเล็กทรอนิกส์วิชาภาษาไทยชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. ใน วิทยานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรเเละการสอน. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ธนกร หงษ์วิหค. (2565). การพัฒนากิจกรรมการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้เชิงสถานการณ์ เพื่อพัฒนาความฉลาดรู้ทางศีลธรรม สำหรับนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ หอวัง นนทบุรี. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรเเละการสอน. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นฤมล ภมรมาศ. (2567). การศึกษาปัญหาในการสื่อสารข้ามวัฒนธรรมในสถานประกอบการญี่ปุ่นแห่งหนึ่งในภาคตะวันออกของประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร. มหาวิทยาลัยบูรพา.
พิชามนญ์ ผิวอ่อนดี. (2565). ผลของการใช้เทคนิค Storyline และนิทานพื้นบ้านเพื่อส่งเสริมทักษะการอ่านภาษาอังกฤษเพื่อความเข้าใจของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษ. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ภาสกร บุตรศรี. (2563). กิจกรรมการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคสตอรีไลน์ ตามแนวคิดจิตตปัญญาศึกษาเพื่อเสริมสร้างการรู้เท่าทันดิจิทัล เรื่อง การกลั่นแกล้งทางไซเบอร์ของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนมัธยมประชานิเวศน์ กรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต ธุรกิจและคอมพิวเตอร์ศึกษา. สาขาธุรกิจและคอมพิวเตอร์ศึกษา. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วรท ตันติเวชวุฒิกุล. (2565). การศึกษาทัศนคติ แรงจูงใจ และความวิตกกังวลในการอ่านภาษาญี่ปุ่นของนักศึกษาชาวไทยวิชาเอกภาษาญี่ปุ่น. ใน วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตร มหาบัณฑิต สาขาวิชาญี่ปุ่นศึกษา. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรรณิษา ไวยฉายี. (2563). ความคิดเห็นของผู้เรียนและผู้สอนต่อหลักสูตรและการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่น: กรณีศึกษาศูนย์ภาษาและวัฒนธรรมเอเชีย สถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์. วารสารญี่ปุ่นศึกษาสถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 37(2), 51-66.
ศิรารัตน์ ปิงเมือง และคณะ. (2564). การพัฒนากระบวนการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่น โดยบูรณาการ แนวการสอนวรรณกรรมสัมพันธ์ร่วมกับแนวคิดคอนสตรัคติวิสต์ เชิงสังคม เพื่อส่งเสริมความสามารถด้านการพูดและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนภาษาญี่ปุ่น ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพา, 32 (2), 151.
สมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์. (2564). ข้อดีของการเรียนภาษาญี่ปุ่น. โรงเรียนสอนภาษาสมาคมนักเรียนเก่าญี่ปุ่นในพระบรมราชูปถัมภ์. เรียกใช้เมื่อ 11 สิงหาคม 2564 จาก https://www.school.ojsat.or.th/japan-learning-japanese/
สรัลนันท์ ภูมิชิษสานันท์. (2559). การสื่อสารข้ามวัฒนธรรมระหว่างผู้เรียนชาวไทยและผู้สอนชาวสเปนในชั้นเรียนภาษาสเปนในประเทศไทย. ใน วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาสเปน. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สาธิมา ทองขุนวงศ์. (2562). การศึกษาทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสตอรี่ไลน์. วารสารคณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตบางเขน, 34 (1), 175.
สุณีย์รัตน์ เนียรเจริญสุข. (2562). การพัฒนาทักษะการฟัง - พูดภาษาญี่ปุ่นโดยใช้เทคโนโลยีสารสนเทศ. วารสารญี่ปุ่นศึกษาสถาบันเอเชียตะวันออกศึกษา มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์, 36 (1), 117.
Afifah, D. (2023). Storyline Approach in English Learing with CircularI Communication Models for Student’s Reading Comprehension Mastery Muhammadiyah University of Jakarta.
Befu, H. (2001). Hegemony of Homogeneity: An Anthropological Analysis of Nihonjinron. Trans Pacific Press.
Byram, M. (1997). Teaching and Assessing Intercultural Communicative Competence. Multilingual Matters.
Mochizuki, T., & Hu, G. (2017). The Storyline approach in language education: A case study of Japanese language learning. The Journal of Asia TEFL, 14 (4), 743-759.
Richards, J. C. (2008). Teaching listening and speaking: From theory to practice. Cambridge University Press.
Samovar, L. A., & McDaniel, E. R,. (2013). Intercultural communication: A reader. Wadsworth Cengage Learning.
The Japan Foundation. (2014). 国際交流基金 日本語教授法シリーズ 11 日本事情・日本文化を教える. 三美印刷株式会社.
