การประเมินโครงการเด็กดีศรีท่าม่วง โรงเรียนวัดท่าม่วง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การประเมินโครงการเด็กดีศรีท่าม่วง โรงเรียนวัดท่าม่วง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 1 มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินระหว่างดำเนินการ 2) ประเมินผลรวม 3) ประเมินเกณฑ์ภายใน และ 4) ประเมินความคุ้มค่า กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้สอนในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 - 6 และนักเรียนโรงเรียนวัดท่าม่วงในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 - 6 รวมทั้งสิ้น 41 คน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และแบบสัมภาษณ์จำนวน 3 คน วิเคราะห์ข้อมูลโดย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ การวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
- ด้านการประเมินระหว่างดำเนินการ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ การวางแผนการดำเนินโครงการ รองลงมา คือการประเมินผลการดำเนินโครงการ และด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดคือ การดำเนินกิจกรรมตามโครงการ
- ด้านการประเมินด้านการประเมินผลรวม โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ผู้เรียนนำหลักคุณธรรม จริยธรรมมาประยุกต์ใช้ในชีวิตประจำวัน รองลงมา คือ ผู้เรียนมีความรู้เกี่ยวกับหลักคุณธรรม จริยธรรมและด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดคือ ผู้เรียนมีทัศนคติที่ดีต่อคุณธรรม จริยธรรม
- ด้านการประเมินด้านการประเมินเกณฑ์ภายใน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุดคือ การเป็นที่ยอมรับและแบบอย่างที่ดีต่อผู้อื่น รองลงมา คือ การมีทัศนคติเชิงบวกต่อคุณธรรม จริยธรรม
- ด้านการประเมินด้านการประเมินความคุ้มค่า โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ผลการวัดคุณลักษณะอันพึงประสงค์เป็นไปตามเป้าหมายของสถานศึกษา รองลงมาคือ การนำผลการเรียนรู้ไปใช้ในชีวิตจริงเป็นไปตามเป้าหมายของสถานศึกษา ด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุดคือ ผลการวัดสมรรถนะสำคัญของผู้เรียนเป็นไปตามเป้าหมายของสถานศึกษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
ชฎาพร เสนเผือก. (2560). การพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมในโรงเรียนคุณธรรมกับพฤติกรรม และทัศนคติของนักเรียน. วารสารวิชาการการบริหารการศึกษา, 15(3), 70-85.
ดรุณี โอวจริยาพิทักษ์ และคณะ. (2557). การส่งเสริมคุณธรรม จริยธรรมในสถานศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูประโชติ จันทวิมล (นาม จนทโซโต). (2555). ผลของการส่งเสริมคุณธรรมในโรงเรียน มัธยมศึกษาต่อพฤติกรรมนักเรียน. วารสารการศึกษาพระพุทธศาสนา, 8(2), 25-39.
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. ราช กิจจานุเบกษา เล่ม 116 ตอนที่ 74 ก หน้า 1 (19 สิงหาคม 2542).
พวงรัตน์ ชำนาญเลิศกิจ. (2558). การส่งเสริมคุณธรรมในนักเรียนผ่านกิจกรรมอย่างมีระบบ และต่อเนื่อง. วารสารวิชาการการศึกษา, 10(1), 30-42.
เยาวดี รางชัยกุล วิบูลย์ศรี. (2555). การประเมินผลโครงการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ศิริวรรณ กันศิริ. (2559). ความสำคัญของการอบรมบ่มเพาะคุณธรรมในเด็กที่มีผลต่อการ พัฒนาจริยธรรมในระยะยาว. วารสารการศึกษาและพัฒนาชุมชน, 12(2), 45-58.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.(2551).หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561 – 2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
_____. (2562). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ (พ.ศ. 2561–2580). กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พุทธศักราช 2561. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.
_____. (2562). รายงานผลการวิจัยเรื่องการเสริมสร้างคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียนไทย. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
Scriven, M. (1991). Evaluation Thesaurus. (4th ed.). Newbury Park, CA: Sage.
