การประเมินโครงการหมอภาษาพัฒนาการอ่าน-เขียนภาษาไทย โรงเรียนวัดพังยอม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราช เขต 1
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินวัตถุประสงค์ 2) ประเมินการจัดการเรียนการสอนและ 3) ประเมินผลผู้เรียนของโครงการหมอภาษาพัฒนาการอ่าน-เขียนภาษาไทย โรงเรียนวัดพังยอม สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครศรีธรรมราชเขต 1 กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษา ครู และนักเรียน รวมทั้งสิ้น 123 คน และผู้ให้ข้อมูลเชิงคุณภาพ ได้แก่ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้สอน และหัวหน้าห้องเรียนระดับชั้น ป.1 - ป.6
รวมทั้งสิ้น 10 คน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า
5 ระดับ และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลโดย ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ การวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
- การประเมินตามวัตถุประสงค์ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อ พบว่า ข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ โครงการมีวัตถุประสงค์ที่สามารถนำไปสู่การปฏิบัติได้จริง โครงการมีความเหมาะสมกับวัยของผู้เรียนและบริบทของโรงเรียน และข้อที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุด คือ โครงการมีอุปกรณ์การจัดการเรียนการสอนอย่างเพียงพอ การประเมินตามวัตถุประสงค์ของโครงการนั้นมีความชัดเจน เข้าใจง่าย โดยสามารถถ่ายทอดให้ผู้เรียนเข้าใจได้ดี
- ด้านการจัดการเรียนการสอน โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุดเมื่อพิจารณาเป็นรายข้อพบว่า ข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ครูใช้สื่อที่หลากหลายและน่าสนใจ และข้อที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุดคือ ครูมีวิธีการสอนที่เน้นผู้เรียนเป็นสำคัญและครูมีการใช้สื่อที่คุ้มค่า โดยเห็นว่าครูพัฒนาวิธีสอนให้หลากหลายผสานเทคโนโลยีกับแนวทาง Active Learning
- ด้านการประเมินผลผู้เรียนโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณาเป็นรายข้อ พบว่า ข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงที่สุดคือ ผู้เรียนมีการพัฒนาความสามารถในการอ่าน คิดวิเคราะห์และแก้ปัญหาอย่างเหมาะสม ผู้เรียนสามารถนำทักษะการอ่านและการเขียนไปใช้ในชีวิตประจำวันได้ และข้อที่มีค่าเฉลี่ยต่ำที่สุดคือ ผู้เรียนทำงานให้เสร็จตามเวลาที่กำหนด
การประเมินผลผู้เรียนมีความหลากหลาย สอดคล้องกับการเรียนรู้แบบผู้เรียนเป็นศูนย์กลาง และช่วยพัฒนาทักษะภาษาไทยทั้งด้านการอ่าน การเขียน และความกล้าแสดงออก
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมวิชาการ. กระทรวงศึกษาธิการ. 2534. ความคิดสร้างสรรค์ หลักการ ทฤษฎี การเรียนการสอนการวัดผลประเมินผล. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์คุรุสภา.
กาญจนา ชลเกริกเกียรติ. (2561). การพัฒนาทักษะการอ่านและเขียนคำพื้นฐานภาษาไทยโดยใช้แบบฝึกทักษะสาระการเรียนรู้ภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษา ปีที่ 1. ใน รายงานการวิจัย. โรงเรียนวัดบ่อมะปริงสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 2.
จุรีพร เวียนวัตร. (2565). การประเมินโครงการส่งเสริมนิสัยรักการอ่านเพื่อส่งผลสัมฤทธิ์ต่อการเรียนของนักเรียนโรงเรียนอนุบาลเทศบาลตำบลย่านตาขาว จังหวัดตรัง. ใน สารนิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
ชฎารัตน์ ภูทางนา. (2563). การเปรียบความสามารถในการอ่านจับใจความสำคัญ โดยวิธีการสอน แบบสื่อประสมกับวิธีการสอนแบบ SQ4R ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียน เทศบาลเมืองขลุง (บูรวิทยาคาร). ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตร์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี.
นพรัตน์ ชัยเรือง. (2565). การวิจัยเพื่อการพัฒนาการบริหารการศึกษา. เอกสารประกอบการสอนระดับบัณฑิตศึกษา. นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
ปิยะธิดา ปัญญา. (2560). สถิติสำหรับวิจัย. มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.
ไพศาล วรคำ. (2564). การวิจัยทางการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 13). มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.
ภคปภา กำเนิดผล. (2566). การประเมินหลักสูตรกลุ่มสาระการเรียนรู้คณิตศาสตร์ โรงเรียนดาวนายร้อย จังหวัดสงขลา โดยใช้รูปแบบการประเมินของไทเลอร์. ใน สารนิพนธ์มหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
รัชนู ฤทธิกุล. (2566). การประเมินโครงการพัฒนาศักยภาพนักเรียนที่บกพร่องด้านการเรียนรู้ด้วยห้องเรียนพิเศษ โรงเรียนวัดอัมพารามสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สุราษฎร์ธานี เขต 2. ใน สารนิพนธ์มหาบัณฑิต สาขาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช.
สุคนธ์ ภูริเวทย์. 2542. การออกแบบการสอน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ของมหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2559). แนวทางการส่งเสริมการอ่านเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สถาบันพัฒนาคุณภาพวิชาการ (พว.).
Tyler Robert. (1949). Basic Principles of Curriculum and Instruction. Chicago: University of Chicago Press.
