การออกแบบรายวิชาเพื่อส่งเสริมทักษะทางสังคมและอารมณ์ โดยการประยุกต์การจัดการเรียนรู้อิงสมรรถนะวิชาสังคมศึกษา ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ออกแบบรายวิชาส่งเสริมทักษะทางสังคมและอารมณ์โดยการประยุกต์การจัดการเรียนรู้อิงฐานสมรรถนะวิชาสังคมศึกษา ระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น 2) เพื่อประเมินมาตรฐานด้านความเป็นประโยชน์ ความเหมาะสม ความเป็นไปได้และความถูกต้องของรายวิชาส่งเสริมทักษะทางสังคมและอารมณ์ เป็นการวิจัยแบบหลายวิธี (Multi-method research) กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษามีดังนี้ 1) เก็บข้อมูลจากนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น จำนวน 400 คนโดยใช้แบบสอบถามรูปแบบความสนใจในการเรียน 2) สัมภาษณ์เชิงลึกกับครูสังคมศึกษาจำนวน 8 ท่าน เพื่อวิเคราะห์ตัวชี้วัดที่เกี่ยวข้องกับทักษะทางสังคมและอารมณ์จากตัวชี้วัดการเรียนรู้แกนกลาง โดยใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึก 3) นำข้อมูลมาสนทนากลุ่มเพื่อเป็นแนวทางในการร่างเนื้อหารายวิชา คำอธิบายรายวิชา ตัวชี้วัดที่สอดคล้องกับทักษะทางสังคมและอารมณ์ จำนวน 5 ท่าน 4) ต่อมาสัมภาษณ์เชิงลึกนักวิชาการสังคมศึกษา จำนวน 5 ท่าน โดยใช้แบบสัมภาษณ์เชิงลึกเรื่องของแนวทางการวัดและประเมินผล 5) นำคู่มือส่งประเมินมาตรฐานด้านความเป็นประโยชน์ ความเหมาะสม ความเป็นไปได้และความถูกต้องโดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 30 ท่านที่มีความหลากหลายทางวิชาการ โดยใช้แบบประเมินความสอดคล้องของคู่มือ และทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติพื้นฐาน และหรือการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) การออกแบบรายวิชาส่งเสริมทักษะทางสังคมและอารมณ์ กลุ่มสาระการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับทักษะทางสังคมและอารมณ์และสามารถปรับใช้ในวิชาสังคมศึกษาคือ สาระการเรียนรู้ที่ 2 สาระหน้าที่พลเมือง วัฒนธรรมและการดำเนินชีวิต โดยมีตัวชี้วัดที่เกี่ยวข้องจำนวน 20 ตัวชี้วัด พฤติกรรมส่วนใหญ่อยู่ในด้านพุทธิพิสัย
2) การประเมินมาตรฐานด้านความเป็นประโยชน์ ความเหมาะสม ความเป็นไปได้และความถูกต้องของรายวิชาส่งเสริมทักษะทางสังคมและอารมณ์ ผลการประเมินคู่มือของสตัฟเฟิลบีมพบว่าอยู่ในระดับเหมาะสมมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
CBE Thailand. (2564). Competency-based education. เรียกใช้เมื่อ 24 กันยายน 2567 จาก https://cbethailand.com/
Chernyshenko, O., Kankaraš, M., & Drasgow, F. (2018). Social and emotional skills for student success and well-being: Conceptual framework for the OECD study on social and emotional skills. OECD Publishing. Retrieved July 30, 2024 form https://doi.org/10.1787/db1d8e59-en
Daniel, S. (1971). The relevance of the CIPP evaluation model for educational accountability (Doctoral dissertation). Ohio State University.
Gentles, S., Charles, C., Ploeg, J., & McKibbon, K. (2015). Sampling in qualitative research: Insights from an overview of the methods literature. The Qualitative Report, 20(11), 1772–1789.
Kankaraš, M., & Suarez-Alvarez, J. (2019). Assessment framework of the OECD study on social and emotional skills. OECD Publishing. Retrieved July 30, 2024 form https://doi.org/10.1787/5007adef-en
McClelland, D. (1973). Testing for competence rather than for intelligence. American Psychologist, 28(1), 1–14.
Miyamoto, K. (2024). กสศ. จับมือธนาคารโลกเปิดรายงาน ‘ทักษะพื้นฐานชีวิต’ คนไทยเข้าขั้นวิกฤต เร่งสร้างความร่วมมือ ผลักดันนโยบายเชิงบูรณาการ. กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา (กสศ.) เรียกใช้เมื่อ 20 สิงหาคม 2567 จาก https:// www.eef.or.th/article-asat-230224/
Nastasi, B., & Schensul, S. (2005). Contributions of qualitative research to the validity of intervention research. Journal of School Psychology, 43(3), 177–195.
Nastasi, B., & Schensul, S. (2005). Contributions of qualitative research to the validity of intervention research. Journal of School Psychology, 43(3), 177–195.
OECD. (2020). Social-emotional skills. Retrieved August 27, 2024 form https://www.oecd-ilibrary.org/education/early-learning-and-child-well-be ing_1536626f-en
OECD. (2020). Social-emotional skills: Well-being, connectedness and success. OECD Publishing. Retrieved August 27, 2024 form https://doi.org/10. 1787/1536626f-en
Stufflebeam, D. L. (1971). The relevance of the CIPP evaluation model for educational accountability. Ohio State University, 1971.
The Collaborative for Academic Social Emotional Learning in collaboration. (2008). Social and Emotional Learning (SEL) and Student Benefits. Research Implications for the Safe Schools/Healthy Students Core Elements. Retrieved August 27, 2024 form https://files.eric.ed.gov/ fulltext/ED505369.pdf
The Collaborative for Academic, S., & Emotional, L. (2007). Guidelines Social and emotional learning. UIC university of illinois at chicago. Retrieved August 27, 2024 form https://leg.wa.gov/JointCommittees/Archive/BEF/Docu ments/Mtg06-09-08/V-b.pdf
The Joint Committee on Standards for Educational Evaluation. (1988). The personnel evaluation standards: How to assess systems for evaluating educators. SAGE Publications..
World Economic Forum. (2023). The future of jobs report 2023. Retrieved August 27, 2024 form https://www3.weforum.org/docs/WEF_Future_of_Jobs_ 2023.pdf
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper and Row. Retrieved August 27, 2024 form https://archive.org/details/statisticsintrod 00yama.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545 และ (ฉบับที่ 3) พ.ศ. 2553. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงศึกษาธิการ.
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา, ธนาคารโลก, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และสำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2565). วิจัยสำรวจทักษะ ความพร้อมแรงงานไทย เครื่องมือพัฒนานโยบายการศึกษาและพัฒนาทุนมนุษย์ไทย. เรียกใช้เมื่อ 30 สิงหาคม 2567 จาก https://www.eef.or.th/news-010422/
กองบริหารข้อมูลตลาดแรงงาน และกรมการจัดหางาน. (2565). รายงานผลการศึกษาทิศทางตลาดแรงงานไทยในอนาคต. เรียกใช้เมื่อ 30 สิงหาคม 2567 จาก https:// www.doe.go.th/prd/assets/upload/files/lmia_th/1518f36b23b0da4e6a26fb1a5ae262d6.pdf
นภัทร สิทธาโนมัย. (2563). ทักษะทางอารมณ์และสังคม. สภาการแพทย์แผนไทย. เรียกใช้เมื่อ 30 สิงหาคม 2567 จาก https://tmc.or.th/pdf/tmc_knowlege-97.pdf
พระครุสังฆรักษ์ เอกพันธ์ วรธมฺมญฺญู และพระปรัชญา ชยวุฑฺโฒ. (2565). การสอนสังคมศึกษาเพื่อความยั่งยืนของสังคม. วารสารการสอนสังคมศึกษามหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 4(1), 59–72.
พระสิทธิชัย รินฤทธิ์ และสุรีพร ชาบุตรบุณฑริก. (2563). การจัดการเรียนการสอนสังคมศึกษาในศตวรรษที่ 21. Journal of Roi Kaensarn Academi, 5(2), 204–212.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2559). เทคนิคการวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
