การศึกษาแนวทางการพัฒนาความร่วมมือระหว่างท่าเรือแหลมฉบัง ประเทศไทย และ ท่าเรือหนิงโป สาธารณรัฐประชาชนจีน

Main Article Content

ฉัฐพร เชิดชูกิจกุล
รัญจวน ประวัติเมือง

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและวิเคราะห์บทบาทของท่าเรือแหลมฉบัง ประเทศไทย และ ท่าเรือหนิงโป สาธารณรัฐประชาชนจีน 2) ศึกษาแนวทางการพัฒนาความร่วมมือทางเศรษฐกิจระหว่างประเทศไทย และ จีน และ 3) ศึกษาปัจจัยของผู้ประกอบการที่อยู่ในประเทศไทย และ จีน ในการเลือกใช้บริการขนส่งสินค้าทางทะเล เป็นการวิจัยเชิงสำรวจตัวอย่างแบบสอบถาม คือ ผู้บริหารและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในระบบโลจิสติกส์ทางทะเล จำนวน 400 คน ส่วนกลุ่มผู้ให้ข้อมูลในการสัมภาษณ์เชิงลึก ได้แก่ เจ้าหน้าที่ท่าเรือ ตัวแทนสายเรือ และผู้ใช้บริการท่าเรือแหลมฉบังและหนิงโป จำนวน 6 คน โดยคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ประกอบด้วยแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน


          ผลการวิจัยพบว่า


  1. ท่าเรือแหลมฉบังและหนิงโปมีบทบาทสำคัญในระบบขนส่งสินค้าระหว่างประเทศ ด้วยจุดแข็งด้านทำเลเชิงยุทธศาสตร์และความสามารถรองรับเรือขนาดใหญ่ ส่งผลต่อความสามารถในการแข่งขันด้านโลจิสติกส์

  2. การพัฒนาความร่วมมือระหว่างท่าเรือทั้งสองควรมุ่งเน้นการเชื่อมโยงเส้นทางโลจิสติกส์ การแลกเปลี่ยนเทคโนโลยี การสนับสนุนด้านการค้า การลงทุน และการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน

  3. ปัจจัยของผู้ประกอบการที่อยู่ในประเทศไทย และ จีน ในการเลือกใช้บริการขนส่งสินค้าทางทะเล โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กรมเจ้าท่า. (2563). การขนส่งทางทะเลจากไทยไปยังจีน. กรุงเทพมหานคร: กรมเจ้าท่า.

จิรายุทธ สมานไทย และคณะ. (2563). ความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างประเทศไทยและสาธารณรัฐประชาชนจีน: มุมมองทางวัฒนธรรมและเศรษฐกิจ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ชลธิชา พัฒนกิจ, & คณะ. (2565). พฤติกรรมของผู้ประกอบการนำเข้า–ส่งออกในไทย: ปัจจัยที่มีผลต่อการเลือกท่าเรือ. วารสารการบริหารจัดการโลจิสติกส์, 17(2), 111–126.

ชูเกียรติ วัฒนาพันธ์. (2563). บทบาทของท่าเรือแหลมฉบังในการส่งออกไปยังจีน. วารสารการขนส่งทางทะเล, 12(1), 88–102.

ชูเกียรติ ศรีวิชัย. (2563). ความร่วมมือด้านโครงสร้างพื้นฐานระหว่างท่าเรือของไทยและจีน: ส่งเสริมการแลกเปลี่ยนทางเศรษฐกิจ. วารสารเศรษฐศาสตร์ระหว่างประเทศ, 41(1), 78–95.

ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2562). ผลกระทบของเขตการค้าเสรีอาเซียน–จีนต่อเศรษฐกิจไทย. ธนาคารแห่งประเทศไทย.

ธีระ กุลสวัสดิ์. (2558). การออกแบบและพัฒนาเครื่องมือวิจัย. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (อ้างถึงใน ไกรวัฒน์ พิทักษ์กรณ์ และ สราวุธ ลักษณะโต, 2567)

บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาพาณิชย์.

สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยรามคำแหง. (2562). แนวทางการพัฒนาความร่วมมือ ระหว่างท่าเรือแหลมฉบังและท่าเรือหนิงโป. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.

สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร. (2564). การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานการขนส่งเชื่อมโยงไทย–จีน. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานนโยบายและแผนการขนส่งและจราจร.

สุภัสสรา กาญจนสุวรรณ, & คณะ. (2566). การพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานและความร่วมมือระหว่างท่าเรือในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้: ผลกระทบต่อเศรษฐกิจ. วารสาร เศรษฐศาสตร์การขนส่ง, 28(3), 112–130.

โสภณ ธรรมรักษ์. (2565). การขนส่งและการลงทุนในเขตเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก (EEC).กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์วราภา.

ASEAN Secretariat. (2020). ASEAN-China Free Trade Area: ACFTA. ASEAN Secretariat.

Chen, X., & Wang, Y. (2021). Role of deep-water ports in regional economic development and logistics networks. Journal of International Logistics, 35(2), 145–160.

Li, J., & Zhang, Q. (2020). Investment in logistics infrastructure and technology in Sino-Thai trade relations: Challenges and opportunities. Asian Journal of Logistics, 30(1), 50–65.

______. (2020). The strategic importance of Ningbo Port in Sino-Thai trade. Journal of International Maritime Studies, 10(2), 45–58.

Ministry of Foreign Affairs of Thailand. (2020). Thailand-China relations. Ministry of Foreign Affairs of Thailand.

Notteboom, T., & Rodrigue, J. P. (2021). Port regionalization and the influence of logistics networks on port selection: The case of Asia and Europe. Maritime Economics & Logistics, 23(4), 234–252.