ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในจังหวัดร้อยเอ็ด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและเปรียบเทียบระดับความคิดเห็นของครูผู้สอนต่อภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในจังหวัดร้อยเอ็ด จำแนกตามระดับการศึกษาและประสบการณ์ในการทำงาน และเพื่อศึกษาแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในจังหวัดร้อยเอ็ด กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ ครูผู้สอนโรงเรียนเอกชนในจังหวัดร้อยเอ็ด จำนวน 272 คน โดยได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ และแบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง โดยมีค่า IOC ระหว่าง 0.80 – 1.00 และมีค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.82 สถิติใช้การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที ค่าเอฟ และการทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ โดยวิธีการของเชฟเฟ่
ผลการวิจัยพบว่า
- ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในจังหวัดร้อยเอ็ด โดยรวมอยู่ในระดับ มาก เมื่อพิจารณาตามระดับการศึกษา โดยรวมไม่แตกต่างกัน และประสบการณ์ในการทำงาน โดยภาพรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกัน
2. แนวทางพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนเอกชนในจังหวัดร้อยเอ็ด ผู้บริหารควรส่งเสริมความริเริ่มสร้างสรรค์ในงานวิชาการ ปรับปรุงระบบประกันคุณภาพอย่างต่อเนื่อง นิเทศ ติดตาม และวิเคราะห์ข้อมูลร่วมกับครูเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์นักเรียน สร้างขวัญกำลังใจแก่ครู พร้อมสนับสนุนการพัฒนาวิชาชีพอย่างต่อเนื่อง และใช้การสื่อสารที่เหมาะสมในกระบวนการนิเทศเพื่อยกระดับคุณภาพการศึกษาโดยรวม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ ภูษาแก้ว. (2557). การนําเสนอแนวทางการกำหนดกลยุทธ์การจัดการศึกษาสำหรับสถานศึกษาเอกชนในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2562). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม(ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์กระทรวงศึกษาธิการ.
กิ่งกาญจน์ สุขสำราญ. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา ในกลุ่มอำเภอปลวกแดง สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยองเขต 1. คณะศิลปศาสตร์, มหาวิทยาลัยเกริก.
ชัยยุทธ ปัญญสวัสดิ์สุทธิ์. (2563). การสัมมนาวิชาการประจำปี 2563 ครั้งที่ 42 พิมพ์ครั้งแรก: สิงหาคม 2563 พิมพ์ที่ หจก.สามลดา คณะเศรษฐศาสตร์, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุเมธ งามกนก. (2564). การบริหารงานวิชาการในยุคดิจิทัล. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษาแห่งประเทศไทย, 3(1), 59-68.
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2567). สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. เรียกใช้เมื่อวันที่ 31 ตุลาคม 2567. จาก https://ginfo.gcc.go.th/ index.php?option=com_content&view=article&id=7138:2017-12-24-11-24-12&catid=582:contact
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2567). สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. เรียกใช้เมื่อ 31 ตุลาคม 2567 จาก https://www.bing.com/ search?pglt=299&q=%E0%B8%AA%E0%B8%B3%E0%&FORM=ANNTA1&PC=LCTS
มะไซดี อับดุลกอเดร์. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานราธิวาส. ใน การค้นคว้าอิสระปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา.
Krejcie, R. V. and Morgan, D. W. (1970).“Determining sample size for research activities”. Educational and psychological measurement, 30(3), 6
