บทบาทกำนันผู้ใหญ่บ้านต่อการปฏิบัติหน้าที่ในตำบลคลองสี่ อำเภอเมืองคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับบทบาทกำนันผู้ใหญ่บ้านต่อการปฏิบัติหน้าที่ 2) เปรียบเทียบบทบาทกำนันผู้ใหญ่บ้านต่อการปฏิบัติหน้าที่ในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานีจำแนกปัจจัยส่วนบุคคล เป็นวิจัยเชิงผสมผสาน กรอบแนวคิดใช้แนวคิดของพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องถิ่น พ.ศ. 2457 ประชากรได้แก่ ประชาชนที่อาศัยอยู่ในเขตพื้นตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี จำนวน 20,916 คน นำมาคำนวณกลุ่มตัวอย่างโดยวิธีเปิดตารางสำเร็จรูปของเครซี่ และมอร์แกนได้ จำนวน 377 คน เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบค่าที และค่าเอฟ
ผลการศึกษา พบว่า 1) ระดับบทบาทกำนันผู้ใหญ่บ้านต่อการปฏิบัติหน้าที่ โดยรวม อยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านค่าเฉลี่ยมากไปน้อย พบว่า อยู่ในระดับมาก ทั้ง 6 ด้าน ได้แก่ ด้านการจัดทำงานทะเบียน มีค่าเฉลี่ยสูงสุด รองลงมา คือ ด้านการป้องกันโรคติดต่อ ด้านกิจการสาธารณประโยชน์ ด้านการรายงานต่อทางราชการ ด้านการจัดหมู่บ้านให้เป็นระเบียบเรียบร้อย และด้านการใช้อำนาจหน้าที่ปกครองราษฎรมีค่าเฉลี่ยต่ำสุด 2) ผลการเปรียบเทียบบทบาทกำนันผู้ใหญ่บ้านต่อการปฏิบัติหน้าที่ในตำบลคลองสี่ อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานีจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล พบว่า ประชาชนที่มีเพศต่างกัน มีความคิดเห็นต่อบทบาทกำนันผู้ใหญ่บ้านในการปฏิบัติหน้าที่ไม่แตกต่างกัน ส่วนประชาชนที่มี อายุ อาชีพ ระดับการศึกษา และรายได้ต่างกันมีความคิดเห็นต่อบทบาทกำนันผู้ใหญ่บ้านในการปฏิบัติหน้าที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมการปกครอง. (2563). รายงานประจำปีกรมการปกครอง 2563. กระทรวงมหาดไทย.กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2545). คู่มือการปฏิบัติงานกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์อาสารักษาดินแดน.
________. (2554). อำนาจหน้าที่ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พ.ศ. 2457 และที่แก้ไขเพิ่มเติม. กรุงเทพมหานคร: กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย.
จุฑามาศ สายสมร. (2564). บทบาทของผู้ใหญ่บ้านในการป้องกันโรคติดต่อในชุมชน: กรณีศึกษาช่วงการระบาดของโควิด-19. วารสารการบริหารและพัฒนานโยบาย สาธารณะ, 6(1), 88-101.
เฉลิม รุ่งตรานนท์. (2552). ความคาดหวังของประชาชนต่อบทบาทหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้านในเขตเทศบาลตำบลจอมทอง อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย. มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
บุญส่ง ชัยสิงห์. (2560). อำนาจหน้าที่และบทบาทของกำนันผู้ใหญ่บ้านในท้องถิ่นชนบทไทย. วารสารสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 43(3), 27-40.
ธงชัย ศรีสุข. (2562). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงานของผู้ใหญ่บ้านในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. วารสารรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(2), 45- 58.
พินิจ วงษ์ศิริ. (2553). บทบาทของกำนันผู้ใหญ่บ้านในยุคของการกระจายอำนาจ. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพโรจน์ พรหมสาส์น. (2538). แนวทางการปรับปรุงการบริหารราชการส่วนภูมิภาค. กรุงเทพมหานคร: เทศาภิบาล.
สุริยะ วิริยะสวัสดิ์. (2552). บทบาทกํานันผู้ใหญ่บ้านท่ามกลางสังคมไทยที่เกิดการเปลี่ยนแปลงปัจจุบัน. วารสารกํานัน ผู้ใหญ่บ้าน. 62,(3). 11-15.
สำนักงานปลัดกระทรวงมหาดไทย. (2561). คู่มือการปฏิบัติงานของกำนันผู้ใหญ่บ้าน. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
อภินันท์ ค้าเจริญ.(2559). การปฏิบัติงานตามบทบาทหน้าที่ของกำนัน ผู้ใหญ่บ้าน ตามพระราชบัญญัติลักษณะปกครองท้องที่ พระพุทธศักราช 2457 และที่แก้ไขเพิ่มเติมถึงปัจจุบัน ในเขตพื้นที่อำเภออู่ทอง และอำเภอด่านช้าง จังหวัดสุพรรณบุรี. หลักสูตรรัฐ ประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต กลุ่มวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน วิทยาลัยการ บริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา มิถุนายน 2559.
อุเทน แจ้งสุวรรณ. (2553). ทัศนะของประชาชนต่อบทบาทและอำนาจหน้าที่ของกำนันผู้ใหญ่บ้านตำบลนายาง อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี. ใน วิทยานิพนธ์รัฐ ประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต.
องค์การบริหารส่วนจังหวัดปทุมธานี, (2567). เรียกใช้เมื่อ 1 เมษายน 2567. จาก http://pathumpao.go.th>uploasds>2025/01>ข
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers
Krejcie, R.V., & D.W. Morgan. (1970). “Determining Sample Size for Research Activities”. Educational and Psychological Measurement. 30(3) : 607 – 610.
Likert, R. (1967). The Method of Constructing and Attitude Scale, in Attitude Theory and Measurement. New York: Wiley & Son.