พฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลบ้านใหม่ อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น

Main Article Content

นิทัศน์ วงศ์วังเพิ่ม
เกรียงไกร ทองจิตติ

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาพฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลบ้านใหม่อำเภอสีชมพู  จังหวัดขอนแก่น 2. เพื่อศึกษาเปรียบเทียบพฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลบ้านใหม่อำเภอสีชมพู  จังหวัดขอนแก่น และ 3. เพื่อศึกษาข้อเสนอแนะเกี่ยวกับพฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลบ้านใหม่อำเภอสีชมพู  จังหวัดขอนแก่น กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษา คือ ประชาชนที่มีอายุ 18 ปีบริบูรณ์ ที่มีสิทธิ์เลือกตั้งในพื้นที่ตำบลบ้านใหม่  อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น จำนวน 363 คน โดยใช้สูตรของทาโร่ ยามาเน่  เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลครั้งนี้ คือ แบบสอบถาม มีลักษณะเป็นแบบตรวจเช็ครายการ การวิเคราะห์ข้อมูล โดยใช้ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ความแตกต่างของค่าเฉลี่ยประชากร และวิเคราะห์ความแปรปรวน F-test ทดสอบความแตกต่างของค่า โดยใช้วิธี Scheffe


ผลการวิจัยพบว่า


  1. พฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลบ้านใหม่ อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่นโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง เมื่อพิจารณารายด้านโดยเรียงตามค่าเฉลี่ยจากมากไปน้อย ด้านที่มีค่าเฉลี่ยมากที่สุด คือ ด้านสื่อโทรทัศน์ รองลงมาคือ ด้านสื่อวิทยุ ด้านสื่อหนังสือพิมพ์ด้านสื่ออิเล็กทรอนิกส์ ด้านสื่อบุคคลส่วนด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านสื่อนิตยสารรายสัปดาห์เกี่ยวกับการเมือง

  2. ผลการเปรียบเทียบพฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลบ้านใหม่ อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่นพบว่า ประชาชนที่มีอายุ  ระดับการศึกษา อาชีพ และรายได้ ต่างกัน มีพฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลบ้านใหม่ อำเภอสีชมพู จังหวัดขอนแก่น โดยรวม แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 ส่วนประชาชนที่มีเพศ ต่างกัน มีพฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองของประชาชนในเขตตำบลบ้านใหม่  อำเภอสีชมพู  จังหวัดขอนแก่นไม่แตกต่างกัน

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

สุวิมล ติรกานันท์. (2548). ระเบียบวิธีการวิจัยทางสังคมศาสตร์ : แนวทางสู่การปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

นรินทร์ นำเจริญ. (2546) ศิลปะแห่งข่าวเชียงใหม่. ภาควิชาการสื่อสารมวลชนคณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่

บุญชม ศรีสะอาด. (2545). การวิจัยเบื้องตน. (พิมพครั้งที่ 7). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาสน.

บุปผา พวงมาลี. (2542). การรับรู้ความเป็นองค์กรแห่งการเรียนรู้ของฝ่ายการพยาบาล โรงพยาบาลรัฐ เขตกรุงเทพมหานคร. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาพยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย .

พรชัย มงคลอรรถ. (2554). พฤติกรรมการรับรู้ข่าวสารทางการเมืองกับการมีส่วนร่วมทางการเมืองของนิสิตปริญญาตรี. มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ วิทยาเขตกำแพงแสน.

พีระ จิระโสภณ. (2546). ทฤษฎีการสื่อสารมวลชนในเอกสารการสอนชุดวิชาหลักและทฤษฎีการสื่อสาร. (พิมพ์ครั้งที่ 20). หน่วยที่ 11. นนทบุรี: สำนักพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

พิชา รุจินาม. (2544). ภาพลักษณของตํารวจทางหลวงในทัศนะของผูขับขี่รถยนต์บนถนนสายเอเชีย. ใน วิทยานิพนธ: หาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.

พรทิพย์ วรกิจโภคาทร. (2544). ประชาสัมพันธ์เพื่อการบริการ. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ยุพดี ฐิติกุลเจริญ. (2537). ทฤษฎีการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพชวนพิมพ.

ลักขณา สริวัฒน์. (2544). จิตวิทยาในชีวิตประจำวัน. กรุงเทพมหานคร: โอเดียนสโตร์.

อัฐจิมา เทพทอง. (2557). การรับรู้ข่าวสารทางการเมืองผ่านสื่ออินเทอร์เน็ตและการมีส่วนร่วมทางการเมืองของข้าราชการ ศาลากลางจังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารสหวิทยาการวิจัย, ฉบับบัณฑิตศึกษา, 3.