การพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ โดยใช้พุทธจริยศาสตร์พนักงานพิทักษ์ป่าในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ - กิตติวิชญกุล บุญช่วย; บุญมี กนกอร (เสฏฐวิทย์ปริทัศน์, 2026)
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาระดับคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ (2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ และ (3) เพื่อสร้างและยืนยันรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบโดยใช้พุทธจริยศาสตร์ที่เป็นศาสตร์ในการดำเนินชีวิตตามหลักพุทธศาสนามาพัฒนาคุณภาพชีวิตของพนักงานพิทักษ์ป่า เป็นวิธีการวิจัยแบบผสมผสาน ประชากรและกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ พนักงานพิทักษ์ป่าในเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จำนวน 370 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้และการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และการพรรณนาวิเคราะห์ ผลการวิจัย พบว่า: (1) ระดับคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อแยกเป็นรายด้าน พบว่า ด้านร่างกายและสติปัญญา ด้านจิตใจและอารมณ์ ด้านสังคมและสิ่งแวดล้อม และด้านปัจจัยในการดำเนินชีวิต มีค่ามากไปน้อยเรียงตามลำดับ (2) ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบโดยใช้พุทธจริยศาสตร์ พบว่า มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ได้แก่ การวางแผนในการพัฒนาคุณภาพชีวิต การนำนโยบายการพัฒนาคุณภาพชีวิตไปปฏิบัติ การปรับปรุงการพัฒนาคุณภาพชีวิต และการตรวจสอบประเมินผลในการพัฒนาคุณภาพชีวิต ตามลำดับ และ (3) รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตในการปฏิบัติงานตามแนวทางการบริหารจัดการเชิงระบบ ได้นำปัจจัยนำเข้า (Inputs) และปัจจัยกระบวนการ (Process) มาสร้างรูปแบบเพื่อพัฒนาความรู้ สร้างเจตคติและพัฒนาภาวะผู้นำ และการประยุกต์ใช้วงจรคุณภาพ (PDCA) มาขับเคลื่อนในการพัฒนาคุณภาพชีวิต โดยรูปแบบดังกล่าวได้ผ่านการประเมินยืนยัน มีค่าเฉลี่ยอยู่ระหว่าง 4.25 – 4.48 อยู่ในระดับมาก มีความสอดคล้อง สามารถนำไปใช้ได้อย่างเหมาะสม