การพัฒนาระบบนิเวศและการจัดการตลาดชุมชนของชุมชนในจังหวัดแพร่
คำสำคัญ:
การพัฒนาระบบนิเวศ, การจัดการตลาดชุมชนบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์ของบทความวิจัยนี้ เพื่อออกแบบผังตลาดและพัฒนาผังตลาดชุมชน เพื่อจัดการตลาดชุมชน และเพื่อประเมินผลการพัฒนาระบบนิเวศและการจัดการตลาดชุมชนของชุมชนในจังหวัดแพร่
เป็นการวิจัยแบบเชิงปฏิบัติการ การวิจัยเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์แบบมีโครงสร้างกับผู้ให้ข้อมูลที่สำคัญ 25 คน การสนทนากลุ่มเฉพาะ 15 รูปหรือคน และการวิจัยเชิงปฏิบัติการ 25 คน เครื่องมือที่ใช้ การสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่มเฉพาะ และแบบประเมิน การเก็บรวบรวมข้อมูล สัมภาษณ์ สนทนากลุ่มเฉพาะ และการเก็บแบบประเมิน การวิเคราะห์ข้อมูล เชิงคุณภาพใช้ Content Analysis เชิงปฏิบัติการใช้ค่าเฉลี่ย และค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
1. ผลการออกแบบผังตลาดได้ร่างแบบผังตลาดวัดมหาโพธิ์ ส่วนผลการพัฒนาผังตลาดได้ปรับปรุงแบบผังให้มีความสมบูรณ์มากขึ้น
2. ผลการจัดการตลาดชุมชน ได้จัดโซนสินค้า ติดป้ายบอกราคา เน้นชุมชนนำสินค้ามาจำหน่ายตรวจสารพิษ ทำเลที่ตั้ง จัดแผงขายสินค้าให้เรียบร้อย การร่วมมือกับวัดจัดกิจกรรมส่งเสริมการขายทำแนวและทำป้ายจอดรถ ให้ชุมชนใกล้เคียงสามารถผลิตสินค้าทางการเกษตรมาจำหน่ายในตลาดได้การส่งเสริมการตลาด ตั้งไลน์กลุ่มคณะกรรมการ และกลุ่มผู้ขายสินค้า ทำเวปไซด์ตลาด ส่งเสริมให้คนในชุมชนและชุมชนใกล้เคียงนำสินค้ามาจำหน่าย ประชาชนมีความเข้มแข็งได้มีส่วนร่วมเป็นกรรมการพัฒนาตลาด
3. ผลการประเมินผลการพัฒนาระบบนิเวศและการจัดการตลาดชุมชนของชุมชนในจังหวัดแพร่ พบว่า โดยภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับเห็นด้วยมากที่สุด ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงประชาชนทุกภาคส่วนได้เข้ามามีส่วนร่วมพัฒนาตลาดอย่างเต็มความสามารถ
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น (มปป). กระทรวงมหาดไทย. มาตรฐานตลาด, มปป.
กองการศึกษา เทศบาลตำบลป่าแมต. (2562). เอกสารสรุปผลการสำรวจตลาดชุมชนมหาโพธิ์.
กุลฉัตร ฉัตรกุล ณ อยุธยา. (2553). กลยุทธ์ส่วนประสมทางการตลาด. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยพายัพ.
ชีวาพร ไชยพันธ์ และกสิณ รังสิกรรพุม. (2564). การศึกษาปัจจัยและแผนผังตลาดสดด้วยกระบวนการวิเคราะห์เชิงลำดับชั้นและแบบจำลองมอนติคาโลกรณีศึกษาตลาดเอกชนและตลาดเทศบาล. วารสารวิจัย มข. (ฉบับบัณฑิตศึกษา). (21)4, 48-60.
พัชรินทร์ ฤชุวรารักษ์ และคณะ, จตุพร ดอนโสม และอพิชัย โสสุทธ์. (2564). พัฒนาการและการปรับตัวของตลาดชุมชน: ทางเลือกเพื่อการพัฒนาเกษตรผสมผสาน, มนุษยสังคมสาร (มสส.). (19)1, 227-250.
มาลินี กลีบทอง และคณะ. (2566). รูปแบบการพัฒนาระบบนิเวศอุตสาหกรรมและบริการแห่งอนาคตเพื่อความ เป็นเลิศของกลุ่มอุตสาหกรรมอิเล็กทรอนิกส์อัจฉริยะของไทย. วารสารพุทธนวัตกรรมและการจัดการ. (6)1, 102-115.
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับ 13. ราชกิจจานุเบกษา. (2565) เล่ม 139 ตอนพิเศษ 258 ง. 1 พฤศจิกายน หน้า 7-35.
วิทยา ภัทรเมธากุล และคณะ. (2564). อิทธิพลของการจัดการด้านสิ่งแวดล้อม ความเป็นผู้นำด้านสิ่งแวดล้อม และนวัตกรรมด้านสิ่งแวดล้อมต่อความได้เปรียบในการแข่งขันขององค์การสีเขียวและผลการปฏิบัติงานขององค์การสีเขียวของอาคารประหยัดพลังงานในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารรังสิตบัณฑิตศึกษาในกลุ่มธุรกิจและสังคมศาสตร์. (7)1, 135-150.
สาธิต ดิลกคุณานันท์. (2558). แนวทางการออกแบบตลาดเพื่อส่งเสริมผลิตภัณฑ์ชุมชน. วิทยานิพนธ์ สาขาวิชาสถาปัตยกรรม คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์และการผังเมือง. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, 2558.
ปรางทิพย์ ตันศิร และอภิสม อินทรลาวัณย์. แนวทางการพัฒนาการจัดการตลาดสด: กรณีศึกษา ตลาดสดเทศบาล 1 นครเชียงราย อำเภอเมืองเชียงราย จังหวัดเชียงราย. [ออนไลน์]. https://postgrads.mfu.ac.th/wp-content/uploads/2022/12/. [20 กุมภาพันธ์ 2568]
Cohen, J. M., & Uphoff, N. T. (1980). Participation place in rural development: Seeking claritythrough specificity, world development, New York: Cornell University.
Sarma, S. and Sunny, S.A. (2017). Civic entrepreneurial ecosystems: Smart city emergence in Kansas City, Business Horizons. 60(6), 843-853.
