การจัดสวัสดิการสังคมที่ส่งผลต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุ องค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
คำสำคัญ:
การจัดสวัสดิการสังคม, การเห็นคุณค่าในตนเอง, ผู้สูงอายุบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับการจัดสวัสดิการสังคมตามมาตรฐานการสงเคราะห์ผู้สูงอายุและระดับการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุองค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา 2) อิทธิพลของการจัดสวัสดิการสังคมที่ส่งผลต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุองค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม ประชากรที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ผู้สูงอายุที่มีอายุ 60 ปีบริบูรณ์ขึ้นไป ซึ่งมีสัญชาติไทยและมีภูมิลำเนาอยู่ในพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย วิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่ายด้วยวิธีบังเอิญ จำนวน 291 คน สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน วิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และการทดสอบสมมติฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
- 1. ระดับการจัดสวัสดิการสังคมตามมาตรฐานการสงเคราะห์ผู้สูงอายุขององค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยรวมอยู่ในระดับมาก
- ระดับการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุองค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา โดยรวมอยู่ในระดับมาก
- สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์อิทธิพลของการจัดสวัสดิการสังคมที่ส่งผลต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุองค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย พบว่า โดยรวมมีอิทธิพลอยู่ในระดับสูงมาก (rxy=.897) ผลการวิเคราะห์วิธีการถดถอยพหุคูณการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุองค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย ได้ร้อยละ 80.50 (R2=.805) และผลการทดสอบสมมติฐานการจัดสวัสดิการสังคมตามมาตรฐานการสงเคราะห์ผู้สูงอายุ พบว่า มีอิทธิพลต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุองค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย
อำเภอท่าเรือ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ในเชิงบวก อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
เอกสารอ้างอิง
กรมกิจการผู้สุงอายุ. (2567). แผนปฏิบัติการด้านผู้สูงอายุ ระยะที่ 3 (พ.ศ.2566-2580). สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2567, จาก https://www.dop.go.th/th/laws/1/28/843
คานธีชา บุญยาว. (2554). การออกแบบกิจกรรมศิลปะเพื่อเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุในแต่ละช่วงวัย. วิทยานิพนธ์ ครุศาสตร์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิรทีปต์ เทียนเพิ่มพูน, ณฐนนท ทวีสิน และสุนิตดา เทศนิยม. (2566). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ กรณีศึกษา : เขตเทศบาลนครสมุทรสาคร อำเภอเมือง จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสังคมศาสตร์ปัญญาพัฒน์, 6(1), 243-256.
ณรงค์ เพ็ชรประเสริฐ. (2546). บทสังเคราะห์ภาพรวมการพัฒนาระบบสวัสดิการสำหรับคนจนและคนด้อยโอกาสในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แอดิสันเพรสโปรดักส์ จำกัด.
นัสมล บุตรวิเศษ และอุปริฏฐา อินทรสาด. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อคุณภาพชีวิต ของผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาอำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. เงินกองทุน ส่งเสริมงานวิจัยประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2563, คณะวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ ศูนย์พระนครศรีอยุธยา.
ปฏิญญา แกล้วทนงค์. (2552). การศึกษาการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุ : กรณีศึกษาชมรมผู้สูงอายุโรงพยาบาลเจ้าพระยาอภัยภูเบศร จังหวัดปราจีนบุรี. วิทยานิพนธ์ คณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เปรมกฤษ มนัสศิลา และราเชนทร์ นพณัฐวงศกร. (2567). การจัดสวัสดิการสังคมของผู้สูงอายุในเขตเทศบาลตำบลโนนสว่าง อำเภอเมือง จังหวัดบึงกาฬ. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(2), 79-91.
พระมหาอำพล สมฺปนฺนพโล (มูระคา). (2564). คุณภาพการให้บริการงานสวัสดิการสังคมสำหรับผู้สูงอายุของเทศบาลนครแม่สอด อำเภอแม่สอด จังหวัดตาก. Journal of Roi Kaensarn Academi, 7(2), 70-82.
พระราชบัญญัติส่งเสริมการจัดสวัสดิการสังคม พ.ศ.2546 ใน ราชกิจจานุเบกษา เลม 120 ตอนที่ 94 ก/ หน้า 6 สืบค้นเมื่อ 1 ตุลาคม 2567.
ภคนิช ต่วนชะเอม. (2545). ผลของกลุ่มระลึกความหลังที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุในสถานสงเคราะห์คนชรา. ปริญญานิพนธ์วิทยาศาสตร์มหาบัณฑิต. ชลบุรี: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยบูรพา.
ภคอร จตุพรธนภัทร. (2567). การกำหนดนโยบายการจัดสวัสดิการสังคมเพื่อการพึ่งพาตนเองอย่างเหมาะสมแก่ผู้สูงอายุ. วารสารการบริหาร การจัดการและการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(2), 375-386.
ภรณ์แพร ตุ้มทอง และเกวลิน ศีลพิพัฒน์. (2566). คุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุจังหวัดนนทบุรี. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(10), 184-197.
ระพีพรรณ คำหอม. (2557). สวัสดิการสังคมกับสังคมไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิลาวรรณ นาถาบำรุง. (2566). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ กรณีศึกษาเขตเทศบาลเมืองมาบตาพุด อำเภอเมือง จังหวัดระยอง. Procedia of Multidisciplinary Research, 1(10), 34.
สมปอง สุวรรณภูมา. (2564). แนวทางการจัดสวัสดิการสังคมสำหรับผู้สูงอายุอย่างเหมาะสม. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 6(2), 220-232.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2566). สังคมสูงวัยกับข้อเท็จจริงที่ควรรู้. สืบค้น 2 กันยายน 2567, จาก https://library.parliament.go.th/th/radioscript/sangkhmsungwaykabkhxethcringthiikhwrruu
สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี. (2562). สังคมผู้สูงอายุกับการขับเคลื่อนเศรษฐกิจไทย. กรุงเทพฯ: สำนักเลขาธิการคณะรัฐมนตรี.
สิริลักษณ์ คุณุ, จุฬารัตน์ วัฒนะ และภัทรา วยาจุต. (2567). การพัฒนาชุดกิจกรรมการศึกษานอกระบบเพื่อเสริมสร้างการเห็นคุณค่าในตนเองของผู้สูงอายุกลุ่มติดบ้าน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 12(5), 1769-1779.
สุภัทรชัย สีสะใบ และพระปลัดระพิน พุทธิสาโร. (2566). การพัฒนาสุขภาวะและการปรับตัวในสังคมผู้สูงวัย ศูนย์พัฒนาการจัดสวัสดิการสังคมผู้สูงอายุ. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 12(4), 418-430.
องค์การบริหารส่วนตำบลศาลาลอย. (2566). ฐานข้อมูลผู้สูงอายุ. สืบค้นเมื่อ 2 กันยายน 2567, จาก https://obtsalaloy.go.th/index.php?_mod=MFdVVVc5ND0&type=aFR4SkRRPT0
Coopersmith S. (1981). The antecedents of self-esteem: (2nd ed.). California: Consulting Psychologists Press, Inc.
Cronbach, L. J. (1990). Essentials of psychological testing (5th ed.). New York: Harper Collins Publishers. (pp.202-204).
Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), pp. 607-610.
Wallace, R. B. (1992). Aging and disease: From laboratory to communication: In the epidemiologic study of the Elderly. New York: Oxford University Press.
