การบริหารจัดการกับการบูรณาการตามหลักโลกธรรมของนักการเมือง

ผู้แต่ง

  • วินัย หริ่มเทศ โรงเรียนวังกรดพิทยา

คำสำคัญ:

นักการเมือง, การบริหารจัดการชีวิต, โลกธรรม

บทคัดย่อ

การเมืองไทยในปัจจุบันมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องในระยะเวลาที่ผ่านมาปัญหานี้เกิดจากความขัดแย้งระหว่างกลุ่มการเมือง ซึ่งมีความเห็นทั้งต่อต้านและสนับสนุน จึงทำให้การเมืองไทยวุ่นวายไม่มีที่จะยุติลงได้ทำให้ปัญหาเหล่านี้ส่งผลกระทบอย่างมากมายและทำให้เสื่อมลงเรื่อย ๆ จนไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างทันท่วงที ทางพระพุทธศาสนามีหลักธรรมและคำอธิบายเกี่ยวกับปัญหาทางโลก หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาจึงได้สอนให้มนุษย์ต้องยอมรับสภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นกับตนเองให้ได้ เป็นต้น
การบริหารจัดการชีวิตตามหลักพระพุทธศาสนาผู้ที่ผ่านการบ่มเพาะและปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงของกฎธรรมชาติได้ย่อมไม่หวั่นไหวไปตามการเปลี่ยนแปลง ดังนั้นการบริหารจัดการชีวิตเพื่อความสุขตามแนวทางโลกวิถีเป็นบรรทัดฐานของสรรพชีวิตทั้งหลายเป็นการพัฒนาและบริหารชีวิตให้เป็นไปตามความต้องการของกิเลส จะมีการบริหารไปอย่างไม่มีวันสิ้นสุด บทความนี้มีวัตถุประสงค์เขียนขึ้นเพราะเพื่อนำเสนอมุมมองนักการเมืองกับการบูรณาการบริหารจัดการชีวิตตามหลักพระพุทธศาสนา ทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่ไม่เที่ยงในหมู่มนุษย์ ไม่ยั่งยืนมีความแปรปรวนเป็นธรรมดา นับว่าเป็นหลักธรรมที่นักการเมืองต้องยึดมั่นโดยยึดเป็นหลักพื้นฐานในการประกอบกิจต่าง ๆ ในสังคม เศรษฐกิจ การเมือง ต่อไป

เอกสารอ้างอิง

คำนวล คำมณี. (2547). ปรัชญาการเมือง. คณะมนุษย์ศาสตร์ปัตตานี: มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์วิทยาเขตปัตตานี.

จันทร์ธิภา แสวงทรัพย์ และคณะ. (2560). แนวทางการประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่อการอยู่กับโลกธรรมใพระพุทธศาสนาเถรวาท. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2), 585-600.

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมมฺจิตฺโต). (2549). พุทธวิธีในการบริหาร. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). 2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. พิมพ์ครั้งที่ 12, กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระศรีคัมภีรญาณ (สมจินต์ สัมมาปญฺโญ/วันจันทร์). (2559). บูรณาการพุทธธรรมเพื่อเสริมสร้างพลังบริหาร. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอธิการภูมิสิษฐ์ ปิยสีโล และนัชพล คงพันธ์. (2564). พระสงฆ์กับการเมืองไทยในบริบทสังคมปัจจุบัน. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม. 6(2), 33-44.

พีระ จูน้อยสุวรรณ และสุชัย สิริรวีกูล. (2564). การบริหารชีวิตเพื่อความสุขระหว่างโลกวิถีและธรรมวิถี. วารสารพุทธศิลปกรรม. 4(1), 1-14.

ไพบูลย์ สุขเจตนี่. (2562). การเมืองการปกครองตามแนวพุทธ. วารสารวิจยวิชาการ. 2(2), 163-176.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย 45 เล่ม. ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พุทธศักราช 2542. กรุงเทพมหานคร: บริษัทนานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์จำกัด.

วราภาส ประสมสุข. (2543). “หลักการบริหารการศึกษาตามแนวพุทธธรรม”. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยนเรศวร

สิทธิพร อารมณ์สุขโข. (2561). “การบูรณาการหลักพระพุทธศาสนากับศาสตร์บริหารจัดการชีวิตในสังคมไทย”. ดุษฎีนิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

อนุสรณ์ ยกให้. (2549). “การนำเสนอรูปแบบการบริหารของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน”. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยนเรศวร.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

09-04-2025

รูปแบบการอ้างอิง

วินัย หริ่มเทศ. (2025). การบริหารจัดการกับการบูรณาการตามหลักโลกธรรมของนักการเมือง. วารสาร มจร โกศัยปริทรรศน์, 2(1), 68–76. สืบค้น จาก https://so12.tci-thaijo.org/index.php/jmkr/article/view/2425