ปัญหาการกำหนดโทษทางอาญาของพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2560 : ศึกษากรณีการรายงานการใช้จ่ายเงินอุดหนุนด้วยข้อความอันเป็นเท็จของพรรคการเมือง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาปัญหาการกำหนดโทษทางอาญา
ของพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2560 : ศึกษากรณี
การรายงานการใช้จ่ายเงินอุดหนุนด้วยข้อความอันเป็นเท็จของพรรคการเมือง
2) เพื่อเปรียบเทียบการกำหนดโทษทางอาญา กรณีการรายงานการใช้จ่ายเงินอุดหนุนด้วยข้อความอันเป็นเท็จของพรรคการเมืองตามกฎหมายไทยและต่างประเทศ 3) เพื่อเสนอแนวทางในการปรับปรุงแก้ไขการกำหนดโทษทางอาญา กรณีการรายงานการใช้จ่ายเงินอุดหนุนด้วยข้อความอันเป็นเท็จของพรรคการเมืองของไทย การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ
โดยศึกษาวิจัยจากเอกสาร บทบัญญัติกฎหมาย หนังสือ บทความ งานวิจัย วิทยานิพนธ์ เอกสารวิชาการอื่น รวมถึงกฎหมายที่เกี่ยวข้อง โดยการวิเคราะห์เชิงพรรณนา และศึกษากฎหมายเปรียบเทียบระหว่างประเทศไทย ญี่ปุ่น และอังกฤษ โดยวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบ
ผลการวิจัยพบว่า 1) โทษทางอาญา มาตรา 130 แห่งพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2560 ไม่สามารถข่มขู่ยับยั้งการกระทำความผิดได้อย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากระบบโทษปรับแบบตายตัวไม่ได้สัดส่วนกับความร้ายแรงกับความผิด 2) การกำหนดโทษทางอาญา ในไทยและญี่ปุ่นเป็นระบบโทษปรับแบบตายตัว แต่ทั้งนี้ ญี่ปุ่นได้กำหนดโทษจำคุก หรือทั้งจำทั้งปรับไว้ด้วย และอังกฤษเป็นระบบโทษปรับแบบยืดหยุ่นและมีโทษจำคุก 3) เห็นควรแก้ไขเพิ่มเติมบทบัญญัติ มาตรา 130 แห่งพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2560 โดยกำหนดให้มีโทษจำคุก เปลี่ยนระบบโทษปรับเป็นปรับตามจำนวนเท่าของผลประโยชน์ที่จะได้รับ เพิ่มมาตรการป้องกันการกระทำความผิดซ้ำ และกำหนดให้เป็นความผิดฐานฉ้อโกงรัฐ เพื่อให้โทษทางอาญาในความผิดดังกล่าวมีผลบังคับใช้ที่มีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้นและบรรลุวัตถุประสงค์ได้
Article Details
เอกสารอ้างอิง
คมสัน ทองชม. (2566). การบังคับคดีอาญา: ศึกษากรณีปัญหาเกี่ยวกับการบังคับโทษปรับและการใช้มาตรการเสริมแทนค่าปรับ. เรียกใช้เมื่อ 20 มิถุนายน 2569 จาก https://library.coj.go.th/pdf-view.html?fid=51351&table=files_biblio
จิรวุฒิ ลิปิพันธ์. (2550). รายงานผลการวิจัยเรื่องปัญหาโทษปรับในประเทศไทย. ใน รายงานการวิจัย. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ณรงค์ ใจหาญ. (2543). กฎหมายอาญาว่าด้วยโทษและวิธีการเพื่อความปลอดภัย. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
นิรชา บุญอภัย. (2561). ความผิดฐานฉ้อโกง:ศึกษากรณีการฉ้อโกงการบริการ. ใน นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
ปกป้อง ศรีสนิท. (2569). กฎหมายอาญาชั้นสูง. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
พิชยนต์ นิพาสพงษ์. (2542). โทษปรับโดยกำหนดตามวันและรายได้ (Day-Fine). ใน นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. มหาวิทยลัยธรรมศาสตร์.
พลประสิทธิ์ ฤทธิ์รักษา. (2539). ความผิดและระวางโทษสำหรับผู้ฉ้อโกงรัฐในระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม. สรรพากรสาส์น, 43(4), 126-132.
พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง. (2560). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 105 ก หน้า 1 (1 ตุลาคม 2560).
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย. (2560). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 134 ตอนที่ 40 ก หน้า 1 (6 เมษายน 2560).
วรพจน์ บุญพร. (2548). การสนับสนุนพรรคการเมืองโดยรัฐ: ศึกษาหลักเกณฑ์และวิธีการสนับสนุนทางการเงินแก่พรรคการเมืองตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยพรรคการเมือง พ.ศ. 2541. ใน นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สมบูรณ์ วงศ์พระจันทร์. (2547). ความผิดฐานฉ้อโกงตามกฎหมายเยอรมัน-ไทย-ลาว. ใน นิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. มหาวิทยลัยธรรมศาสตร์.
สำนักงานคณะกรรมการการเลือกตั้ง. (2568). รายงานของผู้สอบบัญชีและรายงานการเงินของสำนักงาน. เรียกใช้เมื่อ 20 มิถุนายน 2569 จาก https://www.ect.go.th/ ect_th/th/db_119_ect_th_download_217
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตในภาครัฐ. (2569). แผนปฏิบัติราชการรายปี (พ.ศ. 2569). เรียกใช้เมื่อ 20 มิถุนายน 2569 จาก https://www.pacc.go.th/ uploads/files/pacc_plan2569.pdf
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2561). การบริจาคเงินให้แก่พรรคการเมือง. เรียกใช้เมื่อ 20 มิถุนายน 2569 จาก https://old.parliament.go.th/ewtadmin/ ewt/parliament_parcy/ewt_dl_link.php?nid=47852&filename=house2558_2
อัจฉรียา ชูตินันทน์. (2566). อาชญาวิทยาและทัณฑวิทยา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
Bentham, J. (1907). An Introduction to the Principles of Morals and Legislation. Oxford : Clarendon Press.