การพัฒนาและทดลองใช้รูปแบบ VITAL-CARE MODEL เพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนให้มีคุณลักษณะดี เก่ง มีสุข วิทยาลัยเทคนิคพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาและทดลองใช้รูปแบบ VITAL-CARE MODEL เพื่อพัฒนา คุณภาพผู้เรียนวิทยาลัยเทคนิคพิบูลมังสาหาร จังหวัดอุบลราชธานี 2) ศึกษา ผลด้านความ “เก่ง” 3) ด้านความ “ดี” และ 4) ด้าน “มีสุข” ของผู้เรียนเปรียบเทียบกับ ปีการศึกษา 2567 ใช้ระเบียบวิธีวิจัยและพัฒนา (R&D) แบบผสมผสาน ตามแนวคิดของ Borg and Gall 4 ระยะ กลุ่มเป้าหมาย ได้แก่ ผู้บริหาร ครูและบุคลากร 85 คน ผู้เรียน 300 คน ผู้แทนสถานประกอบการ 20 แห่ง และผู้เชี่ยวชาญ 12 คน เครื่องมือ ได้แก่ แบบ สัมภาษณ์ แบบสอบถาม แบบประเมินรูปแบบ และแบบประเมินคุณลักษณะ ดี เก่ง มีสุข วิเคราะห์ข้อมูลด้วย ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า 1) รูปแบบ VITAL-CARE MODEL ประกอบด้วย 9 องค์ประกอบ ได้แก่ V (Vision & Values) I (Integrated Learning) T (Teacher Development) A (Active Participation) L (Life Skills) C (Collaboration) A (Assessment & Evaluation) R (Research-based Practice) และ E (Empowerment) ดำเนินงานตามวงจร PDCA รูปแบบฉบับสมบูรณ์มีความเหมาะสมระดับมากที่สุด (x̄ = 4.76) และความเป็นไปได้ระดับมาก (x̄ = 4.25) 2) ด้าน “เก่ง” ผู้สำเร็จการศึกษามี GPA ไม่ต่ำกว่า 2.50 เพิ่มเป็นร้อยละ 100 ผ่านมาตรฐานวิชาชีพเพิ่มจากร้อยละ 88.34 เป็นร้อยละ 100 และคะแนน V-NET เพิ่มขึ้นร้อยละ 8.55 3) ด้าน “ดี” คุณธรรม 5 ด้านเพิ่มจากระดับปานกลางเป็นระดับมาก (x̄ = 3.54 เป็น 4.18) ร้อยละ 84.67 ผ่านการประเมินระดับดีขึ้นไปและชั่วโมงจิตอาสาเพิ่มขึ้นร้อยละ 47.06 และ 4) ด้าน “มีสุข” ผู้พบสารเสพติดลดลงร้อยละ 98.04 สุขภาวะทางจิต-อารมณ์ และทางสังคมเพิ่มเป็นระดับมาก และ อัตราการออกกลางคันลดลงจากร้อยละ 6.80 เหลือร้อยละ 4.20 ผ่านเกณฑ์ทุกตัวชี้วัดครบทั้ง 3 มิติ ดี เก่ง มีสุข
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กองทุนเพื่อความเสมอภาคทางการศึกษา. (2566). กรอบแนวคิด Student Well-being สำหรับสถานศึกษาอาชีวศึกษา. กรุงเทพฯ: กสศ.
นวรัตน์ ศึกษากิจ. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของผู้เรียนอาชีวศึกษา. วารสารวิชาการอาชีวศึกษา, 12(2), 45–58.
วนรัตน์ อรรถสาร. (2565). ระบบดูแลช่วยเหลือผู้เรียนอาชีวศึกษา: ปัจจัยสำคัญในการลดการออกกลางคัน. วารสารการศึกษาและการพัฒนาสังคม, 18(1), 23–40.
สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา. (2561). มาตรฐานการอาชีวศึกษา พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2567). รายงานสภาวการณ์การศึกษาไทยในเวทีโลก พ.ศ. 2567. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
Bandura, A. (1997). Self-efficacy: The exercise of control. New York: Freeman.
Bass, B. M. (1985). Leadership and performance beyond expectations. New York: Free Press.
Bloom, B. S. (1976). Human characteristics and school learning. New York: McGraw-Hill.
Borg, W. R., & Gall, M. D. (1989). Educational research: An introduction. (5th ed.). New York: Longman.
CASEL. (2020). CASEL's SEL framework. Collaborative for Academic. Social, and Emotional Learning.
Cipriano, C., Strambler, M. J., Naples, L. H., et al. (2023). The state of evidence for social and emotional learning: A contemporary meta-analysis of universal school-based SEL interventions. Child Development, 94(5), 1181–1204.
Cronbach, L. J. (1951). Coefficient alpha and the internal structure of tests. Psychometrika, 16(3), 297–334.
Darling-Hammond, L. (2000). Teacher quality and student achievement. Education Policy Analysis Archives, 8(1), 210.
Deci, E. L., & Ryan, R. M. (1985). Intrinsic motivation and self-determination in human behavior. New York: Plenum Press.
Deming, W. E. (1986). Out of the crisis. Cambridge, MA: MIT Press.
DuFour, R. (2004). What is a professional learning community?. Educational Leadership, 61(8), 6–11.
Eyler, J., & Giles, D. E. (1999). Where's the learning in service-learning?. San Francisco: Jossey-Bass.
Hattie, J. (2009). Visible learning: A synthesis of over 800 meta-analyses relating to achievement. New York: Routledge.
Kohlberg, L. (1984). The psychology of moral development. San Francisco: Harper & Row.
Lickona, T. (1991). Educating for character: How our schools can teach respect and responsibility. New York: Bantam Books.
Miller, R. (1990). What are schools for? Holistic education in American culture. Brandon, VT: Holistic Education Press.
Noble, T., McGrath, H., Roffey, S., & Rowling, L. (2008). Scoping study into approaches to student wellbeing: Final report. Canberra: Australian Catholic University and Erebus International.
Partnership for 21st Century Learning. (2015). Framework for 21st century learning. Washington, DC: P21.
Rovinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2, 49–60.
