การประชาสัมพันธ์เพื่อการป้องกันภัยผ่านสื่อออนไลน์ ของหน่วยงานภาครัฐในจังหวัดสมุทรสาคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาระดับความคิดเห็นของประชาชนต่อรูปแบบการประชาสัมพันธ์เพื่อการป้องกันภัยผ่านสื่อออนไลน์ของหน่วยงานภาครัฐในจังหวัดสมุทรสาคร และ 2) เพื่อศึกษาระดับการรับรู้ของประชาชนต่อการประชาสัมพันธ์ป้องกันภัยผ่านสื่อออนไลน์ของหน่วยงานภาครัฐในจังหวัดสมุทรสาคร เป็นการวิจัยเชิงผสมผสาน (Mixed Methods Research) เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามจากประชาชนในจังหวัดสมุทรสาคร จำนวน 50 คน ร่วมกับการวิเคราะห์เนื้อหาจากสื่อสังคมออนไลน์ในช่วงปี พ.ศ. 2568 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ และค่าเฉลี่ย ร่วมกับการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1) ประชาชนมีความคิดเห็นต่อรูปแบบการประชาสัมพันธ์เพื่อการป้องกันภัยผ่านสื่อออนไลน์ของหน่วยงานภาครัฐในจังหวัดสมุทรสาครโดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̄ = 3.71) โดยให้ความสำคัญกับความน่าเชื่อถือของข้อมูลจากหน่วยงานภาครัฐที่มีแหล่งที่มาชัดเจน อย่างไรก็ตาม การสื่อสารยังมีข้อจำกัดด้านการโต้ตอบและการอธิบายขั้นตอนการปฏิบัติตนที่เข้าใจง่าย ส่งผลให้การสื่อสารส่วนใหญ่ยังเป็นแบบทางเดียว
2) ประชาชนมีการรับรู้ข้อมูลข่าวสารด้านการป้องกันภัยผ่านสื่อออนไลน์ในระดับสูง โดยส่วนใหญ่เปิดรับข้อมูลผ่าน Facebook ร้อยละ 96 รองลงมาคือ LINE OA ของหน่วยงานภาครัฐ เนื่องจากสามารถเข้าถึงข้อมูลได้รวดเร็วและทันต่อสถานการณ์ โดยเฉพาะจากกลุ่มชุมชนออนไลน์ในพื้นที่ ทั้งนี้ เนื้อหาการสื่อสารส่วนใหญ่มุ่งเน้นการแจ้งเตือนภัยในภาวะฉุกเฉิน ขณะที่การสื่อสารด้านการเตรียมความพร้อม การฟื้นฟูหลังเกิดภัย และการใช้สื่อมัลติมีเดียเพื่อเสริมความเข้าใจยังมีไม่เพียงพอ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย. (2568). ปภ.ชูแพลตฟอร์มสื่อ Social Media และแอปพลิเคชันรับข้อมูลข่าวสารสาธารณภัย รู้ก่อน-รู้รับมือ-ลดเสี่ยงภัย. เรียกใช้เมื่อ 29 มีนาคม 2569 จาก https://region4.prd.go.th/th/content/category/detail/ id/799/iid/387565
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2567). กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม ตั้งทีมปราบ “เฟคนิวส์”. เรียกใช้เมื่อ 29 มีนาคม 2569 จาก https://www.prd.go. th/th/content/category/detail/id/39/iid/307866
กฤชณัท แสนทวี. (2566). การใช้ประโยชน์และความพึงพอใจจากการเปิดรับข้อมูลข่าวสารและการสื่อสารในภาวะวิกฤต COVID-19 จากหน่วยงานภาครัฐไทยของประชาชน. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 11(1), 69–81.
ขวัญฤทัย ศรีวัฒนพล และทวีศักดิ์ รูปสิงห์. (2567). แนวทางการบริหารสื่อสังคมออนไลน์ (Social Media) เพื่อการรับรู้ข่าวสารประชาสัมพันธ์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและ อุตสาหกรรม, 36(130), 144–153.
จังหวัดสมุทรสาคร. (ม.ป.ป.). จังหวัดสมุทรสาคร. เรียกใช้เมื่อ 29 มีนาคม 2569 จาก https://www.samutsakhon.go.th/comacepollspolls/
จุฑารัตน์ ศราวณะวงศ์. (2558). แนวทางการใช้สื่อสังคมออนไลน์กับงานประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. วารสารวิจัยสมาคมห้องสมุดแห่งประเทศไทยฯ, 8(2), 55–69.
บุญชุม อัจฉรา และบุญชุติมา สมิทธิ์. (2567). การสื่อสารความเสี่ยงทางสาธารณสุขของกรมควบคุมโรค: บทเรียนการสื่อสารความเสี่ยงในสถานการณ์โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 (COVID-19) ประเทศไทย. วารสารสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ 7 ขอนแก่น, 31(3), 80–92.
พระราชบัญญัติป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย พ.ศ. 2550. (2550). ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 124 ตอนที่ 52 ก หน้า 1-23 (7 กันยายน 2550).
สำนักงานแรงงานจังหวัดสมุทรสาคร. (2567). บทที่ 1 ภาวะเศรษฐกิจและสังคมของจังหวัดสมุทรสาคร. เรียกใช้เมื่อ 29 มีนาคม 2569 จาก https://samutsakhon.mol.go.th/ wp-content/uploads/sites/52/2024/08/2.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2566). คณะกรรมการสถิติระดับจังหวัดสมุทรสาคร. เรียกใช้เมื่อ 29 มีนาคม 2569 จาก https://smsakhon.nso.go.th/images/area_stat_managing/ stat_smsakhon_plan_66-70.pdf
CDC. (2014). Crisis and emergency risk communication (CERC) manual. Centers for Disease Control and Prevention.
Grunig, J. E., & Hunt, T. (1984). Managing public relations. Holt, Rinehart and Winston.
NECTEC. (2002). อินเทอร์เน็ตกับความเหลื่อมล้ำ. เรียกใช้เมื่อ 29 มีนาคม 2569 จาก https://www.nectec.or.th/schoolnet/library/createweb/10000/technology/10000-4909.html
WHO. (2015). Communicating risk in public health emergencies. World Health Organization.
