การวิเคราะห์ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีผลต่อความตระหนักและพฤติกรรม การคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA) ในการจัดการสารสนเทศ งานเวชศาสตร์นิวเคลียร์ของนักศึกษารังสีเทคนิค คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความรู้ ทัศนคติ การรู้เท่าทันดิจิทัล และพฤติกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA) รวมถึงวิเคราะห์ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมดังกล่าวในการจัดการสารสนเทศงานเวชศาสตร์นิวเคลียร์ กลุ่มตัวอย่างคือนักศึกษารังสีเทคนิคชั้นปีที่ 3 คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้คือแบบสอบถาม วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและการวิเคราะห์การถดถอย ผลการวิจัยพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง 20 คน (ร้อยละ 66.67) เพศชาย 10 คน (ร้อยละ 33.33) และทั้งหมด (ร้อยละ 100.00) เป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 ที่ผ่านการฝึกปฏิบัติงานในหน่วยงานเวชศาสตร์นิวเคลียร์แล้ว ส่งผลให้กลุ่มตัวอย่างมีความรู้ ทัศนคติ และการรู้เท่าทันดิจิทัลในเกณฑ์ดี ผลการวิเคราะห์อิทธิพลพบว่า ทัศนคติต่อความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วยและการรู้เท่าทันดิจิทัลเป็นปัจจัยเชิงสาเหตุสำคัญที่ส่งอิทธิพลเชิงบวกต่อพฤติกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยมีประสบการณ์ฝึกปฏิบัติงานทางคลินิกร้อยละ 100 เป็นตัวบ่มเพาะความตระหนักรู้ ผลวิจัยนี้สามารถนำไปใช้พัฒนาหลักสูตรที่บูรณาการทักษะวิชาชีพเข้ากับจริยธรรมและการคุ้มครองข้อมูลในยุคดิจิทัลต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกียรติศักดิ์ เจนวิทยากุล และคณะ. (2564). การรู้เท่าทันดิจิทัลและจริยธรรมทางสารสนเทศของนักศึกษาวิทยาศาสตร์สุขภาพ. วารสารเทคโนโลยีและสื่อสารการศึกษา, 16(21), 35-48.
คณะกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล. (2562). พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562. ราชกิจจานุเบกษา เล่ม 136 ตอนที่ 69 ก หน้า 52 (27 พฤษภาคม 2562).
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2566ก). แนวปฏิบัติการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลสำหรับบุคลากรและผู้ฝึกปฏิบัติงานในโรงพยาบาลสงขลานครินทร์. คณะ แพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
คณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2566ข). แนวปฏิบัติการจัดการข้อมูลสารสนเทศทางการแพทย์และระบบ PACS. คณะแพทยศาสตร์มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ธนพล มโนเจริญ และคณะ. (2565). ความตระหนักและพฤติกรรมการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ปฏิบัติงานในโรงพยาบาลรัฐ. วารสารวิจัยระบบสาธารณสุข, 16(3), 375-388.
มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2565ก). ประกาศมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ เรื่อง นโยบายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2565. มหาวิทยาลัยสงขลา
นครินทร์.มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. (2565ข). นโยบายการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลและธรรมาภิ บาลข้อมูล มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
วรรณภา ศิริพงษ์. (2566). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจในการคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลผู้ป่วยตามทฤษฎีพฤติกรรมตามแผน. วารสารพยาบาลศาสตร์, 41(1), 75-89.
Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179-211. https://doi.org/10.1016/0749-5978(91)90020-T
Alshammari, A. (2022). Health informatics students’ attitudes and behaviors towards patient data privacy. International Journal of Health Sciences, 6(S1), 1410-1419.
Chen, J., et al. (2023). Digital privacy paradox in healthcare students: A cross-sectional study. Journal of Medical Systems, 47(1).
Smith, R., et al. (2021). Radiology and the GDPR: A systematic review of data protection challenges in medical imaging. European Radiology, 31(7), 4431-4443.
World Health Organization. (2021). Health data governance: Privacy and security in the digital age. WHO Press.
