การศึกษาแนวทางการพัฒนาทักษะการโค้ชศึกษานิเทศก์ใหม่ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์คือ 1) เพื่อศึกษาศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นในการพัฒนาทักษะการโค้ชของศึกษานิเทศก์ใหม่ 2) เพื่อศึกษา แนวทางการพัฒนาทักษะการโค้ชของศึกษานิเทศก์ใหม่ 3) เพื่อวิเคราะห์ประเมินแนวทาง การพัฒนาทักษะการโค้ชของศึกษานิเทศก์ใหม่ ในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุดรธานี การวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 เป็นการศึกษาสภาพปัจจุบันและสภาพที่พึงประสงค์ ความต้องการจำเป็น เป็นวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่างคือศึกษานิเทศก์ใหม่จำนวน 59 คน เครื่องมือเป้นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความเชื่อมั่น 0.98 วิเคราะห์ข้อมูลหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ระยะที่ 2 เป็นการหาแนวทางการพัฒนาทักษะการโค้ชของศึกษานิเทศก์ใหม่ เครื่องมือเป็นการประชุมอภิปรายแบบพหุลักษณะเพื่อหาฉันทามติ เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง 8 คน เป็นการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ระยะที่ 3 เป็นการประเมินแนวทางการพัฒนาทักษะการโค้ชของศึกษานิเทศก์ใหม่ เป็นวิจัยเชิงคุณภาพ กลุ่มตัวอย่าง 9 คน เครื่องมือเป็นแบบประเมินมาตราส่วน วิเคราะห์ข้อมูลหาค่าเฉลี่ยและส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย สรุปได้ว่า 1) สภาพปัจจุบันของทักษะการโค้ชโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ขณะที่สภาพที่พึงประสงค์อยู่ในระดับมากที่สุด ค่าความต้องการจำเป็นอยู่ระหว่าง 0.572–0.876 2) แนวทางการพัฒนาทักษะการโค้ชของศึกษานิเทศก์ใหม่ ประกอบด้วย 6 ด้าน รวมทั้งหมด 30 แนวทาง 3) ผลการประเมินแนวทาง พบว่า ทั้งด้านความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ ในภาพรวมทั้งด้านความเป็นไปได้มากที่สุด ( x̅ = 5.00, SD = 0) และความเป็นประโยชน์ อยู่ในระดับ มากที่สุด (x̅ = 5.00, SD=0)
Article Details
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ นิรัติพัฒนะศัย และคณะ. (2555). การโค้ชเพื่อการพัฒนาบุคลากร. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จิรโรจน์ ติกกะวี. (2559). การโค้ชเพื่อการพัฒนาศักยภาพบุคลากร. เรียกใช้เมื่อ 12 มกราคม 2569 จาก http://www.coachingonline.com
ทิศนา แขมมณี. (2562). ศาสตร์การสอน: แนวทางการจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุษราคัม ศรีจันทร์. (2560). รูปแบบการโค้ชทางปัญญาแบบเพื่อนช่วยเพื่อนเพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนการสอนของครู. วารสารวิชาการทางการศึกษา, 84–95.
สมเกียรติ ทานอก และคณะ. (2556). การพัฒนาครูโดยใช้กระบวนการระบบพี่เลี้ยง. วารสารวิชาการทางการศึกษา, 1(2), 45–60.
สมชาย ภคภาสน์วิวัฒน์. (2563). การพัฒนาองค์กรและการจัดการเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการเสริมสร้างสุขภาพ. (2560). รายงานการพัฒนาทุนมนุษย์. กรุงเทพฯ: สสส.
หน่วยศึกษานิเทศก์ สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2567). กรอบการพัฒนาการนิเทศการศึกษา ประจำปีงบประมาณ พ.ศ.2567. กรุงเทพฯ: สพฐ.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). การโค้ชเพื่อการพัฒนาครูและบุคลากรทางการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Creswell, J. W., Plano Clark, V. L., Gutman, M., & Hanson, W. (2003). Advanced mixed methods research designs. In A. Tashakkori & C.
Teddlie (Eds.), Handbook of mixed methods in social & behavioral research (pp. 209–240). Thousand Oaks, CA: Sage.
International Coach Federation & PricewaterhouseCooper. (2009). Global coaching study. Retrieved from http://www.coachfederation.org
Lofthouse, R., Leat, D., & Towler, C. (2010). Improving coaching in schools. Educational Review, 62(1), 35–45.