การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 ในการเพิ่มสมรรถนะของนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวัดศรีสุนทร (มิตรภาพ 15) อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต

Main Article Content

พระดนุพล คุณากโร (ลุ้งส้าน)

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการเพิ่มสมรรถนะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวัดศรีสุนทร (มิตรภาพ 15) อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต       2) เพื่อศึกษาหลักอิทธิบาท 4 ที่ปรากฏในคัมภีร์พระพุทธศาสนา และ 3) เพื่อประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 ในการเพิ่มสมรรถนะของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โรงเรียนวัดศรีสุนทร (มิตรภาพ 15) อำเภอถลาง จังหวัดภูเก็ต การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้การสัมภาษณ์เชิงลึก กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 20 รูป/คน ได้แก่พระภิกษุที่เป็นพระสอนศีลธรรม 2 รูป ผู้บริหารสถานศึกษา 5 คน คณะกรรมการสถานศึกษา 3 คน และตัวแทนผู้ปกครอง 10 คน คัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้คือแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญ และเก็บรวบรวมข้อมูลภาคสนามอย่างเป็นระบบ จากนั้นนำข้อมูลมาวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา และสังเคราะห์เชิงพรรณนา


  ผลการวิจัยพบว่า 


  1. การเพิ่มสมรรถนะของนักเรียนเป็นกระบวนการสำคัญในการพัฒนาผู้เรียนให้มีความรู้ ทักษะ และคุณธรรม สามารถดำรงชีวิตได้อย่างมีความสุข อย่างไรก็ตาม นักเรียนยังมีข้อจำกัดด้านแรงจูงใจ ความเพียร สมาธิ และความรับผิดชอบ ซึ่งมีสาเหตุมาจากปัจจัยด้านครอบครัว โรงเรียน และสภาพแวดล้อมทางสังคม

  2. หลักอิทธิบาท 4 ได้แก่ ฉันทะ วิริยะ จิตตะ และวิมังสา เป็นหลักธรรมที่มุ่งพัฒนากาย จิต และปัญญา เพื่อสร้างความสำเร็จในการเรียนรู้และการดำเนินชีวิต โดยเน้นความพอใจในสิ่งที่ทำ ความเพียรพยายาม ความตั้งใจมั่น และการใช้ปัญญาในการพิจารณาอย่างรอบคอบ

  3. การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 ในการจัดการเรียนการสอน สามารถพัฒนาสมรรถนะของนักเรียนได้อย่างเป็นรูปธรรม กล่าวคือ นักเรียนมีความกระตือรือร้นในการเรียน เข้าเรียนสม่ำเสมอ มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงขึ้น มีความรับผิดชอบและส่งงานตรงเวลา
    มีวินัยในตนเอง มีสมาธิในการเรียน และสามารถคิดวิเคราะห์ แก้ปัญหา และตัดสินใจได้อย่างมีเหตุผล นอกจากนี้ยังส่งผลต่อความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างครูกับนักเรียน และบรรยากาศการเรียนรู้ที่เอื้อต่อการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

พระราชธรรมนิเทศ (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2536). ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สภาการศึกษามหามกุฎราชวิทยาลัย.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพฯ: สหธรรมมิก จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2551). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 12). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระธรรมโกศาจารย์ (ประยูร ธมมจิตฺโต). (2543). ธรรมะกับการทางาน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มูลนิธิพุทธรรม.

พระเทพดิลก (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2545). ความสำเร็จหลักธรรมสู่ความสำเร็จและสันติสุข. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ธรรมสภา.

พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2543). ธรรมะกับการทำงาน. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มูลนิธิพุทธธรรม.

ณรงค์กร ยังรอด. (2563). การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 ในการส่งเสริมศักยภาพการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่สำนักงานพระพุทธศาสนาจังหวัดสตูล. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราช.

พระสมชาติ ขนฺติโก (วรรณเพชร์). (2565). การประยุกต์ใช้หลักอิทธิบาท 4 กับการบริหารงานของผู้นำชุมชนในเขตองค์การบริหารส่วนตำบลชิงโค อำเภอสิงหนคร จังหวัดสงขลา. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระอนุชา สาโม (มะสุนี). (2567). การปรับใช้หลักอิทธิบาท 4 ในการปฏิบัติตนของนักเรียนระดับมัธยมศึกษาตอนต้นโรงเรียนเทศบาลบ้านคลองภาษี อำเภอกันตัง จังหวัดตรัง. ใน วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระมหาธีรไนย ปริยตฺติเมธี. (2567). การจัดการเรียนรู้ตามหลักอิทธิบาท 4 ในรายวิชาพระพุทธศาสนาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนชุมชนวัดวังเคียน จังหวัดชัยนาท. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 9(1), 215-216.