ประสิทธิผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะการเป็นแกนนำนักศึกษา ในการป้องกันการสูบบุหรี่ มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะการเป็นแกนนำนักศึกษาในการป้องกันการสูบบุหรี่ และ
2) เปรียบเทียบผลของโปรแกรมการพัฒนาทักษะการเป็นแกนนำนักศึกษาในการป้องกันการสูบบุหรี่ก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ แกนนำนักศึกษาคณะพยาบาลศาสตร์ สาขาพยาบาลศาสตร์ ชั้นปีที่ 2 มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี จำนวน 40 คน ซึ่งได้มาโดยการคัดเลือกแบบเจาะจง ดำเนินการทดลองกับกลุ่มตัวอย่างเพียงกลุ่มเดียว เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบทดสอบก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรม โปรแกรมการพัฒนาทักษะประกอบด้วยกิจกรรมการให้ความรู้เกี่ยวกับบุหรี่ การฝึกทักษะการให้คำปรึกษา และกิจกรรมจำลองสถานการณ์การสอนและการให้คำปรึกษา วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเปรียบเทียบ
ผลการวิจัย พบว่า แกนนำนักศึกษาหลังเข้าร่วมโปรแกรมมีคะแนนเฉลี่ยทักษะการเป็นแกนนำนักศึกษาในการป้องกันการสูบบุหรี่สูงกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .001 ในทุกด้าน ได้แก่ ความรู้เกี่ยวกับบุหรี่ ทัศนคติต่อการสูบบุหรี่ การจัดการตนเองในการป้องกันการสูบบุหรี่ ทักษะการให้คำปรึกษา ทักษะการสอนรายกลุ่ม และความเชื่อทางสุขภาพ นอกจากนี้ ผลการประเมินประสิทธิผลของการจัดการเรียนรู้ภายใต้โปรแกรมโดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยเฉพาะด้านการใช้เทคนิคการสอนและสื่อเทคโนโลยีที่หลากหลาย การเตรียมความพร้อมในการสอน และบุคลิกภาพของผู้จัดกิจกรรม ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่าโปรแกรมการพัฒนาทักษะการเป็นแกนนำนักศึกษาสามารถเสริมสร้างศักยภาพด้านความรู้และทักษะของแกนนำนักศึกษาในการนำไปประยุกต์ใช้เพื่อการป้องกันการสูบบุหรี่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กรมควบคุมโรค. (2566). รายงานประจำปี 2566 กรมควบคุมโรค. กรุงเทพฯ: กระทรวงสาธารณสุข.
ธนูธวัช. (2563). ผลการใช้เทคนิค 5A, 5D, 5R และ STAR ที่มีผลต่อการลดอัตราการสูบบุหรี่ในผู้ป่วยโรคเรื้อรังที่มารับบริการที่คลินิกของโรงพยาบาลหนองพอก จังหวัดร้อยเอ็ด. วารสารวิจัยและพัฒนานวัตกรรมทางสุขภาพ, 1(3), 1–14.
ปราณี แผนดี. (2563). ประสิทธิผลของโปรแกรมส่งเสริมการเลิกสูบบุหรี่ต่อความรู้ ทัศนคติ และพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของนักศึกษา. วารสารวิชาการสาธารณสุขชุมชน, 11(91), 57.
ปิยนันวดี เสน่ห์ธนวัชร์. (2562). ความคิดเห็นที่มีต่อพฤติกรรมการสูบบุหรี่ของนักเรียนวิทยาลัยเทคโนโลยีภาคตะวันออก (อี.เทค) อำเภอพานทอง จังหวัดชลบุรี. ชลบุรี: วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคตะวันออก.
เมตตา ไชยเชษฐ์. (2563). การพัฒนาทักษะการให้คำปรึกษาของผู้ให้คำปรึกษาโดยใช้กระบวนการสะท้อนคิดในรายวิชาการสื่อสาร การสอน และการให้คำปรึกษาทางสุขภาพ. วารสารวิทยาลัยพยาบาลพระจอมเกล้าจังหวัดเพชรบุรี, 3(2), 1–17.
รัชตะ รอสูงเนิน, ธนาคาร เสถียรพูนสุข, สาธิต สีเสนชุย, วัชรากร หวังหุ้นกลาง, และวันฉัตร โสฬส. (2564). แนวทางการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในการเลิกบุหรี่. วารสารวิทยาลัยนครราชสีมา, 15(2), 362–376.
สุธีกาญจน์ ไชยลาภ และคณะ. (2561). การใช้กิจกรรมส่งเสริมประสบการณ์วิชาชีพเพื่อเสริมสร้างความรู้และทักษะการป้องกันพิษภัยจากบุหรี่ของนักศึกษาพยาบาล. วารสารพยาบาล, 67(1), 33-39, 2561.
Ruhl, J. (1985). Leadership development and practical learning in health promotion. National Institutes of Health, 9(4),e001269.
Smith, A. (1991). Success of health promotion projects among youth. Health Education, 100(6),237–241.
Warren, B., & Dennis, C. (1980). Knowledge, skills, and social support in health behavior change. Journal of Health Education, 27(3),275–290.
