การบริหารจัดการภาครัฐเพื่อป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์สินค้าแบรนด์เนม ในกรุงเทพมหานคร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ1) ศึกษาสภาพปัญหาการละเมิดลิขสิทธิ์สินค้าแบรนด์เนม ในกรุงเทพมหานคร 2) วิเคราะห์การบริหารจัดการภาครัฐเพื่อป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์สินค้าแบรนด์เนมในกรุงเทพมหานคร และ 3) เสนอแนวทางการบริหารจัดการภาครัฐเพื่อป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์สินค้าแบรนด์เนมในกรุงเทพมหานครให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลจากผู้ที่เกี่ยวข้องภาครัฐ ภาคเอกชน นักวิชาการ ผู้เชี่ยวชาญ และประชาชน จำนวน 30 คน โดยการสัมภาษณ์เชิงลึก เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสัมภาษณ์ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1) สภาพปัญหาการละเมิดลิขสิทธิ์สินค้าแบรนด์เนมในกรุงเทพมหานคร พบปัญหาจากข้อจำกัดด้านกฎหมาย ความพร้อมของเจ้าหน้าที่ เครือข่ายผู้กระทำผิดที่มีความซับซ้อน และทัศนคติผู้บริโภคที่ยอมรับสินค้าลอกเลียนแบบ สถานการณ์ พบว่าการจำหน่ายสินค้าปลอมยังแพร่กระจายในย่านการค้าที่สำคัญและขยายสู่ช่องทางออนไลน์มากขึ้น ก่อให้เกิดความเสียหายต่อเศรษฐกิจและภาพลักษณ์ของประเทศอย่างต่อเนื่อง 2) การบริหารจัดการภาครัฐเพื่อป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์สินค้าแบรนด์เนมในกรุงเทพมหานคร พบว่า การบังคับใช้กฎหมายมีความเข้มงวดมากขึ้น การประสานงานระหว่างหน่วยงานรัฐช่วยให้การสืบสวนและตรวจสอบมีความเป็นระบบ การรณรงค์ให้ความรู้แก่ประชาชนดำเนินอย่างต่อเนื่อง ขณะที่ภาคเอกชนสนับสนุนข้อมูลและเทคนิคเฉพาะที่จำเป็นต่อการทำงานของเจ้าหน้าที่ มีการจัดสรรงบประมาณและจัดหาทรัพยากรในการดำเนินการ และพัฒนาศักยภาพเจ้าหน้าที่อย่างสม่ำเสมอ และ (3) แนวทางการพัฒนาการบริหารจัดการภาครัฐเพื่อป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์สินค้าแบรนด์เนมในกรุงเทพมหานคร พบว่า ต้องอาศัยการบูรณาการทุกภาคส่วน การปรับปรุงกฎหมายให้สอดคล้องกับพฤติกรรมการละเมิดในยุคดิจิทัล การเพิ่มศักยภาพบุคลากร การลงทุนในเทคโนโลยีตรวจสอบ และการพัฒนาระบบข้อมูลร่วมกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ไทยอันดับ 8 ส่งออก สินค้าละเมิดลิขสิทธิ์. (2562). โพสต์ทูเดย์. เรียกใช้เมื่อ 26 ตุลาคม 2567 จาก https://www.posttoday.com/business/583810
นิธิกานต์ พิณเมืองงาม และนพรุจ ศักดิ์ศิริ. (2566). รูปแบบการละเมิดและแนวทางป้องกัน การละเมิดลิขสิทธิ์วรรณกรรมไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 14(1), 156-187.
ปิยะพล ภูดี. (2566). การนำนโยบายป้องกันและปราบปรามการละเมิดเครื่องหมายการค้าไปปฏิบัติของภาครัฐไทย (พ.ศ. 2562 - 2566). ใน สารนิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
“พาณิชย์” จับสินค้าปลอมครึ่งปี 747 คดี ยึดของกลาง 1.724 ล้านชิ้น. (2567, 30 กรกฎาคม). ผู้จัดการออนไลน์. เรียกใช้เมื่อ 26 ตุลาคม 2567 จาก https://mgronline.com/business/detail/9670000064254
รุ่งทิวา รัตนามาศ และคณะ. (2565). การศึกษาทัศนคติและพฤติกรรมการละเมิดลิขสิทธิ์และการตระหนักถึงลิขสิทธิ์ของภาพยนตร์บนวีดีโอสตรีมมิ่งเซอร์วิสของนักศึกษาระดับ ปริญญาตรี มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 1(1), 81–92.
วรสุดา สุขารมณ์. (2564). ความร่วมมือระหว่างองค์การในการพัฒนาอุตสาหกรรมการท่องเที่ยว. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขารัฐประศาสนศาสตร์. มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วีรพันธ์ เกษสังข์. (2565). การบริหาร 4M สำหรับการจัดการโครงการอย่างมีประสิทธิภาพ. เรียกใช้เมื่อ 26 ตุลาคม 2567 จาก https://www.entraining.net/course/การ บริหาร-4M-สำหรับการจัดการโครงการอย่างมีประสิทธิภาพ1day-WRP/
ศักดิ์สิทธิ์ ฆารเลิศ และ อลงกต สารกาล. (2560). ว่าด้วยแนวคิดการบริหารจัดการปกครองท้องถิ่นบนฐานเครือข่ายความร่วมมือ (Collaborative Local Governance).วารสารสังคมศาสตร์ นิติรัฐศาสตร์, 1(2), 87-106.
สหรัฐฯ คงสถานะไทยบัญชี WL พอใจความร่วมมือคุ้มครองทรัพย์สินทางปัญญา. สำนักข่าวอิน โฟเควสท์. (4 พฤษภาคม 2567). เรียกใช้เมื่อ 26 พ.ย. 2567 จาก https://www.infoquest.co.th/2024/396454
สำนักงานตำรวจแห่งชาติ. (2564). แผนปฏิบัติการป้องกันและปราบปรามการละเมิดทรัพย์สินทางปัญญาสำนักงานตำตรวจแห่งชาติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานตำรวจแห่งชาติ.
สิริวดี ชูเชิด. (2565). การพัฒนาสมรรถนะบุคลากรในการปฏิบัติงานให้มีประสิทธิภาพ.วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. 12(1), 223-238.
สุพิชฌาย์ ตันติธนากร. (2564). นโยบายภาครัฐในการป้องกันการละเมิดลิขสิทธิ์ สินค้าแบรนด์เนมในประเทศไทย. Ramkhamhaeng Journal of Public Administration, 4(2), 1-35.
สุพิชญ์กฤตา พาณิชกิจโรจน์ และนพรุจ ศักดิ์ศิริ. (2565). การป้องกันและปราบปรามการ ละเมิดเครื่องหมายการค้าในประเทศไทย. วารสารสังคมศาสตร์, 11(1), 91-102.
เสรี วงษ์มณฑา. (26 สิงหาคม 2567). การละเมิดลิขสิทธิ์ : ปัญหาใหญ่ที่เราต้องร่วมกันแก้ไข. กรุงเทพธุรกิจ. เรียกใช้เมื่อ 26 กันยายน 2567 จากhttps://www.bangkok biznews.com/pr-news/news/prnews/113643
อรรถสิทธิ์ เหมือนมาตย์. (2562). “สินค้าละเมิดลิขสิทธิ์” ขวัญใจมหาชน คน Gen Z. เรียกใช้เมื่อ 26 ตุลาคม 2567 จาก https://www.salika.co/2019/11/26/genz-coun terfeit-fakeproduct-mindset-behavior/
อวสานของก็อปฯ จริงหรือ? คุมเข้มห้ามนำเข้า - ส่งออก ไทยดิ้นหลุดบัญชีดำสหรัฐฯ. (8 มกราคม 2565). ผู้จัดการออนไลน์. เรียกใช้เมื่อ 26 ตุลาคม 2567 จาก https://mgronline.com/daily/detail/9650000001842
อชิรญาณ์ กลัดสวัสดิ์. (2566). การวิเคราะห์ปัญหาการละเมิดลิขสิทธิ์ตามหลักการของทฤษฎีอาชญาวิทยา. วารสารศิลปการจัดการ, 7(2), 442-460.
อภิชิต ดวงธิสาร, วิชาญ จันทร์อินทร์, กาบแก้ว ปัญญาไทย และ อภิญญา ดวงธิสาร. (2565). ปัญหาการกระทำละเมิดเครื่องหมายทางการค้า : ศึกษากรณีการเลียนแบบ เครื่องหมายการค้า. วารสารวิชาการสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค สาขามนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์, 8(2), 44-58.
อัครพันธ์ พิลา. (2564). ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการดำเนินธุรกิจของบริษัทแหลมฉบัง อินเตอร์เนชั่นแนล เทอร์มินอล จำกัด. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกริก.
Certo, S. C. (1991). Modern Management. Upper Saddle River, NJ: Pearson Education Inc.
Greenwood, W. T. (1965). Management and Organizational Behavior. Ohio: South Western.
Gulick, L., & Urwick, J. (1973). Papers on the Science of Administration. New York: Institute of Public Administration.
Huxham, C. & Vangen, S. (2013). Managing to Collaborate: the Theory and Practice of Collaborative Advantage. Routledge.
Wood, D. J., & Gray, B. (1991). Toward a comprehensive theory of collaboration. Journal of Applied Behavioral Science, 27(2), 139–167.
