การขับเคลื่อนนิเวศวัฒนธรรมบนฐานการพัฒนาชุมชนบ้านเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา ด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา

Main Article Content

พระครูโฆสิตวัฒนานุกูล (อนุกูล ปานประดิษฐ์)
พระครูวิจิตรศีลาจาร (ประสิทธิ์ กิตติโกฬะ)

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพปัญหานิเวศวัฒนธรรมของชุมชนบ้านเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา 2) ศึกษาวิเคราะห์หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาที่สามารถบูรณาการกับการขับเคลื่อนนิเวศวัฒนธรรม และ 3) ขับเคลื่อนนิเวศวัฒนธรรมบนฐานการพัฒนาชุมชนด้วยหลักธรรมทางพระพุทธศาสนา การวิจัยเป็นเชิงคุณภาพ ใช้แบบสัมภาษณ์เป็นเครื่องมือในการสัมภาษณ์เชิงลึกและสนทนากลุ่มกับกลุ่มตัวอย่างที่คัดเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ผู้นำชุมชน ประชาชน ผู้เชี่ยวชาญด้านศาสนา องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะใหญ่ และหน่วยงานราชการ รวม 60 คน โดยวิเคราะห์ข้อมูลด้วยวิธีการการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงอุปนัย


          ผลการวิจัยพบว่า


          1) สภาพนิเวศวัฒนธรรมของชุมชนมีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและประเพณีที่ผสมผสานกันอย่างกลมกลืน วิถีชีวิตเรียบง่ายควบคู่กับความเชื่อ ค่านิยม จารีต ความร่วมมือ ความเสียสละ และการอนุรักษ์ธรรมชาติ เป็นองค์ประกอบสำคัญที่สร้างความยั่งยืน


          2) การบูรณาการหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาช่วยสร้างวินัยและจิตสำนึก เสริมความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติผ่านพิธีกรรมและความเชื่อ เมื่อชุมชนตระหนักถึงคุณค่าของทรัพยากร จึงเกิดความร่วมมือในการรักษาสิ่งแวดล้อมอย่างสมดุล โดยการนำศีลและไตรสิกขามาใช้เป็นเครื่องมือควบคุมพฤติกรรม เสริมสร้างปัญญา และปลูกฝังความรับผิดชอบร่วมกัน


          3) การขับเคลื่อนนิเวศวัฒนธรรมมิใช่เพียงการอนุรักษ์ทรัพยากร แต่เป็นการบูรณาการวิถีชีวิต ความเชื่อ ภูมิปัญญา และหลักธรรมเข้าด้วยกัน โดยใช้ค่านิยมและจารีตเป็นกรอบกำกับพฤติกรรม ร่วมกับการมีส่วนร่วมในการตัดสินใจ ส่งผลให้เกิดผลลัพธ์ที่ชัดเจนทั้งด้านสังคม เศรษฐกิจ และสิ่งแวดล้อม ความสมดุลนี้สะท้อนถึงการอยู่ร่วมกันอย่างพอเพียงและยั่งยืน เป็นรากฐานสำคัญในการรักษาเอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมและความมั่นคงของระบบนิเวศของชุมชนบ้านเกาะใหญ่

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กฤษฎา บุญชัย. (2566). นิเวศวัฒนธรรม จากมานุษยวิทยานิเวศสู่ขบวนการเคลื่อนไหวสิ่งแวดล้อมไทย. เรียกใช้เมื่อ 15 มิถุนายน 2566 จาก https://www.sac.or.th/portal/th/art icle/detail/517

ชนกพร ไผทสิทธิกุล. (2552). การอนุรักษ์ชุมชนและสภาพแวดล้อมทางวัฒนธรรมริมแม่น้ำกก จังหวัดเชียงราย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

ณฤณีย์ ศรีสุข. (2564). นิเวศวิทยาวัฒนธรรมเชิงพุทธบูรณาการ. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 10(1), 187–202.

ประพันธ์ นึกกระโทก. (2557). ทุนทางสังคมกับการจัดการความรู้สู่องค์กรชุมชนพึ่งพาตนเองอย่างยั่งยืนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. ใน วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พระไพรัช พุทฺธิสาโร (โพธิ์ประพาฬทอง). (2565). แนวทางการประยุกต์หลักพุทธธรรมเพื่ออนุรักษ์และพัฒนาระบบนิเวศตามแนวพระไตรปิฎก. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาพุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

มูนีเร๊าะ เจะแต. (2557). การปรับตัวในการดำรงชีพอย่างยั่งยืนของชุมชนในพื้นที่อุทยานแห่งชาติบูโด-สุไหงปาดี กรณีศึกษา: ชุมชนในตำบลปาลุกาสาเมาะ อำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัย สงขลานครินทร์.

รพีพรรณ สุวรรณณัฐโชติ. (2550). มนุษย์กับสังคม. สงขลา: ภาควิชาสารัตถศึกษา คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.

วิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี. (2566). อำเภอกระแสสินธุ์. เรียกใช้เมื่อ 15 มิถุนายน 2566 จาก https://th.wikipedia.org/wiki/อำเภอกระแสสินธุ์ (th.wikipedia.org in Bing)

สถิติประชากรทางการทะเบียนราษฎร. (2568). สถิติจำนวนประชากรพื้นที่จังหวัดสงขลา อำเภอกระแสสินธุ์ ข้อมูลเดือนพฤษภาคม 2568. เรียกใช้เมื่อ 15 มิถุนายน 2566 จาก https://stat.bora.dopa.go.th/stat/statnew/statMONTH/statmonth/#/displayData

สุธิดา แจ่มใส, และคณะ. (2550). ความสามารถในการพึ่งตนเอง และศักยภาพการพัฒนาตามแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง กรณีศึกษา อำเภอวารินชำราบ จังหวัดอุบลราชธานี. ใน รายงานวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.

องค์การบริหารส่วนตำบลเกาะใหญ่. (2561). ข้อมูลพื้นฐานตำบลเกาะใหญ่ อำเภอกระแสสินธุ์ จังหวัดสงขลา. เรียกใช้เมื่อ 15 มิถุนายน 2566 จาก https://www.kohyai.go.th/ content/information/1