ปัจจัยการสื่อสารที่มีผลต่อการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ของเทศบาลตำบลศรีบัวบาน อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ของประชาชนในเขตเทศบาลตำบลศรีบัวบาน อำเภอเมืองลำพูน จังหวัดลำพูน 2) ศึกษาปัจจัยการสื่อสารที่เกี่ยวข้องกับการประชาสัมพันธ์ของเทศบาลตำบลศรีบัวบาน 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะประชากรกับการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ และ 4) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยด้านเนื้อหาสื่อกับการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล กลุ่มตัวอย่างคือประชาชนในตำบลศรีบัวบาน จำนวน 383 คน วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนาและใช้สถิติถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression) เพื่อทดสอบสมมติฐาน
ผลการวิจัย พบว่า 1) ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ อายุ ระดับการศึกษา และอาชีพ ปัจจัยด้านสังคม ได้แก่ ระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ และปัจจัยภายนอก ได้แก่ ความน่าเชื่อถือของแหล่งข้อมูลและสื่อที่เข้าถึงได้ง่าย เป็นปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของการประชาสัมพันธ์ 2) ประชาชนเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์มากที่สุดผ่านช่องทางระบบเสียงไร้สายและเสียงตามสาย โดยรูปแบบสื่อที่ใช้ภาษาง่าย เข้าใจได้ทันที เป็นรูปแบบที่ประชาชนให้ความสนใจมากที่สุด 3) สื่อจากรถแห่หรือรถประชาสัมพันธ์ในหมู่บ้าน เป็นสื่อที่ประชาชนมีความถี่ในการเปิดรับมากที่สุด และ 4) ทั้งสื่อดั้งเดิมและสื่อใหม่ยังคงเป็นช่องทางการสื่อสารที่มีผลต่อการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ นอกจากนี้ ระดับการศึกษา อาชีพ อายุ ระยะเวลาที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ ความน่าเชื่อถือของแหล่งข้อมูล และสื่อที่เข้าถึงได้ง่าย มีอิทธิพลต่อการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ เนื้อหาสื่อที่น่าสนใจ เข้าใจง่าย มีความรวดเร็วทันต่อเหตุการณ์ รูปแบบการนำเสนอที่หลากหลาย รวมถึงการใช้ภาพและกราฟฟิก มีความสัมพันธ์กับการเปิดรับสื่อประชาสัมพันธ์ของประชาชน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชนัตว์ชามทอง. (2550). การจัดกิจกรรมสร้างเสริมความสามารถด้านการสื่อสารทางวิทยาศาสตร์ สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 3. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปรมะ สตะเวทิน. (2541). การสื่อสารมวลชน: กระบวนการและทฤษฎี. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
พีระ จิระโสภณ. (2547). ทฤษฎีการสื่อสารในเอกสารประกอบการสอนชุดวิชาหลักและทฤษฎีการสื่อสาร หน่วยที่ 11. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ภูริชา ฉวีวรรณ. (2563). คุณภาพการให้บริการด้านการประชาสัมพันธ์ขององค์การบริหารส่วนตำบลท่าไม้ อำเภอกระทุ่มแบน จังหวัดสมุทรสาคร (ปัญหาพิเศษ, รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชน). มหาวิทยาลัยบูรพา.
ยุบล เบ็ญจรงค์กิจ. (2542). การวิเคราะห์ผู้รับสาร. กรุงเทพฯ: คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุกัญญา อำพันแสง. (2546). การเปิดรับ ความพึงพอใจ และการใช้ประโยชน์จากการรับฟังรายการข่าวสารความรู้ทางหอกระจายข่าวในเขตตำบลหนองตาด จังหวัดบุรีรัมย์. ในวิทยานิพนธ์วารสารศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารสื่อสารมวลชน. มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
สุรพงษ์ โสธนเสถียร. (2533). การสื่อสารกับสังคม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
Atkin, C. K. (1973). Anticipated communication and mass media information seeking. New York, NY: Free Press.
DeFleur, M. L., & Ball-Rokeach, S. J. (1996). Theories of mass communication. London: Longman.
Hunt, T., & Ruben, B. D. (1993). Mass communication: Producers and consumers. New York, NY: Harper College Publishers.
Klapper, J. T. (1960). The effects of mass communication. New York, NY: Free Press.
Rogers, E. M. (1976). New product adoption and diffusion. Journal of Consumer Research, 2(4), 290–301.
Schramm, W. (1974). Nature of communication between humans. In The process and effects of mass communication. Urbana, IL: University of Illinois Press.
Schramm, W. (1974). Channels and audiences. In Handbook of communication. Chicago, IL: Rand McNally College.
