พญานาค: สื่อกลางทางศรัทธาในพระพุทธศาสนาร่วมสมัย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทและความหมายของพญานาคในฐานะสื่อกลางทางศรัทธาในพระพุทธศาสนาร่วมสมัย โดยใช้การวิเคราะห์เอกสารทางพระพุทธศาสนา ได้แก่ พระไตรปิฎก อรรถกถา และงานวิชาการที่เกี่ยวข้อง ควบคู่กับการพิจารณาปรากฏการณ์ความเชื่อและการปฏิบัติทางศาสนาในสังคมไทยร่วมสมัย ผลการศึกษาพบว่า พญานาคมิได้เป็นเพียงสัตว์ในตำนานหรือคติชน หากแต่ทำหน้าที่เป็นสัญลักษณ์ทางศาสนาที่เชื่อมโยงโลกแห่งความเชื่อของชุมชนกับหลักธรรมในพระพุทธศาสนา พญานาคจึงมีบทบาทสำคัญในการธำรงศรัทธา เสริมสร้างอัตลักษณ์ทางพุทธวัฒนธรรม และเป็นกลไกหนึ่งในการสืบทอดพระพุทธศาสนาในบริบทสังคมร่วมสมัย
Article Details
เอกสารอ้างอิง
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 32). กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2549). ศรัทธาและปัญญาในพระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฏกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สุชาติ เถาทอง. (2560). ศาสนา ความเชื่อ และพิธีกรรมในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ฉัตรทิพย์ นาถสุภา. (2558). วัฒนธรรม ศาสนา และการเปลี่ยนแปลงทางสังคม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์สร้างสรรค์.
Keyes, C. F. (2014). Finding their voice: Northeastern villagers and the Thai state. Chiang Mai: Silkworm Books.
Tambiah, S. J. (1970). Buddhism and the spirit cults in North-East Thailand. Cambridge: Cambridge University Press.