โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียน ในโรงเรียนมาตรฐานสากล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียนในโรงเรียนมาตรฐานสากล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง 2) เพื่อวิเคราะห์ และตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียนในโรงเรียนมาตรฐานสากล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครูผู้สอน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง จำนวน 3,900 คน จำนวน 350 คน ซึ่งได้มาจากการกําหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างจากตารางของเครจซี่และมอร์แกน และการสุ่มแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ ได้แก่ แบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ จํานวน 85 ข้อ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง ผลการวิจัยพบว่า 1) เพื่อพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียนในโรงเรียนมาตรฐานสากล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง ของครูความเป็นพลเมืองโลกของครูในโรงเรียนมาตรฐานสากล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง ภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ย เท่ากับ 4.50 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.44 และความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียนในโรงเรียนมาตรฐานสากล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง ในภาพรวมมีค่าเฉลี่ยอยู่ในระดับมากขึ้นไป ค่าเฉลี่ย เท่ากับ 4.38 และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน เท่ากับ 0.54
2) เพื่อวิเคราะห์ และตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียนในในโรงเรียนมาตรฐานสากล สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาชลบุรี ระยอง พัฒนาขึ้นมีความสอดคล้อง กับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยมีค่าดัชนีแสดงความสอดคล้อง ดังนี้ Chi-square = 70.08, df = 70, p = 0.475, Chi-square/df = 1.00, SRMR = 0.03, RMSEA = 0.00, CFI = 1.00, TLI = 0.99, GFI = 0.98 และ AGFI = 0.96
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกวรรณ สุภาราญ. (2563). พลเมืองศึกษากับการพัฒนาทักษะสำคัญแห่งศตวรรษที่ 21. เรียกใช้เมื่อ 7 สิงหาคม 2563จาก https://educathai.com/knowledge/ articles/416
กัลยารัตน์ ก้อนแก้ว. (2567). การบริหารสถานศึกษาสู่ความเป็นเลิศของโรงเรียนมาตรฐานสากลเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองโลกในสหวิทยาเขตดอยสุเทพ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาเชียงใหม่. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 1043–1056.
จุฬารัตน์ วงษ์สว่าง. (2567). การบริหารงานวิชาการของโรงเรียนมาตรฐานสากลเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองโลกในโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาพิษณุโลก อุตรดิตถ์. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 9(1), 813–823.
ชุติพร มณีโชติ. (2559). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุพฤติกรรมเชิงจริยธรรมของพนักงานเทศบาลภาคใต้ตอนบน. ใน วิทยานิพนธ์รัฐศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ปฐมพงศ์ ชวาลิต. (2561). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลของโรงเรียนมัธยมศึกษาภาคใต้. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปาจรีย์ รัตนานุสนธิ์ และ วรรณี แกมเกตุ. (2556). การพัฒนาตัวบ่งชี้คุณลักษณะความเป็นพลโลกของนักเรียนมัธยมศึกษา. ใน วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พงษ์พิพัฒน์ นารินรักษ์. (2566). โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิผลโรงเรียนมาตรฐานสากลในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. ใน ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
รินทร์ลภัส ศักดิ์ชัยวัฒนา. (2565). การพัฒนาโมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรสมรรถนะสูงของโรงเรียนมัธยมศึกษา. ใน ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิไลภรณ์ เตชะ. (2564). ความสัมพันธ์ระหว่างสิ่งแวดล้อมประชาธิปไตยและความรู้เชิงลึกกับความเป็นพลเมืองโลกของนักเรียนมัธยมศึกษา. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร, 16(74), 82–96.
วิไลภรณ์ เตชะ. (2564). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความเป็นพลโลกของนักเรียนโรงเรียนโพนทองพัฒนาวิทยา. วารสารการวิจัยการศึกษาขั้นพื้นฐาน, 1(1), 96–114.
ศราวุฒิ สุภายอง. (2555). การสร้างแผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้เครือข่ายทางสังคม เรื่องความเป็นพลเมืองโลกสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. ใน วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สกุลทิพย์ พรหมรังกา และ อัจฉรา ศรีพันธ์. (2568). การศึกษาแนวทางการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปรากฏการณ์เป็นฐานเพื่อพัฒนาความฉลาดทางสังคมของพลเมืองโลก. วารสาร มจร ปรัชญาปริทรรศน์, 8(1), 206–218.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2562). คู่มือโรงเรียนมาตรฐานสากล. สำนักพัฒนานวัตกรรมการจัดการศึกษา.
__________. (2563). แนวทางการดำเนินงานโรงเรียนมาตรฐานสากล (World-class standard school) ปรับปรุง พ.ศ. 2561. จาก https://oer.learn.in.th/search_ detail/result/190264
__________. (2566). แนวทางการพัฒนาโรงเรียนมาตรฐานสากล ปีงบประมาณ 2566. กลุ่มพัฒนาระบบมาตรฐานการศึกษา.
สำนักบริหารงานการมัธยมศึกษาตอนปลาย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (มปป.). แนวทางการจัดการเรียนรู้ในโรงเรียนมาตรฐานสากล.
อรรถพล ประภาสโนบล. (2564). การออกแบบการเรียนรู้เพื่อเสริมสร้างความเป็นพลเมืองโลก. วารสารการศึกษาเพื่อการพัฒนา, 14(1), 1–15.
__________. (2565). พหุวัฒนธรรมและพลเมืองโลก: ความท้าทายของการศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการครุศาสตร์, 18(2), 55–72.
อรรถพงษ์ อินต๊ะวงศ์. (2564). ศึกษารูปแบบความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของการเปลี่ยนแปลงโรงเรียนทั้งระบบ. ใน ดุษฎีนิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Baron, R. M., & Kenny, D. A. (1986). The moderator–mediator variable distinction in social psychological research. Journal of Personality and Social Psychology, 51(6), 1173–1182.
Deardorff, D. K. (2006). Identification and assessment of intercultural competence. Journal of Studies in International Education, 10(3), 241–266.
Davies, L. (2022). Global citizenship education: Theoretical perspectives. Journal of Education for Sustainable Development, 16(1), 5–18.
Krippendorff, K. (2018). Content analysis: An introduction to its methodology. Sage.
Mezirow, J. (1991). Transformative Dimensions of Adult Learning. San Francisco: Jossey-Bass.
Misirlis, N. (2023). Global citizenship in business education. Journal of International Business Education, 18(2), 77–93.
O’Connor, K., & Zeichner, K. (2011). Preparing US teachers for critical global education. Globalisation, Societies and Education, 9(3–4), 521–536.
OECD. (2018). Preparing our youth for an inclusive and sustainable world: The PISA global competence framework. OECD Publishing.
Oxfam. (2015). Education for global citizenship: A guide for schools. Oxfam GB.
Reysen, S., & Katzarska-Miller, I. (2013). A model of global citizenship. International Journal of Psychology, 48(5), 858–870.
Reimers, F. M. (2020). Educating students to improve the world. Springer.
Reimers, F. M., & Schleicher, A. (2020). A Framework to Guide an Education Response to the COVID-19 Pandemic of 2020. Organisation
for Economic Co-Operation and Development.
Schumacker, R. E., & Lomax, R. G. (2010). A beginner’s guide to structural equation modeling. Routledge.
UNESCO. (2018). Global citizenship education: Preparing learners for the challenges of the 21st century. UNESCO.
UNESCO (2018a). Education for Sustainable Development Goals Learning Objectives.
https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000247444
Winthrop, R. (2020). Education for global citizenship in the 21st century. Brookings Institution.
UNESCO. (2021). Learn for our planet. UNESCO.
__________. (2024). What you need to know about global citizenship education. Retrieved from https://www.unesco.org/en/global-citizen ship-peace-edu cation/need-know
