แนวทางการป้องการกระทำผิดของผู้สูงอายุที่ต้องโทษในเรือนจำ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา

Main Article Content

อนุสรณ์ กองทอง
ปัณณธร หอมบุญมา

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสาเหตุปัจจัยการกระทำผิดของผู้สูงอายุที่ต้องโทษในเรือนจำจังหวัดพระนครศรีอยุธยา และ 2) เพื่อหาแนวทางป้องกันการกระทำผิดของกลุ่มดังกล่าว การวิจัยใช้รูปแบบผสม ประกอบด้วยวิธีเชิงปริมาณกับผู้ต้องขังสูงอายุจำนวน 70 คน และวิธีเชิงคุณภาพกับผู้ทรงคุณวุฒิและตัวแทนภาครัฐ 9 คน เครื่องมือได้แก่ แบบสอบถามมาตราส่วน 5 ระดับเพื่อเก็บข้อมูลปัจจัยสาเหตุการกระทำผิด และการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างเพื่อเก็บข้อมูลแนวทางป้องกันการกระทำผิด การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้ตารางแจกแจงความถี่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพวิเคราะห์โดยการจัดหมวดหมู่และสังเคราะห์ข้อมูลตามประเด็นด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และเศรษฐกิจ


ผลการวิจัยพบว่า 1) ปัจจัยที่ส่งผลต่อการกระทำผิดของผู้สูงอายุอยู่ในระดับน้อย โดยด้านเศรษฐกิจมีผลมากที่สุด รองลงมาคือด้านสังคม (ชุมชน) ส่วนด้านครอบครัวมีผลน้อยที่สุด แนวทางป้องกันที่สำคัญ ได้แก่ การดูแลสุขภาพกายและจิตใจ การจัดกิจกรรมนันทนาการ การส่งเสริมอาชีพและความรู้ด้านกฎหมาย การสร้างเครือข่ายสนับสนุนจากครอบครัวและชุมชน การจัดกิจกรรมกลุ่มเพื่อเสริมคุณค่าและความอบอุ่นทางสังคม รวมถึงมาตรการเตรียมความพร้อมก่อนพ้นโทษ ซึ่งสามารถลดความเสี่ยงการกระทำผิดซ้ำของผู้สูงอายุได้ 2) แนวทางการป้องกันเน้นการดูแลแบบองค์รวม ครอบคลุมความต้องการด้านร่างกาย จิตใจ สังคม และเศรษฐกิจของผู้ต้องขังสูงอายุ เพื่อให้การฟื้นฟูและการกลับเข้าสู่สังคมประสบผลสำเร็จ

Article Details

ประเภทบทความ
บทความ

เอกสารอ้างอิง

กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2567). สถิติประชากรประเทศไทย 2566. กรุงเทพฯ: กรมการปกครอง.

กรมราชทัณฑ์. (2566). มาตรฐานการดูแลผู้ต้องขังสูงอายุในเรือนจำไทย. กรุงเทพฯ: กรมราชทัณฑ์.

กรมราชทัณฑ์. (2567). สถิติผู้ต้องขังสูงอายุทั่วประเทศ. กรุงเทพฯ: กรมราชทัณฑ์.

ชวลิต กลิ่นแข. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการกระท้าผิดซ้ำของผู้ต้องขังในเรือนจ้าจังหวัดแม่ฮ่องสอน. วารสารวิชาการ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค, 6(3), 253-261.

ตฤณห์ โพธิ์รักษา. (2566). รูปแบบอาชญากรรม และปัจจัยที่มีผลต่อการตกเป็นเหยื่ออาชญากรรม. คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์. วารสารสหศาสตร์, 23(1), 128-140.

ปกรณ์ มณีปกร (2553). อาชญาวิทยาและทัณฑวิทยา. กรุงเทพฯ: เอ็ม ที เพรช.

ประสงค์ น้ำสมบูรณ์. (2565). นโยบายตำรวจชุมชนและมวลชนสัมพันธ์กับการแก้ไขปัญหาอาชญากรรมของชุมชนในกองบัญชาการตำรวจภูธรภาค7 คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี. วารสารนวัตกรรมการศึกษาและการวิจัย, 6(3), 713-728.

นพพร หิรัญรักษ์. (2562). การศึกษาสาเหตุและรูปแบบการก่ออาชญากรรม ลักษณะการกระท้าผิด เกี่ยวกับการปล้นรถขนเงิน. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยรังสิต.

นุสบา สมพานิช. (2567). ข้อควรคำนึงในการบำบัดด้วยความคิดและพฤติกรรมในผู้สูงวัยโรคซึมเศร้า สาระความรู้. เรียกใช้เมื่อ 1 พฤศจิกายน 2568 จาก https://meki cecream.com/blogdetail/sourcesingred

พรชัย ขันตี. (2558). ทฤษฎีอาชญาวิทยา: หลักการงานวิจัยและนโยบายประยุกต์. (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรังสิต.

พิมพ์ธรา พัสดุประดิษฐ์. (2563). แนวทางการเพิ่มประสิทธิภาพในการปฎิบัติงานรักษาความปลอดภัยนักท่องเที่ยวของตำรวจในสังกัดกองกำกับการ 3 กองบังคับ การตำรวจท่องเที่ยว 1. ใน วิทยานิพนธ์รัฐประศาสตรมหาบัณฑิต. โรงเรียนนายร้อยตำรวจ.

สุมนทิพย์ จิตสว่าง. (2559). การพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้ต้องขังสูงอายุในเรือนจำ. วารสารสังคมสงเคราะห์ศาสตร์. 24(2), 78-101.

อรรณพ นิยมเดชา. (2566). แนวทางการสร้างการมีส่วนร่วมผู้สูงอายุในชุมชน. วารสารวิจัยวิชาการ, 6(6), 115-130.

อุนิษา เลิศโตมาสกุล. (2561). อาชญากรรมและอาชญาวิทยา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Ross, H.L,& Voas, R.B. (1990). The new Philadelphia story : The effects of severe punishment for drung driving. Law & policy, 12(1), 51-80.