การติดตามและประเมินผลหลักสูตรวิชาเอกวิศวกรรมปัญญาประดิษฐ์ของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) ใช้รูปแบบการประเมินแบบซิปป์ (CIPP Model)
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ เพื่อ 1) ประเมินหลักสูตรสถานศึกษา วิชาเอกวิศวกรรมปัญญาประดิษฐ์ของโรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร (ฝ่ายมัธยม) โดยใช้รูปแบบการประเมินแบบซิปป์ (CIPP Model) ใน 4 ด้าน คือ 1. ด้านบริบท และ 2. ด้านปัจจัยนำเข้า 3. ด้านกระบวนการ และ 4. ด้านผลผลิต 2) ติดตามคุณลักษณะและความรู้ความสามารถของนักเรียนที่สำเร็จการศึกษาหลักสูตรวิชาเอกวิศวกรรมปัญญาประดิษฐ์กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วย นักเรียน ศิษย์เก่า ผู้ปกครอง และครูผู้สอน รวม 135 คน เก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามและการสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัย พบว่า 1) การประเมินหลักสูตรตามรูปแบบ CIPP โดยภาพรวมมีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากถึงมากที่สุด โดยด้านบริบทของหลักสูตรมีความเหมาะสมในระดับมาก โดยเฉพาะความสอดคล้องกับความต้องการของผู้เรียนและสังคม ด้านปัจจัยนำเข้าพบว่าผู้สอนมีคุณภาพ มีความพร้อมในการจัดการเรียนการสอน และสนับสนุนการจัดการเรียนรู้เชิงบูรณาการ ด้านกระบวนการพบว่าครูส่งเสริมการเรียนรู้แบบมีส่วนร่วม และจัดกิจกรรมการเรียนรู้ที่สอดคล้องกับความสนใจของนักเรียน ส่วนด้านผลผลิตพบว่านักเรียนมีความสามารถด้านการทำโครงงาน การคิดวิเคราะห์ และการประยุกต์ใช้ความรู้ในชีวิตจริงในระดับมากที่สุด และ 2) ผลการติดตามคุณลักษณะและเส้นทางการศึกษาต่อของผู้สำเร็จการศึกษาแสดงให้เห็นว่านักเรียนส่วนใหญ่สามารถเข้าศึกษาต่อในระดับอุดมศึกษาได้สำเร็จ โดยร้อยละ 89.02 ของผู้สำเร็จการศึกษาศึกษาต่อในสาขาที่สอดคล้องกับเป้าหมายของหลักสูตร สะท้อนถึงประสิทธิผลของหลักสูตรในการเตรียมความพร้อมด้านความรู้ ความสามารถ และทักษะที่จำเป็นต่อการศึกษาต่อของผู้เรียน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
มารุต พัฒผล. (2566). การประเมินหลักสูตรเพื่อการเรียนรู้และพัฒนา. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
ธนันท์รัฐ สินธุประสิทธิ์. (2564). ความสำคัญของ Gamification และแรงจูงใจสู่ผลลัพธ์ในแวดวงการศึกษา. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต, 21(2), 29-40.
ศิริชัย กาญจนวาสี. (2552). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วิชญะ น้อยมาลา. (2564). ทักษะจำเป็นของการทำงานในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการ รัตนบุศย์, 3(1), 45-57.
สุทธิดา เชื่อมกลาง. (2563). การพัฒนารูปแบบการบริหารจัดการ STEM Education ที่เหมะสมสำหรับประเทศไทย. วารสารวิจัย มข. สาขามนุษศาสตร์และสังคมศาสตร์ (ฉบับบัณฑิตศึกษา), 8(1), 1-12.
Bell, S. (2010). Project-Based Learning for the 21st Century: Skills for the Future. The Clearing House, 83(2), 39–43.
Bertalanffy, L. von. (1968). General system theory: Foundations, development, applications. George Braziller.
Darling-Hammond, L., Flook, L., Cook-Harvey, C., Barron, B., & Osher, D. (2020). Implications for educational practice of the science of
learning and development. Applied Developmental Science, 24(2), 97–140.
McClelland, D. C. (1973). Testing for competence rather than for “intelligence. American Psychologist, 28(1), 1–14.
Pellegrino, J. W., Hilton, M. L., & Dede, C. (2020). Education for Life and Work: Developing Transferable Knowledge and Skills in the 21st Century. National Research Council.
Posner, G. J. (2004). Analyzing the Curriculum (3rd ed.). McGraw-Hill.
Stufflebeam, D. L. (1971). The Relevance of the CIPP Evaluation Model for Educational Accountability. Journal of Research and Development in Education, 5, 19-25.
Stufflebeam, D. L., & Shinkfield, A. J. (2007). Evaluation theory, models, and applications. Jossey-Bass.
