ประสิทธิผลการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญาในชั้นการสอบสวน ในเขตพื้นที่จังหวัดปทุมธานี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาวิเคราะห์ปัญหา อุปสรรค และปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิผลของการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญาในชั้นการสอบสวนในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี 2) เพื่อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาการไกล่ข้อพิพาททางอาญาในขั้นการสอบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลสัมภาษณ์เชิงลึกกับผู้ให้ข้อมูลสำคัญ จำนวน 19 คน และการสนทนากลุ่มเฉพาะ จำนวน 12 คน วิเคราะห์จำแนกชนิดข้อมูล ทำการตรวจสอบความน่าเชื่อถือของผลการวิจัยโดยใช้การตรวจสอบสามเส้า
ผลการวิจัยพบว่า
1) ปัญหา อุปสรรค และปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิผลของการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญาในชั้นการสอบสวนในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี ปัญหาและอุปสรรคเกิดจากจำนวนผู้ไกล่เกลี่ยไม่เพียงพอต่อปริมาณคดีที่เกิดขึ้น ข้อจำกัดด้านงบประมาณ กระบวนการแต่งตั้งผู้ไกล่เกลี่ยของสำนักงานตำรวจแห่งชาติมีความล่าช้า ปัจจัย พบว่า ปัจจัยด้านบุคลากรในการไกล่เกลี่ย การขาดความรู้ ทักษะ และการพัฒนาอย่างต่อเนื่องของผู้ไกล่เกลี่ย ปัจจัยด้านผู้เข้ารับบริการการไกล่เกลี่ย ความพร้อมของคู่กรณียังมีข้อจำกัดในด้านการเข้าถึงและความเข้าใจกระบวนการไกล่เกลี่ย ปัจจัยด้านกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญา ข้อจำกัดด้านประเภทคดีที่สามารถเข้าสู่กระบวนการไกล่เกลี่ยเป็นอุปสรรคสำคัญต่อการระงับข้อพิพาททางอาญา รวมถึงปริมาณเอกสารในกระบวนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญา และปัจจัยสนับสนุนการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท งบประมาณ การบริหารจัดการการประสานงานระหว่างหน่วยงาน สถานที่ วัสดุ อุปกรณ์
2) การเสนอแนะแนวทางการพัฒนาการไกล่ข้อพิพาททางอาญาในขั้นการสอบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจในพื้นที่จังหวัดปทุมธานี พบว่า ด้านบุคลากร ควรการพัฒนาทักษะผู้ไกล่เกลี่ย พัฒนาความรู้ทางกฎหมาย ด้านกระบวนการ ควรกำหนดกรอบระยะเวลา ควรมีความยืดหยุ่นและเหมาะสมกับสภาพความเป็นจริง ด้านปัจจัยสนับสนุน ควรพัฒนาระบบการประสานงานระหว่างหน่วยงานให้มีความชัดเจนและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ควรพัฒนาระบบการประชาสัมพันธ์ทั้งภายในและภายนอกองค์กรอย่างเป็นระบบ ด้านสถานที่ วัสดุ อุปกรณ์ ควรจัดสรรพื้นที่เฉพาะสำหรับการไกล่เกลี่ยในทุกสถานีตำรวจ โดยออกแบบให้มีความเป็นส่วนตัวและสร้างบรรยากาศที่เอื้อต่อการเจรจา
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ทัดดาว โฉมลักษณ์ อาภรณ์ ลิมะวิรัชพงษ์ ฤทธิชัย ช่างคำ. (2566). ประสิทธิภาพการบังคับใช้พระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ.2562 ในชั้นสอบสวน. วารสารวิชาการอาชญาวิทยาและนิติวิทยาศาสตร, 9(2), 100.
ธนากฤต ชื่นพร้อม. (2564). ปัญหาการระงับข้อพิพาทโดยการไกล่เกลี่ยคดีอาญาในชั้นพนักงานสอบสวน. ใน การค้นคว้าอิสระนิติศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชานิติศาสตร์. มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษธานี.
ธัญญารัตน์ สาลิกา. (2566). ปัจจัยที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพในการปฏิบัติงานของผู้ปฏิบัติงานด้านการเงินการคลัง มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ. ใน รายงานวิจัย. มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลสุวรรณภูมิ.
พิมลจรรย์ นามวัฒน์. (2544). การบริหารพัสดุและสำนักงาน. นนทบุรี:มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ราชกิจจานุเบกษา. (12 พฤศจิกายน 2563). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 137 ตอนที่ 94 ก, หน้า 7-11.
ฤทธิชัย บุญธรรม และวิไลลักษณ์ เรืองสม. (2562). รูปแบบการบริหารงานแบบ 7s framework กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. ใน การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติของนักศึกษาด้านมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ ครั้งที่ 2 คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 2116.
สถาบันเพื่อการยุติธรรมแห่งประเทศไทย (องค์การมหาชน). (2564). คู่มือว่าด้วยกระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์ ฉบับปรับปรุงครั้งที่สอง. เรียกใช้เมื่อ 12 มการาคม 2567 จาก https://knowledge.tijthailand.org/publication/detail/handbook-rj-programmes-2edition#book/.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ 20 ปี. เรียกใช้เมื่อ 15 สิงหาคม 2565 จาก http://nscr.nesdc.go.th/ns/: http://nscr.nesdc.go.th/ns/
สุระทิน ชัยทองคำ. (2565). การพัฒนากฎหมายในการไกล่เกลี่ยข้อพิพาททางอาญา. วารสารวิชาการนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 10(12), 72.
