การพัฒนาบุคลากรของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาระดับมัธยมศึกษา เครือข่ายทางวิชาการศึกษาศาสตร์กรุงเทพธนบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1. เพื่อศึกษาการพัฒนาบุคลากรของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาระดับมัธยมศึกษา เครือข่ายทางวิชาการศึกษาศาสตร์กรุงเทพธนบุรี 2. เพื่อเปรียบเทียบการพัฒนาบุคลากรของโรงเรียนในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาระดับมัธยมศึกษา เครือข่ายทางวิชาการศึกษาศาสตร์กรุงเทพธนบุรี ตามการประเมินของครู จำแนกตามอายุ และประสบการณ์การสอน ประชากร ได้แก่ บุคลากรของโรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษาระดับมัธยมศึกษา เครือข่ายทางวิชาการศึกษาศาสตร์กรุงเทพธนบุรี กำหนดขนาดตัวอย่างตามตารางของเครจซี่และมอร์แกน โดยวิธีการสุ่มอย่างง่าย ได้ตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นบุคลากรของโรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษาระดับมัธยมศึกษา เครือข่ายทางวิชาการศึกษาศาสตร์กรุงเทพธนบุรี จำนวน 103 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัยพบว่า 1) การพัฒนาบุคลากรของโรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษาระดับมัธยมศึกษา เครือข่ายทางวิชาการศึกษาศาสตร์กรุงเทพธนบุรี โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และ 2) ผลการเปรียบเทียบการพัฒนาบุคลากรของโรงเรียนในเขตพื้นที่การศึกษาระดับมัธยมศึกษา เครือข่ายทางวิชาการศึกษาศาสตร์กรุงเทพธนบุรี ตามการประเมินของครู จำแนกตามอายุ และประสบการณ์การสอน โดยรวมและรายด้าน ไม่แตกต่างกัน
Article Details
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
กฤติพงศ์ โภคาพานิช, สวัสดิ์ โพธิวัฒน์ และ เยาวลักษณ์ สุตะโคตร. (2564). สภาพปัจจุบันปัญหาและแนวทางการพัฒนาครูของโรงเรียน ในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 9(36), 234-244.
กฤษฎา บัวดก. (2564). สภาพการพัฒนาบุคลากรทางการศึกษายุคดิจิทัลในสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัด สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาอุบลราชธานีเขต 3. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 15(3), 234-251.
นภัสรพี ปรางศร, วิรัลพัชร วงษ์วัฒน์เกษม และ สุวัฒนพงษ์ ร่มศร (2563). ความต้องการในการพัฒนาตนเองของครูและบุคลากร สังกัดกองการศึกษาศาสนาและวัฒนธรรม องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น จังหวัดศรีสะเกษ. Journal of Research and Development Institute Rajabhat Maha Sarakham University, 9(1), 523-532.
นิลาวัน เผ่าม่วง, วรพล คล่องเชิงศร และ ทิพยวรรณ แพงบุปผา. (2566). การศึกษาองค์ประกอบของผู้บริหาร สถานศึกษาเพื่อพัฒนาบุคลากรด้านเทคโนโลยีสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา อุดรธานีเขต 3. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 9(2), 92-99.
พารดา หาบ้านแท่น, วันเพ็ญ นันทะศรี และ พรเทพ เสถียรนพเก้า. (2564). การเพิ่มประสิทธิผลในการพัฒนา บุคลากรของโรงเรียนประถมศึกษาตามหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. Journal of Educational Review Faculty of Education in MCU, 8(2), 390-397.15.
พระมหาจำนงค์ ผมไผ. (2566). การบริหารทรัพยากรมนุษย์. วารสารส่งเสริมและพัฒนาวิชาการสมัยใหม่, 1(1), 66-79.
ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์, (2564). การศึกษาองค์ประกอบของการจัดองค์กรแห่งนวัตกรรมทางการศึกษายุคดิจิทัล สำหรับสถาบันการอาชีวศึกษาที่เหมาะสมในประเทศไทย, วารสารสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลตะวันออก, 10(2), 20-35.
ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์, (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำแบบปรับตัวของผู้บริหารสถาบันการอาชีวศึกษามืออาชีพภายใต้สถานการณ์วิถีปกติใหม่และวิถีถัดไปในภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสารพุทธมัคค์, 7(1), 193-207.
ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์, (2566). รูปแบบการบริหารสู่ความเป็นเลิศของสถาบันการอาชีวศึกษาในภาคตะวันออกของประเทศไทย, วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 15(2), 153-180.
ณฐาพัชร์ วรพงศ์พัชร์. (2567). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาศิลปะเรื่อง การพัฒนาบทเรียนมัลติมีเดียรูปแบบการ์ตูนวิชาศิลปะการศึกษาในโรงเรียนมัธยมปลาย Haizhou ของเมือง Fuxin. วารสารการบริหาร การจัดการ และการพัฒนาที่ยั่งยืน, 2(1), 287-298.
Chruden, H. J. & Sherman, A. W. (1986). Personnel management. Cincinati: South-Western.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Likert, Rensis. (1961). New Pattern of Management. New York: McGraw – Hill.
