การพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอนสำหรับนักศึกษาภาษาบาลีในเขตจังหวัดสมุทรปราการ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1. ศึกษาความต้องการของรูปแบบการพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอน 2. ออกแบบรูปแบบกระบวนการพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอน 3. ทดลองใช้รูปแบบกระบวนการพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอน 4. ประเมินผลสัมฤทธิ์การพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอนสำหรับนักศึกษาภาษาบาลีในเขตจังหวัดสมุทรปราการ โดยใช้การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักศึกษาภาษาบาลีชั้นประโยค 1 – 2 จำนวน 191 รูป เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง และ รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอนสำหรับนักศึกษาภาษาบาลี สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ การวิเคราะห์เชิงพรรณนา
ผลการวิจัยพบว่า 1. ผลการศึกษาความต้องการพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอนสำหรับนักศึกษาภาษาบาลีในเขตจังหวัดสมุทรปราการประกอบด้วย 1) ด้านการเรียนการสอน 2)ด้านการอ่าน และ 3) ด้านการพูดนิทานธรรมบท พบว่า ความต้องการพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอนสำหรับนักศึกษาภาษาบาลีในเขตจังหวัดสมุทรปราการ ด้านการจัดการเรียนการสอน โดยภาพรวม อยู่ในระดับมาก (𝑥̅ =4.05, S.D. = 0.97) 2.ผลการตรวจสอบความเหมาะสมของคู่มือกระบวนการพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอนสำหรับนักศึกษาภาษาบาลีในเขตจังหวัดสมุทรปราการ โดยภาพรวม อยู่ในระดับมากที่สุด 3. ผลการทดลองใช้กระบวนการพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอนสำหรับนักศึกษาภาษาบาลีในเขตจังหวัดสมุทรปราการ อยู่ในระดับมากที่สุด 4.ผลสัมฤทธิ์การพัฒนาสมรรถนะด้านการอ่านและการพูดนิทานธรรมบทเชิงพุทธวิธีการสอนสำหรับนักศึกษาภาษาบาลีในเขตจังหวัดสมุทรปราการ พบว่า หลังการอบรมฝึกอบรมสูงกว่าก่อนฝึกอบรมของนักศึกษาภาษาบาลี ในเขตจังหวัดสมุทรปราการ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
จิราพร รอดพ่วง. (2560). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพเพื่อเสริมสร้างทักษะการจัดการเรียนรู้การคิดอย่างเป็นระบบและการสร้างสรรค์นวัตกรรมของนักศึกษาวิชาชีพครู. ใน ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
บังอร เสรีรัตน์. (2560). รูปแบบการสร้างชุมชนการเรียนรู้เชิงวิชาชีพเพื่อส่งเสริมชุมความคิดเกี่ยวกับการสอนของครูประถมศึกษา. วารสารครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา, 17(1), 115-122.
ประคอง รัศมีแก้ว. (2562). การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูระดับการศึกษาขั้นฐาน. สุพรรณบุรี : สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุพรรณบุรี เขต 3.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2553). การบริหารงานวิชาการ. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร: ศูนย์สื่อเสริม.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2543). การพัฒนาคุณภาพชีวิตด้วยจิตวิทยาแบบยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: สหธรรมมิก.
สุภัทรา ภษิตรัตนาวลี. (2560). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงรุกสำหรับคณาจารย์วิทยาลัยเทคโนโลยีภาคใต้. ใน ปริญญาดุษฎีบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อาภรณ์ ภู่วิทยพันธ์. (2549). Competency dictionary. กรุงเทพมหานคร: เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
เอมอร ศรีวรชิน. (2562). การพัฒนารูปแบบการสร้างชุมชนแห่งการเรียนรู้เชิงวิชาชีพเพื่อเสริมสร้างความสามารถในการจัดการเรียนรู้เชิงรุก ในการพัฒนาสมรรถนะด้านทักษะชีวิตของผู้เรียน โรงเรียนทัพรั้งพิทยาคม. นครราชสีมา: องค์การบริหารส่วนจังหวัดนครราชสีมา.
Guglielmino, L.M. (1977). Development of the Self-Directed Learning Readiness Scale. Doctoral Dissertation. USA: University of Georgia.
Schleicher, A. (2510). Preparing teachers and developing school leaders for the 21st ,century: Lessons from around the world. Paris: OECD Publishing.
Spencer, L. M., & Spencer, S. M. (1993). Competence at work: Model for superior performance. New York: Wiley.
Taylor, F. W. (1964). Scientific Management. New York: Harper and Row.