ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงยุคดิจิทัลที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กร แห่งความสุขของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา 2) ศึกษาการเป็นองค์กรแห่งความสุขของสถานศึกษา 3) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงยุคดิจิทัลกับการเป็นองค์กรแห่งความสุข และ 4) สร้างสมการพยากรณ์การเป็นองค์กรแห่งความสุขของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากำแพงเพชร เขต 2 กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 308 คน ซึ่งได้มาด้วยการสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า 1) ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̅ = 3.89) ด้านที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด คือ ด้านการสร้างแรงบันดาลใจดิจิทัลและด้านการกระตุ้นทางปัญญายุคดิจิทัล (x̅ = 3.91) และต่ำสุด คือ ด้านการคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคลยุคดิจิทัล (x̅ = 3.85) 2) การเป็นองค์กรแห่งความสุขของสถานศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับมาก (x̅ = 4.06) สูงสุด คือ ด้านคุณธรรม (x̅ = 4.33) และต่ำสุด คือ ด้านการเงินและค่าตอบแทน (x̅ = 3.85) 3) ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงยุคดิจิทัลทุกด้านมีความสัมพันธ์ทางบวกกับการเป็นองค์กรแห่งความสุข อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก (r = 0.764) และ 4) ตัวแปรที่ร่วมกันพยากรณ์การเป็นองค์กรแห่งความสุขได้อย่างมีนัยสำคัญ ได้แก่ ด้านการสร้างแรงบันดาลใจดิจิทัลและด้านการคำนึงถึงความเป็นปัจเจกบุคคลยุคดิจิทัล โดยร่วมกันพยากรณ์ได้ร้อยละ 59.40
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
นันท์สินี ทวิสุวรรณ. (2562). สุขภาวะองค์กรของโรงเรียนบ้านเขาอ่างแก้ว. ใน การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ภคพร เลิกนอก. (2563). การบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สำหรับผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาขอนแก่น เขต 4. วารสารบัณฑิตศึกษามหาจุฬาขอนแก่น, 7(2), 150–166.
วัลลภา องคไทร. (2561). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการสร้างองค์กรแห่งความสุขในโรงเรียนประถมศึกษา อำเภอนครชัยศรี สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครปฐม เขต 2. ใน การศึกษาค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ. (2557). แนวทางและองค์ความรู้สำหรับเครือข่ายองค์กรสุขภาวะ. กรุงเทพมหานคร: แอทโฟร์พริ้นท์.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2565). แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่สิบสาม พ.ศ. 2566–2570. กรุงเทพมหานคร: สำนักนายกรัฐมนตรี.
อนุพงศ์ รอดบุญปาน. (2561). องค์กรแห่งความสุขของโรงเรียนอนุบาลกุยบุรี (วัดวังยาว). ใน การค้นคว้าอิสระศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Bass, B. M., & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Thousand Oaks, CA: Sage.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
Nalipay, M. J. N., King, R. B., & Cai, Y. (2024). Happy teachers make happy students: The social contagion of well-being from teachers to their students. School Mental Health, 16(4), 1223–1235.
Sheninger, E. (2014). Digital leadership: Changing paradigms for changing times. Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
Vale, A., Ribeiro, L. M., & Alves, J. M. (2025). Happiness in school organizations: The role of leadership (a scoping review). Frontiers in Education, 10, 1541533.