การประยุกต์ใช้หลักสาราณียธรรม 6 ในการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลพระธาตุบังพวน อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์ คือ 1) เพื่อศึกษาหลักสาราณียธรรม 6 ในคัมภีร์พระพุทธศาสนา 2) เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบันการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลพระธาตุบังพวน อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย 3) เพื่อประยุกต์ใช้หลักสาราณียธรรม 6 ในการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบลพระธาตุบังพวน อำเภอเมือง จังหวัดหนองคาย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์ โดยมีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 31 รูป/คน วิเคราะห์ข้อมูลตามกระบวนการวิจัยเชิงคุณภาพ แล้วนำเสนอด้วยพรรณนาวิธี
ผลการวิจัยพบว่า
1) ศึกษาหลักสาราณียธรรม 6 ในพระพุทธศาสนา พบว่า สาราณียธรรม 6 เป็นหลักธรรมที่ส่งเสริมการอยู่ร่วมกันอย่างสามัคคี ประกอบด้วยการกระทำ วาจา และจิตใจที่เมตตา การแบ่งปันทรัพยากร การยึดมั่นศีลธรรม และความเห็นร่วมกัน สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการบริหารองค์กรเพื่อเสริมสร้างความสัมพันธ์และลดความขัดแย้งได้อย่างเหมาะสม
2) ศึกษาสภาพปัจจุบันการบริหารงานขององค์การบริหารส่วนตำบล พบว่า การบริหารงานดำเนินตามโครงสร้างองค์กรท้องถิ่น ครอบคลุม 4 ด้าน ได้แก่ งานทั่วไป บุคคล การเงิน และพัฒนา โดยเน้นการบริการประชาชนและการมีส่วนร่วม อย่างไรก็ตาม ยังพบข้อจำกัดด้านการสื่อสาร แรงจูงใจบุคลากร และงบประมาณที่ต้องปรับปรุงเพิ่มเติม
3) การประยุกต์ใช้หลักสาราณียธรรม 6 ในการบริหารงาน พบว่า การนำสาราณียธรรม 6 มาใช้ช่วยส่งเสริมความร่วมมือ ความสามัคคี และจริยธรรมในการทำงาน โดยเมตตากาย วาจา ใจ ช่วยสร้างความสัมพันธ์ สาธารณโภคีช่วยใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า และศีลกับทิฏฐิช่วยให้การบริหารมีประสิทธิภาพและยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมการปกครองท้องถิ่น. (2553). แนวทางการบริหารงานองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพมหานคร: กระทรวงมหาดไทย.
เจ้าอธิการสมชัย ปโมทิโต (ชาวนา). (2567). ศึกษาแนวทางการพัฒนาความสามัคคีของชุมชนด้วยหลักสาราณียธรรมในตำบลวัดหลวง อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย. ในวิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ชาย โพธิสิตา. (2552). ศาสตร์และศิลป์การวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพมหานคร: อมรินทร์ พริ้นติ้ง.
ประเวศ วะสี. (2541). การศึกษาไทยในยุคโลกาภิวัตน์. กรุงเทพมหานคร: หมอชาวบ้าน.
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2538). การศึกษาเพื่อความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์. กรุงเทพมหานคร: ธรรมสภา.
พระธรรมปิฎก (ป. อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม. กรุงเทพมหานคร: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป. อ. ปยุตฺโต). (2551). การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร: มูลนิธิพุทธธรรม.
พระมหาจตุรงค์ จิรฏฺฐิโต (วงษ์เกิดศรี). (2567). แนวทางการพัฒนาความเป็นเอกภาพด้านการจัดการศึกษา พระปริยัติธรรมแผนกธรรมตามหลักสาราณียธรรม ของ
พระสงฆ์ จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. ในวิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระสมุห์สันติ สุจิณฺโณ (พรมสงฆ์). (2567). วิเคราะห์ความสัมพันธ์ของหลักสาราณียธรรมเพื่อสร้างความสามัคคี. ในวิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิจิตร ศรีสอ้าน. (2549). การบริหารการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2554). แนวทางการพัฒนาคุณภาพการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สพฐ.
สุมน อมรวิวัฒน์. (2547). การปฏิรูปการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.